<i>Andrea Berntzen</i>: moeite met genieten van het succes van <i>Utøya, 22 juli</i> #interview
Andrea berntzen

Andrea Berntzen: moeite met genieten van het succes van Utøya, 22 juli #interview

De film Utøya, 22 juli vertelt het verhaal van de aanslag op het gelijknamige Noorse eiland van 22 juli 2011. De extreem-rechtse terrorist Anders Behring Breivik vermoordde 69 jongeren die daar op een jeugdkamp waren van de Noorse Arbeiderspartij. Andrea Berntzen mocht de rol van Kaja vertolken, een 19-jarig meisje dat ook aanwezig was tijdens het bloedbad.

Studie biologie

De Noorse actrice Andrea Berntzen droomde niet van een leven voor de camera.Waar zij vandaan kwam werd er van je verwacht dat je dokter of advocaat zou worden. Ook al zat mensen vermaken van jongs af aan in haar bloed en had ze de moves van Michael Jackson. Toch besloot Andrea na haar middelbare school biologie te gaan studeren. ‘Er werd mij verteld dat het leven van een volwassene er op een bepaalde manier uit moest zien. Ik moest dingen bereiken en er werden grootse dingen van mij verwacht.

Maar naarmate ik ouder werd, ben ik me af gaan vragen of ik die dingen deed omdat het van mijn omgeving werd verwacht. Of dat het mijn eigen keuze was. Nu besef ik dat er meerdere wegen naar Rome leiden. En ik ook mijn brood kan verdienen met iets dat ik echt heel erg leuk vind.’ Dus toen Andrea aan haar studie biologie begon, sloot ze zich aan bij de school musical en won ze al snel een prijs voor beste actrice. Haar studie zette ze even ‘on hold’ toen ze werd opgepikt door een Noors agentschap.

Van zomerkamp naar drama

Ze mocht auditie doen voor een nieuw, op dat moment nog geheim, project van de Noorse regisseur Erik Poppe. Poppe won eerder driemaal de prijs voor beste regisseur op het prestigieuze Amanda Film Festival in Noorwegen. Ook nu gooit hij weer hoge ogen met zijn nieuwste film Utøya, 22 juli. De film begint 12 minuten voordat het eerste schot op het Utøya zomerkamp wordt afgevuurd en duurt vervolgens 72 minuten. Poppe besloot de film in één take te draaien. Hierdoor is de film precies even lang als het daadwerkelijke hartverscheurende evenement op 22 juli 2011.

Geen kleinigheidje voor de jonge, toen nog onervaren actrice die na acht auditierondes de hoofdrol wist te bemachtigen. Niet alleen is het een enorm veeleisende rol met heftige emoties. Ook moest ze elke dag weer de hele film opnieuw doormaken en alle horror van dien herleven. ‘We konden maar één take per dag doen, dus begonnen we elke dag op exact hetzelfde tijdstip. Ik dacht altijd dat ik de huilscènes het moeilijkst vond. Maar eigenlijk was het lastigst om in luttele minuten van een gezellig zomerkamp naar één groot drama te gaan.

Ik moest nietsvermoedend op een kamp het leuk hebben, terwijl ik natuurlijk al wist wat er ging gebeuren. Die echte schok en het verrassingselement waren achteraf gezien het lastigst. Doordat de hele film één take is moest het ook elke keer perfect gaan. Er was geen ‘cut’ of mogelijkheid om het meteen opnieuw te doen. Meer dan één take per dag konden we ook niet doen omdat het filmen zoveel van ons als acteurs en van de crew vergde.’ Uiteindelijk hadden ze vijf dagen om de juiste take op beeld te zetten. Welke dag en welke take er uiteindelijk gebruikt zijn weet Andrea niet. Dat het een indrukwekkende take is staat buiten kijf.

Gemengde gevoelens

De film ging in première op het Berlijnse Film Festival waar Andrea samen met de rest van de acteurs aanwezig was. Voor Andrea een bijzondere, unieke ervaring. ‘Het was erg surrealistisch, vroeger keek ik op televisie altijd naar de ‘red carpet’ momenten. Nu stond ik er ineens middenin. Daarbij vond ik het erg moeilijk om van het lof rondom de film te genieten omdat het niet ons verhaal is. We hebben slechts geprobeerd een verhaal na te vertellen. Een verhaal dat voor velen enorme dramatische, sterke gevoelens met zich meebrengt. Dat zorgde voor mij dat ik er ook anders instond.

Ik ben erg trots op de film en het resultaat. Maar om echt te genieten van de schijnwerpers vond ik moeilijk gezien de ernst van het verhaal en de impact die het drama nog steeds op nabestaanden en slachtoffers heeft.’ Voordat de film in première ging werd hij aan de Noorse, kritische, pers vertoond waarna er ook een besloten screening voor de nabestaanden werd georganiseerd. ‘Gelukkig was hun feedback positief. Het is voor hun belangrijk dat het verhaal onder de aandacht wordt gebracht. We mogen dit gruwelijke evenement niet vergeten en we mogen de slachtoffers niet vergeten.’

Een film die gezien moet worden

Erik Poppe koos ervoor geen muziek of montage te gebruiken waardoor het een bijna documentaire-achtige fictie film is geworden en het verstrijken van de tijd extra voelbaar is. Een aangrijpende film die door een ieder gezien moet worden. Vanwege het stukje wereldgeschiedenis, de schoonheid van de manier van filmen en vanwege de indrukwekkende acteerprestaties van Andrea.

Andrea is jong, weet nog niet of haar droom Hollywood is en is druk bezig met het schrijven van haar eigen werk. Ze spreekt bijna accentloos Engels en is de koelheid zelve met af en toe een meisjesachtig giecheltje. Bertzen is ‘the new kid on the block’ maar nu al niet meer uit de Noorse cinema weg te denken.

Utøya, 22 juli is nu te zien in de bioscoop.

Lees verder