interview Lukas Dhont Girl
interview Lukas Dhont Girl

Lukas Dhont (Girl): Victor Polster blies ons vanaf het eerste moment omver #interview

Stel je voor: je debuut speelfilm levert een staande ovatie op tijdens de première op het Cannes Film Festival, wint de Camera d’Or en wordt ook nog eens de Belgische inzending voor de Oscars. Om over alle andere awards en lof die binnenstromen nog maar te zwijgen.

Het overkwam Lukas Dhont, regisseur van de prachtige en ontroerende film Girl. Een verhaal over het jonge meisje Lara, dat ontzettend graag professioneel ballerina wil worden. Dit is al lastig genoeg, maar voor Lara nog net even wat moeilijker. Ze is namelijk geboren in het lichaam van een jongen.

Nog meer geraakt dan verwacht

Ik had hoge verwachtingen toen ik Girl te ging zien. Zeker na alle positieve recensies die ik had gelezen. Tot mijn grote verbazing wist Girl me nog veel meer te raken dan ik van tevoren had gedacht. Een film die niets te veel en niets te weinig bevatte, maar precies klopte van begin tot eind. Een film die niet de focus legde op de problematiek rondom een transgender persoon. Maar enkel op de persoon zelf. Iets waar andere films over dit thema vaak de neiging toe hebben.

Ik was dan ook behoorlijk nerveus om de persoon te interviewen die deze prachtfilm had geregisseerd én geschreven. Dat bleek nergens voor nodig. Lukas en ik hadden een heel mooi gesprek over identiteit, zijn fascinatie voor dans en de mooiste herinneringen aan de opnames van Girl.

Prinsen en prinsessen

Lukas kwam op zijn 18e al op het idee voor deze film. Hij las in de krant een verhaal over de 15-jarige Nora, een transgender meisje die dolgraag ballerina wilde worden. Ze had gevraagd op haar school om van de jongens- naar de meisjesklas te verhuizen. Met alle complicaties en gevoeligheden van dien. ‘Ik vond eigenlijk heel inspirerend omdat het voor mij iemand was, van 15, die heel eerlijk was met zichzelf en met de wereld rondom. En die eerlijkheid vond ik ontwapenend,’ vertelt Lukas. ‘Omdat ik zelf tot mijn 21e erover heb gedaan om mee te doen aan -laat ik zeggen, om het duidelijker te maken – een heteronormatieve samenleving. En om dan eigenlijk te beseffen dat ik dat niet kon’.

In eerste instantie wilde Lukas een documentaire over Nora maken, maar dat zag zij niet zo zitten. Nora was er klaar voor om door de wereld gezien te worden als meisje, en niet als trans-meisje. Maar haar verhaal was veel te interessant om te laten liggen. Niet alleen omdat het Lukas persoonlijk raakte, maar ook omdat de klassieke balletwereld een interessante metafoor is voor een zeer binaire samenleving. ‘Een soort sprookjeswereld waarin prinsen en prinsessen zijn en waarin mensen onderverdeeld worden in mannen en in vrouwen. En dus voor haar, om daar in te willen deelnemen, vond ik een heel mooie metafoor’. In plaats van een documentaire werd op die manier het scenario voor Girl geboren.

girl lukas dhont

Volg Girls in Film ook op Facebook | Instagram | YouTube of schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Belang van voorbereiding

Girl heeft een ingewikkeld onderwerp, dat staat vast. Ondanks dat de film fictie is en geen documentaire, vonden Lukas en het team achter de film het van belang dat de informatie die gegeven zou worden in de film waarheidsgetrouw moest zijn. En dus gingen ze aan de slag met informatie verkrijgen bij verschillende instanties. Van het universiteitsziekenhuis Gent, frontrunner op het gebied van begeleiding van transpersonen, tot aan psychologen, voice coaches, chirurgen en het transgender informatiepunt in Vlaanderen. Maar ook natuurlijk van de grote inspiratiebron voor de film, Nora zelf. ‘Nora heeft een heel groot onderdeel uitgemaakt van het proces. Het schrijfproces, van het castingproces, van het draaiproces, van het montageproces. Maar ook de ouders van Nora, die samen een oudervereniging hebben voor ouders van jonge transpersonen’. Op die manier werd langzaam de bigger picture geschetst en werd de informatie verwerkt in het scenario van Girl.

Maar dan: wie gaat de hoofdrol vertolken?

Het vinden van de juiste persoon voor de hoofdrol bleek nog een flinke klus. Er was een aantal punten van groot belang. Allereerst had Lukas altijd het beeld van Nora in zijn hoofd wanneer hij de film inbeeldde. Iemand vinden om dat beeld te vervangen was erg lastig. Ten tweede zou de film gedragen worden door de hoofdrol. Een jong persoon vinden die dat gewicht zou kunnen dragen, die kon acteren, het klassieke dansniveau kon halen én de identiteit goed kon vertolken bleek een haast onmogelijke opgave. Tijdens de genderloze casting zagen Lukas en het castingteam 500 jongeren langskomen: meisjes, jongens en transmeisjes. Maar niemand bleek alle kwaliteiten te bezitten.

En toen begonnen ze samen met danschoreograaf Sidi Larbi Cherkaoui met de casting van de andere dansers in de film. In een van die groepen zat Victor Polster, toen nog maar 14 jaar. ‘En ja, echt iemand die ons van seconde 1 omver heeft geblazen met wat hij gedaan heeft,’ aldus Lukas. ‘Het was gewoon zo duidelijk voor mij dat dat de eerste persoon was die ik gezien had in heel  het proces die capabel was om het dansniveau te halen, die qua spel heel interessant leek, en die voor mij die identiteit kon representeren op een elegante manier’.

Toen Nora ook nog een bevestigde dat ze volledig achter de casting van Victor stond, was het voor Lukas bevestigd dat dat de persoon was waarvoor ze moesten gaan. Victor trainde drie maanden lang, tien uur per week, om te leren pointes te dansen, het dansen op spitzen. Victor danst al vanaf zevenjarige leeftijd, maar als jongen dans je niet op je tenen. Meisjes leren al vanaf hun twaalfde om op spitzen te dansen, dus dat was nog een flinke uitdaging. Maar uiteindelijk heeft Victor alle dansscènes zelf gedaan. Petje af, als je het mij vraagt.

girl lukas dhont

Lees ook: onze vijf favoriete LGBTQ-films!

Een meedansende cameraman

Ik vroeg Lukas naar de manier waarop hij de dansscènes heeft gefilmd. Opvallend is namelijk hoe dichtbij de cameraman op de dansers, en dan met  name op Victor, zit. De reden daarachter is duidelijk: het moest een fysieke film worden, en geen dansfilm. ‘We hebben in de voorbereiding toen we gerepeteerd hebben gezien dat door de camera dicht op de huid van Victor te houden, we eigenlijk altijd focusten op het effect dat de dans had op het lichaam. Meer dan op de dans zelf. We konden meer focussen op de emotie die Lara ondergaat door te doen wat ze doet dan op wat ze doet’.

Maar om zo dicht op een danser te filmen in een ruimte vol spiegels en andere dansers, dat leek me nog niet zo gemakkelijk. En dat was het ook niet. ‘De dansscènes zien er evidenter uit dan dat ze gedraaid zijn’, beaamt Lukas lachend. Cameraman Frank van Eeden moest eraan geloven: hij werd onderdeel van het geheel. ‘Omdat hij altijd zo dichtbij de dansers staat kon het niet anders dan dat hij een van hen was. Dus wij hebben eigenlijk in de choreografie altijd ook een plek voor Frank moeten bedenken. Dus Frank fungeert als danser in de choreografie’.

Volg Girls in Film ook op Facebook | Instagram | YouTube of schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Belang van het lichaam

Lukas maakte in 2012 de korte film Corps Perdu, wat letterlijk verloren lichaam betekent maar ook kan staan voor ‘onstuimig’. Ook in deze film speelt dans een rol. Het is duidelijk dat er een grote interesse is in dans en het menselijk lichaam. Naast dat België een groot land is op het gebied van choreografie, legt Lukas uit dat hij persoonlijk een enorme bewonderaar is van dans, en van mensen die communiceren met hun lichaam. ‘Ik ben in mijn werk altijd op zoek naar fysicaliteit, omdat dat iets is wat ik mijzelf in mijn persoonlijke leven heel lang ontzegd heb. In een relatie gaan met een ander lichaam zal altijd een heel belangrijk onderwerp zijn in mijn werk. Omdat ik het zelf heel lange tijd niet heb willen toelaten’.

Hoogtepunt

Tot slot vroeg ik Lukas naar wat hij als een van de mooiste momenten had ervaren tijdens de draaiperiode. Daar moest hij even over nadenken. Uiteindelijk vertelt hij over een scène in de film waarin hoofdpersonage Lara vanuit het publiek naar de choreografie van haar dansgroep kijkt. ‘We hebben allemaal vanuit de zaal gekeken naar het resultaat waar de dansers drie maanden mee bezig waren geweest. We hadden alle scènes erop staan wat al een heel uitdagend ding was.  Ik voelde mij heel relaxed dat dat deel van de film erop stond. En ik zag al het werk dat die jonge dansers gedaan hadden en zag het letterlijk in een theater tot leven komen. En dat was een heel, heel mooi moment’.

Girl is vanaf 1 november te zien in de Nederlandse bioscopen.

Lees verder