Nanouk Leopold
Nanouk Leopold

Nadine vs. Nanouk Leopold: op zoek naar rauwe, mooie dynamieken #interview

Cobain. Waar je denkt dat de naam iets verklapt, verklapt hij niets. De naam is niet het verhaal, nog de muziekheld. Cobain is de nieuwste film van een van Nederlands meest gevierde regisseuses, Nanouk Leopold. En nu te zien in de bioscoop.

Een vrouw die al heel wat film-vlieguren op haar naam heeft staan. Maar wiens stijl zich dusdanig blijft evolueren dat Cobain bijna als een filmdebuut aanvoelt. Haar oeuvre bestaat voornamelijk uit films met gestileerde plaatjes en tot in het detail gecomponeerde beelden. Cobain is echter een op de huid gefilmd verhaal met alle rauwheid die bij het genre past.

Een verhaal dat je bij de lurven grijpt

Nanouk Leopold
Nanouk Leopold

Cobain vertelt het verhaal van een 15-jarige jongen die wegloopt uit zijn pleeggezin. Hij maakt zich zorgen over zijn moeder Mia die hoogzwanger is en een zwervend bestaan leidt. De twee hebben een stormachtige relatie totdat Cobain Mia naar een verlaten plek weet te loodsen. Maar als Cobain en Mia dan eindelijk naar elkaar toe groeien, slaat het noodlot toe. Een coming-of-age verhaal dat je vanaf de eerste minuten bij de lurven grijpt en meeneemt door de straten van Rotterdam met z’n junkies, straatschoffies, oude pooiers en ander gekleurd pluimage.

Een script dat (voor het eerst) niet uit de pen van Nanouk komt maar desalniettemin even rauw, dramatisch en mooi is als haar andere films als Boven is het Stil en Îles Flottantes. Producente en goede vriendin Stienette Bosklopper schreef Cobain en legde het aan Nanouk voor. In eerste instantie was Stienette op zoek naar een jonge regisseuse, maar Nanouk was erg gecharmeerd van het script.

Behoefte aan een frisse wind

De timing leek perfect: ‘Ik was al een tijdje bezig met het zoeken naar andere verhalen, verhalen die niet uit mezelf kwamen. Ik las enorm veel boeken en probeerde zelf meer genre achtige dingen te schrijven, dat vond ik erg lastig. Ik had heel veel behoefte aan een frisse wind. Toen ik het verhaal van Stienette las dacht ik ‘dit is precies wat ik bedoel’. Het is een ander milieu, een andere leeftijd en het verhaal heeft heel veel drama en emoties. Het is ook een heel helder verhaal met een duidelijke lijn van begin tot eind. Dat gaf mij de vrijheid om juist daar heel erg omheen te spelen en te improviseren.’ Dit is precies was ze deed.

Dubbele film

Alle scènes werden gefilmd zoals ze geschreven waren. Daarna gingen de acteurs en Nanouk ‘de vloer op’ om te improviseren. ‘We hebben op heel veel momenten dingen uitgeprobeerd met de acteurs ter plekke. Ik heb eigenlijk een dubbele film gedraaid. Heel veel van deze geïmproviseerde momenten zijn in de film terecht gekomen. Als je precies weet waar de scènes over gaan en wat de karakters zijn, kan je terplekke dingen verzinnen. Hierdoor wek je ook bij de acteurs een bepaalde frisheid op.’

In één van de scenes ontstond er een zogenaamd ‘gat in het decor’, Nanouk besloot daar een kameleon in een glazen hokje neer te zetten. ‘Ik merkte dat Bas, de jonge acteur die Cobain speelt, dat dier heel interessant vond. Middenin een take van iets anders zei ik hem dat hij naar dat hokje moest gaan en de kameleon eruit moest halen.

Tegelijkertijd vroeg ik aan de Roemeense actrice om tegen Cobain te zeggen dat hij voor het beestje moest zorgen en dat het dier bijt. Daardoor krijg je meteen ook een soort spanning. Zo maakten wij ter plekke allemaal scenes. Het mooie van deze scene is dat Cobain eigenlijk in een hele vreemde situatie zit, in het huis van een pooier, maar dat dit dier iets heel kinderlijks in hem losmaakte.’ Iets waar ze in de casting ook enorm op lette.

Volg Girls in Film ook op Facebook | Instagram | YouTube of schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Tussen jeugd en volwassenheid

Cobain moest zowel jeugdig als volwassen zijn. Nanouk testte 500 jongens voor de rol van Cobain. Daaruit koos ze er 100 en deed met 20 een aantal weekendworkshops. Deze laatste 20 zijn allemaal in de film terug te zien. Uiteindelijk is de jonge Bas Keizer de Cobain geworden die ze zocht. ‘Bas had iets extra’s, hij komt heel jong op beeld over en toch ook ergens volwassen. Dit zocht ik in Cobain, hij moest zich daartussen kunnen bewegen. Je moet het erg voor hem vinden wat hij allemaal op zo’n jonge leeftijd mee moet maken maar ook tegelijkertijd doorhebben dat hij het aankan. Dat hij volwassen genoeg is om zijn moeder aan te pakken.’ Bas werd op het Berlijnse Film Festival door de internationale pers geprezen als een van de grote ontdekkingen van de film.

Maar ook de doorgewinterde actrice Naomi Velissariou speelt de sterren van de hemel als verslaafde moeder. ‘Naomi is gewoon een fenomenale actrice. Ze is leuk, bijzonder en mooi en ook nog eens enorm innemend. Dit laatste was heel belangrijk voor de rol, dat ze niet alleen maar een zielige junk is. Je moet het gevoel hebben dat je ook bij haar in de buurt wil zijn. Daarbij was het ook belangrijk voor mij dat het tussen Bas en Naomi goed klikte.

lees verder onder de foto

Nanouk Leopold
Foto: Frank van den Eeden

Familiedynamiek

In de eindfase van de casting met de jongens heb ik Naomi erbij betrokken om te kijken met wie ze de meeste chemie had.’ En dit heeft z’n vruchten afgeworpen. Op beeld hebben de twee niet alleen een ingewikkelde moederband maar ook een bijzondere vriendschap. Naomi is Belgisch, Bas is Nederlands, een interessante combinatie voor een dynamische familie. ‘Familie is eigenlijk een hele kleine eenheid waarbinnen dingen kunnen plaatsvinden die je eigenlijk ook in een groter verband zou kunnen zien. Ik vind het een mooi voorbeeld van waarbinnen dingen gebeuren omdat iedereen zich tot familie moet verhouden.

Iedereen heeft wel een familielid waar je niet goed mee om kan gaan. Het is een makkelijk en herkenbaar thema. De verhouding tussen Bas en Mia is een extreem voorbeeld maar het mooie is dat het kind eigenlijk zorgt voor de volwassene. En de volwassene is een kind. Dat is iets waar heel veel mensen zich iets bij voor kunnen stellen. Het is nou eenmaal niet zo dat ouders als ouder worden geboren. We zijn allemaal kinderen die op een gegeven moment ineens een verantwoordelijkheid krijgen en niemand zegt dat we daar goed mee om kunnen gaan.’ Iets wat angstaanjagend duidelijk wordt wanneer Mia tegen haar zoon, Cobain, zegt: ‘Waarom maak je je toch zo druk om mij, ik maak me toch ook niet druk om jou…’

Dynamieken tussen goed en kwaad

Dat Nanouk haar volgende project over een vrouw van 55 gaat die jaagt, doet én verbazen én lijkt perfect te passen. Het is een ander thema maar ook hier zal ze weer op zoek gaan naar dynamieken tussen goed en kwaad, leven en dood. Tussen wat de maatschappij als ‘anders’ ziet en de individu als ‘normaal’. Haar volgende film zal in Canada plaatsvinden met een internationale cast.

‘Ik vind jagen als onderwerp al een hele tijd heel spannend. Maar het verhaal gaat ook over de agressie die in de mens zit. Wij zijn natuurlijk de enige soort die dood voor ons plezier. Los daarvan vond ik het ook mooi om een verhaal te maken waarin die agressie heel herkenbaar is in het begin. Waarin jagen heel gecultiveerd is en uiteindelijk ontspoord in mensen die elkaar gaan opjagen. Dat is in een notendop waar het verhaal over gaat…’

En hopelijk is dit de film die haar helpt in het realiseren van haar droom om met een ander kaliber acteurs te mogen werken. Aan haar fantastische regiewerk en uitmuntende scripts zal het niet liggen. Nu is het alleen nog wachten op een vrij plekje in het agenda van Nicole Kidman of Julianne Moore…

Cobain is nu te zien in de bioscoop. Foto boven artikel Frank van den Eeden.

Lees verder