Nadine vs NY: <i>tussen de kinderlijke gedichten en oude sokken</i>
column Nadine vs NY

Nadine vs NY: tussen de kinderlijke gedichten en oude sokken

Een week nadat ik met m’n uitzonderlijk goed geproportioneerde lichaam op het strand in Bali zou liggen, staar ik uit het raam van mijn ouderlijk huis. Ergens onder de rook van Amsterdam, waar mannen praten alsof ze een aardappel in de keel hebben en vrouwen in te grote auto’s rijden.

In een klein dorpje waar mijn moeder als dorpsgek wordt gezien en mijn vader als ‘rebel without a cause’ met paard in de hand langs de plaatselijke kroeg liep. Waar ik op 10-jarige leeftijd niet bij een vriendinnetje mocht spelen omdat mijn spijkerbroek vol gaten zat. En mijn moeder werd verteld dat ik echt niet meer als Pippie Langkous naar school mocht komen. Een plek waar zij na het overlijden van mijn vader een eigen paradijsje heeft gecreëerd, ver weg van alle hockeymoeders en vaders zonder tijd voor hun kinderen.

Nomade in eigen land

In een oud huis, als moeder en dochter, lijkt mijn realiteit angstvallig veel op de documentaire Grey Gardens. Een film over het excentrieke leven van moeder en dochter Beale, tante en nicht van Jackie Kennedy Onassis. Jarenlang ontweek ik dit plaatje door mijn leven in New York vorm te geven. Maar door onvoorziene omstandigheden (die ene vulkaan op Bali die enorm tegensputtert), leef ik de komende 6 weken onder andere onder mijn moeders vleugels. Zonder eigen plek in Nederland ben ik nomade in eigen land en logeer ik op bank, vloer en bed waar mogelijk.

Afgelopen week, terwijl ik een paar uur de tijd moest doden, ging ik op ontdekkingstocht in mijn kinderkamer. Weinig is er veranderd sinds ik het huis heb verlaten op 16-jarige leeftijd. Veel is erbij gekomen, dat dan weer wel. Dozen vol foto’s van mij als ongemakkelijke tiener en rebellerende jongere. Met pikzwart haar en neuspiercing ging ik uit met vriendjes van ‘over het spoor’. Stapels met afgeknipte t-shirts, grote truien en Aussies (joggingbroeken uit de jaren ’90) uit mijn gabberfase.

Blijf op de hoogte van de columns van Nadine. Schrijf je in voor de nieuwsbrief of volg ons op Facebook.

Een boterhammenzakje zand

En zo ook een hoek vol rekwisieten van mijn reizen naar onder andere Los Angeles en Kaapstad. Wat ik ook verzamel, het komt uiteindelijk altijd in mijn ouderlijk huis terecht. ‘In m’n moeder haar schoot’ wordt mij dagelijks verweten. Onder een berg foto’s van onbekende mensen, die ik op een vlooienmarkt in LA op de kop tikte, ligt een boterhammenzakje met een grijzig soort zand erin. Flitsen van een tripje naar Laguna Beach komen terug.

Tien jaar geleden woonde ik in Londen samen met een vriend van mij. Een Amerikaanse jongen die niet op mij viel en ik niet op hem. we waren de ideale huisgenoten. Vijf jaar geleden bezocht ik zijn ouders in Orange County en dronk ik een margarita ter grootte van een vissenkom. Na drie slokken stond ik op mijn kop en voelde ik mij boven het gesprek met Mr en Mrs Seagel zweven. En dat terwijl ik op serieus bezoek was.

Nachtmerrie

Mijn vriend was een jaar daarvoor in ons appartement in London overleden. Wat de precieze oorzaak is blijft nog steeds gissen en volgens mij krijg ik maar de helft van het verhaal. Maar waar het op neer komt is dat hij in zijn badkamer viel en kort daarna overleed. Een schok voor ons allemaal en een nachtmerrie voor een elke ouder. Een jaar na zijn overlijden was ik per toeval in Los Angeles en maakte ik de tocht naar zijn ouders. Nadat ik, dankzij mijn zenuwen, te snel, teveel dronk namen ze me mee naar hun huis.

Ik ontnuchterde wat en we haalden herinneringen op van mijn dierbare, bijzondere vriend. Een van de grappigste mensen die ik ooit heb gekend en een geweldige lieve jongen. En toen het tijd was voor mij om op huis aan te gaan, dook zijn moeder een kamer in. Ze kwam terug met bovengenoemd boterhammenzakje gevuld met een deel van het as van Brett.

Wereldreiziger

Omdat hij zo’n wereldreiziger was en vrienden over de hele wereld had vonden z’n ouders het belangrijk dat zijn as op verschillende plekken verdeeld werd. Ik slikte even, deed een stap naar achteren maar nam de as mee naar huis. En nu, weer vijf jaar later, kom ik hetzelfde zakje tussen mijn oude spullen tegen.

De druk was en is nog steeds te groot om er iets mee te doen. Het moet een perfecte plek zijn, op een perfect moment met de perfecte intentie. Ik heb nu nog 5 weken om dit moment en locatie te vinden voordat het weer ergens tussen kinderlijke gedichten en oude sokken verdwijnt. Of is dit juist waar het hoort? Tussen alles wat mij heeft gemaakt. Wie ik ben. En waar Brett een groot deel van uitmaakte…

Vijf jaar geleden verhuisde de Nederlandse actrice Nadine van Asbeck van Amsterdam naar New York. Op Girls in Film vertelt Nadine over haar avonturen in Amerika in de serie Nadine vs NY. Alle blogs van Nadine lees je hier. Volg de avonturen van Nadine ook op Instagram.

 

 

Lees verder