Nadine vs NY: <i>verliefd in New York</i>

Nadine vs NY: verliefd in New York

‘You’re from Amsterdam? Oh my God that’s amazing!’, hoor ik met een zwaar nasaal, New Yorks accent. ‘So you guys smoke pot, like everyday.’ En mijn haren in mijn nek staan recht overeind! Los van het zeurende toontje in haar stem en de zoveelste die begint over wiet, heeft de dame in kwestie alles wat er fout is met Amerika in één zin weten te vertalen. (Alhoewel er nog een heleboel meer fout is, maar dat werkte even niet in mijn verhaal). Ignorant, pot heads en over-the-top dramatisch.

Dansen, sjansen en flansen

Maar zes jaar geleden verhuisde ik toch naar Amerika. Naar een land dat ik alleen uit films kende en al jaren in mijn dromen terugkwam. Toen ik heel jong was vertelde ik mijn ouders dat ik in New York wilde gaan wonen. Toen ik er daarna rond mijn 15e met mijn vader een paar dagen heen ging, was de stad overweldigend en kwam ik terug op mijn eerdere uitspraak. Mijn verlangen naar New York verbleekte. Ok zat volop in mijn te late pubertijd met jongens die niet goed voor me waren maar die zo fijn aanvoelde. Ik ging helemaal nergens heen.

In een poging mij wat meer sturing in mijn leven te geven, stimuleerden mijn ouders mij om naar Londen te gaan. Een nieuwe wereld te ontdekken. Maar de liefde thuis lonkte.En na een paar maanden zat ik weer met m’n gatje op de bank in Amsterdam en draaide mijn leven weer om dansen, sjansen en flansen.

Verlammende liefde

En wat dat betreft is er misschien niet zoveel veranderd. Ik geniet nog steeds van avonden in een foute Braziliaanse bar schuren terwijl de Caipirinha’s mij naar hogere sferen brengen. Maar uiteindelijk ben ik een amateur party-girl. Ik drink ‘once in a blue moon’. Maar als ik het dan doe, dan doe ik het goed. Steel ik alles wat er op mijn pad kom, vind ik het vaak moeilijk om ‘alleen’ mijn bed te vinden en lig ik er vervolgens ruim een week vanaf. Ik kan niet tegen te weinig slaap en grote groepen mensen irriteren mij.

En eigenlijk verlang ik al mijn hele leven naar de meest pijnlijke liefde. Dat type liefde dat voelt alsof je hart door je borst heen klopt. Dat je doet verlammen als je niet weet waar de ander is. Het type liefde waardoor je naar de andere kant van de wereld zou verhuizen, de toendra of Wit Rusland. Ook al betekent dat dat je je familie, vrienden en hele leven op moet geven. Daarbij pas ik eigenlijk het beste op het platteland. Omringd door varkens die gemasseerd willen worden en pitbulls die mijn liefde nodig hebben. Want god, wat zit ik vol liefde!

Volg Girls in Film op Facebook of schrijf je in voor onze nieuwsbrief. Dan mis je niets.

Dagelijkse dosis inspiratie

En nu weet ik wat jullie denken, ‘wat doe je dan in een stad met massatoerisme. Met straten vol sjezende mensen, gierende sirenes en een overvloed aan testosteron. Met teveel dating apps en mannen die totaal niet weten hoe ze zich moeten kleden?’

Nadat ik mij even achter mijn oren krab, kan ik je toch vertellen dat ik in New York een thuis heb gevonden. Dat de verhalen die New York mij dagelijks vertelt, het gebrek aan natuur dubbel en dwars goedmaken. Dat er nergens ter wereld zoveel culturen door elkaar heen lopen. En waar je zoveel leert over de mens en jezelf.

Dat op elke hoek van de straat kunst te zien is, in de vorm van musea, galeries of wildplakken. Dat elke buurt een andere wereld is en andere inspiratie biedt. Dat de ervaringen die ik in de afgelopen jaren hier heb opgedaan, ik voor geen goud had willen missen. Die eerste zomer met het Abercrombie & Fitch model. Mijn eerste Off-Broadway toneelstuk waarbij mijn regisseuse stiekem achterin het zaaltje zat te roken. Mijn recente filmdagen met de Russische maffia… en ga zo maar door.

Lees ook: ‘I eat rhabvit for brakfast’

Bekend vs anoniem

Of ik hier nog ben voor het acteren, vraag ik me soms af. De zomer was erg rustig en de hele filmindustrie is een wereld waar ik moeilijk mijn draai in kan vinden. Misschien doe ik er beter aan om terug te gaan naar Nederland. Om daar mijn acteercarrière een boost te kunnen geven. Maar die gedachte doet me verlammen.

Ik leef voor de anonimiteit van New York. De uren verdwalen om de meest interessante mensen te ontmoeten, van de hoeveelheid toneel die je hier elke dag kan opsnuiven. Van de rush van Times Square, van de oude dametjes die de Upper East Side een stukje historie geven. Van Washington Square Park waar studenten in het gras zitten en er altijd muziek over het plein te horen is. En Wholefoods met het gemak van te duur eten kopen. En van de Japanner om de hoek die voor 10 dollar een hele sushi maaltijd voor mij klaarmaakt.

Home sweet home

En van mijn leven hier dat ik met veel pijn en moeite, met veel geduld, veel eenzaamheid, wat nachten ‘crying on the kitchenfloor’ maar heel veel liefde, mooie vriendschappen en enorm veel inspiratie heb weten op te bouwen. Van mijn thuis dat ik heb weten te creëren in een stad die je beste vriend kan zijn maar ook je ergste vijand…

Vijf jaar geleden verhuisde de Nederlandse actrice Nadine van Asbeck van Amsterdam naar New York. Op Girls in Film vertelt ze hoe ze haar weg probeert te vinden als poldermodelletje in girl-next-door Amerika in de serie Nadine vs NY. Alle blogs van Nadine lees je hier. Volg de avonturen van Nadine ook op Instagram.

Lees verder