Banketpoes – Pim aflevering 1

Per ongeluk en vanwege een imperfect uiterlijk, zo rolde ik het vak in. Mijn grote neus, bleke huid en teleurstellend slap haar schijnen het op beeld blijkbaar erg goed te doen. Een week voor de opnamedag had iemand me op straat aangesproken.

Naast acteren, drie kinderen, een man en een therapie, probeert Pim ook een beetje leuk te leven. In een wekelijkse column laat ze weten of dat een beetje lukt. Op zijn Pims.

Mijn imperfecte uiterlijk paste perfect in het plaatje van een reclamecampagne voor bakproducten. Ik wist niet of dat een compliment was, maar ik zei ja. Voor het geld, vijf maanden huur. Ze hadden me niet verteld dat ik schaars gekleed met een snoeistrak schortje om, cup cakes moest bakken in een bloedhete studio. Met om me heen vijf mannen die zogenaamd druk waren met licht. ‘Pim de banketpoes’ in het reclameblok van GTST, verdrongen met de gedachte aan een zak geld en een fles Pinot-Blanc. Twee. Lachen naar de camera was ondanks het schortje gemakkelijk. Twee diepbruine ogen lieten zich niet verstoppen achter de lens.

Ook interessant

Kontputten – Pim aflevering 2

Als cameraman moest Robert wel naar me kijken. Hij keek anders dan de mannen van het licht. ‘Robert-achtig’. Hij de knappe prins, ik de imperfecte studiomaagd. Na afloop sprak hij me aan, iets later voelde ik zijn handen op bijzonder fijne plekken en nog iets later hebben we ordinair staan zoenen. Gewoon naast de vuilnisbak tegen de muur aan gedrukt. Het begin van een relatie die nu bijna acht jaar duurt en waarin we per ongeluk drie kinderen hebben gemaakt. Eerst eentje en toen heel knap twee tegelijk. Wij wisten het ook niet, dat we dat in ons hadden.

Van kiosk-meisje tot banketpoes op tv.

Robert viel voor mijn nuchterheid: “Ieder ander meisje had onervaren bloednerveus voor de camera gestaan, maar jij deed alsof je bij de kassa van de Albert Heijn stond. Het interesseerde je geen hol.” Dat was zo, ik dacht alleen maar Godsklere wat zit dat schortje strak. Volgens Robert is dat mijn x-factor, iets aards waar mensen houvast in vinden. Hoe diep. Het is gewoon een kwestie van meebewegen, zeg ik dan weer. Van kiosk-meisje tot banketpoes op tv. En dat je je dan tegenwoordig actrice mag noemen en af en toe op de set van een serie of film mag staan. En wel eens een stemmetje in moet spreken, tussen het kleuren, liga’s en het kleien door. Robert daarentegen maakt lange werkdagen als cameraman.

Naast zijn vak zijn mijn werk en moederschap hobby’s, maar dat mag ik niet meer zo zien, zegt mijn psychologe. Dat voor kinderen zorgen geen kattenpis is, zegt ze dan. Zo’n praatmevrouw is heel goed voor je schijnt. Carice en Halina, die ik heus niet persoonlijk ken of zo, hebben er ook een. Een beetje legaal praten over jezelf is nooit weg, dacht ik op een dinsdagmiddag in mei. De mijne is wel aardig, maar ze heeft van die rare puntborsten. Gewoon een kwestie van een andere bh, maar daar ga ik het nog wel met haar over hebben.

Een beetje legaal over jezelf praten is nooit weg.

Pim

Goed, ik ben dus Pim (37), een soort van actrice, getrouwd met Robert de cameraman (40), moeder van Nina (6), Koen & Moos (4 & 4), cliënte van Vera (48, gokje) en dat allemaal bij elkaar klinkt enorm interessant en gezellig.

Nou, dat zullen we nog wel eens zien.

Pim handtekening

Like Girls in Film op Facebook om  nooit een aflevering te missen.

Lees verder