recensie Touch me Not
recensie Touch me Not

Touch Me Not: klinische film over intimiteit #GiFKIJKT

Dit jaar won Touch Me Not, van de Roemeense filmmaakster Adina Pintilie, de Gouden Beer op de Berlinale. Dit maakte haar de zesde vrouw in 67 jaar tijd die deze prestigieuze prijs won. Pintilie maakte hiervoor met name (korte) documentaires, waarvan de laatste in 2010. Dit is mijn recensie van Touch Me Not.

Love it or hate it

Met Touch Me Not, acht jaar na haar laatste documentaire, wilde Pintilie een soort onderzoek doen naar intimiteit en seks. Dit resulteerde in een fictiefilm/documentaire die een kijkje geeft in de ingewikkelde taboes die hangen rondom intimiteit en seks. Touch Me Not bleek een love it or hate it film, merkte ik al snel toen ik de verschillende reacties las op het internet.

Zo zijn er een aantal heel negatieve recensies oa in The Irish Times en The Guardian. Maar ook erg positieve. Ik was dan ook erg benieuwd naar hoe ik Touch Me Not zou ervaren. Nu ik de film heb gezien is één ding duidelijk: deze film blijft zeker bij je hangen. Niet om alleen maar goede redenen.

Het verhaal

We volgen de levens van drie verschillende mensen: Laura, Christian en Tómas. Ze beleven alle drie op een compleet verschillende manier intimiteit en seks. Laura heeft bijzonder veel moeite met intimiteit door een trauma uit het verleden. Tómas zit in therapie om op alternatieve wijze te leren om te gaan met intimiteit, waar hij Christian ontmoet. Christian heeft SMA, een spierziekte waardoor hij fysiek beperkt is. Christian is ondanks zijn handicap de enige die zijn lichaam ziet als een gift waar hij net zo veel mee wil genieten als iemand met een ‘normaal’ lichaam.

Echt of niet echt?

Een mooie intentie, dacht ik. Om op die manier te laten zien dat iedereen intimiteit op een andere manier beleeft. Of nog belangrijker: dat iedereen recht heeft op intimiteit en dat wat je achtergrond ook is, je hierin niet belemmerd zou moeten worden als je dat niet wil. Maar op het moment dat ik begreep dat deze film een combinatie is van fictie en documentaire, veranderde mijn opinie wel. Want nu kon ik niet meer zeker weten wat echt was en wat niet. Alle intense belevingen die je volgt van de personages in de film, kunnen gespeeld zijn. Wat ook een prachtige boodschap kan zijn, maar niet als je de film het uiterlijk geeft van een documentaire. Het voelde voor mij een beetje alsof ik op het verkeerde been was gezet. Want wat bleek: Laura en Tómas, die in het echt ook zo heten, zijn beide professionele acteurs.

Volg Girls in Film ook op Facebook | Instagram | YouTube of schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Koud en klinisch

De film vond ik ook behoorlijk moeilijk om doorheen te komen. Niet alleen waren de onderwerpen erg zwaar en op sommige momenten deprimerend, de beelden waren minstens net zo klinisch en koud. Blauw en wit zijn de overwegende kleuren op het scherm, en nergens lijkt warmte vandaan te komen. En dan is er ook geen enkel moment waarop de film een humoristische toon heeft, wat het geheel ontzettend zwaar en moeilijk te bekijken maakt.

Kort samengevat vind ik de boodschap van Touch Me Not dus ontzettend belangrijk. De dialoog over intimiteit in welke vorm dan ook mag een stuk opener, en de film doet absoluut een goede stap in die richting. Maar door de zware kost, gebrek aan humor en donkere uitstraling blijft Touch Me Not een lange zit.

Touch Me Not is vanaf 22 november te zien in een aantal filmhuizen en op PICL.

Lees verder