Sanne Rovers: onderzoek naar de speelsheid van het leven #interview

Een groep dertigplussers die zich Vikingen waant, een huis vol oudere sjoelliefhebbers en vrienden die zelfgebouwde vliegtuigjes de lucht inschieten. 15 april won Sanne Rovers met de korte documentaire De Spelende Mens de publieksprijs op het Nijmeegse GoShort Film Festival. Maar dit is niet de eerste, noch zal het de laatste prijs zijn die deze jonge documentairemaakster in de wacht sleept.

Sanne Rovers

Al jaren dompelt Sanne zich onder in de wereld van de korte film. Korte documentairefilms, want dat is waar haar hart ligt. ‘Vroeger keken we thuis nooit documentaires, dingen zoals het Klokhuis en Goede Tijden, Slechte Tijden stonden bij ons op het programma. Maar op een gegeven moment ben ik als vrijwilliger bij het IDFA gaan werken, kaartjes scheuren. Er ging een wereld voor mij open!’

Beetje bij beetje leren

Sanne begon als vrijwilligster bij stads-tv Utrecht. ‘Ik wilde graag dingen maken. Ik ging op pad om te filmen en te monteren. Zo heb ik het filmmaken beetje bij beetje geleerd. Op mijn fiets rijdend door de stad schoten er altijd allemaal gedachten door mij heen. De eerste korte film die ik toen maakte was Sanne Fietst. De film werd uiteindelijk geselecteerd voor  de ‘Best of’ van het talentenprogramma Nachtpodium van de VPRO . Hierdoor realiseerde ik me dat ik dit filmmaken misschien wel kon.’

Maar ze wilde meer en beter worden. Om haar technische kennis van het vak te vergroten kwam ze bij de Open Studio in Amsterdam terecht. Hier leerde ze de kneepjes van het vak; camera, geluid en licht. Al snel benaderde een vriendin van Sanne haar om een film te maken over een groep vrouwen op een gesloten psychiatrische afdeling in Caracas, de meest gewelddadige stad van Zuid-Amerika. Samen met een cameraman, Sanne verzorgde het geluid, de vriendin Eva van Roekel deed de productie.  Samen met een cameraman en met een beetje geld van de Gemeente Utrecht en Venezolaanse ambassade maakte ze de 50-minuten durende documentaire Servicio 2.

Handig visitekaartje

Hoewel het meteen Sanne’s eerste en laatste lange film was, bleek het wel haar visitekaartje om mee te doen aan verschillende workshops en gesubsidieerde programma’s. ‘Ik begon met de workshop ‘Kids en Docs’ in 2010. Dit is een initiatief vanuit Cinekid, het IDFA en het Mediafonds. Zeven maanden lang ontwikkelden we een plan dat we daarna aan een omroep koppelden. Hier is echt mijn netwerk ontstaan en sindsdien werk ik niet alleen aan mijn eigen projecten maar ook veel voor omroepen.’ De film gaf Sanne wat momentum en draaide op verschillende festivals in Zuid-Amerika.

scène uit De Spelende Mens

lees verder onder de foto

Hierna maakte Sanne een aantal korte films waaronder De Dwarsligger, een film over een groepje tienerjongens dat meedoet aan de carnavalsoptocht in Prinsenbeek. In 2016 volgde De Wereld van Kim en Bob over twee 13-jarige vrienden die al vanaf hun geboorte alles samen doen. En ze maakte samen met Eefje Blankevoort voor de VPRO, NPO Zapp een vierdelige serie waar kinderen een opa of oma iets nieuws leren. Allemaal films met een voornamelijk jonge cast. ‘Ik heb altijd een hang gehad naar de vrijheid die kinderen hebben. Ik belicht graag de lichtheid van het leven of het verlies van die vrijheid en lichtheid.’

Observeren

de spelende mens
scène uit De Spelende Mens

En ook voor haar meest recente film zocht Sanne weer de speelsheid van het leven op. ‘De Spelende Mens neemt je mee langs waaghalzen, vrije geesten en noeste kunstenaars; volwassenen die zich volledig overgeven aan het spel. Soms zo erg dat de toeschouwer zich afvraagt: wat bezielt de spelende mens?’ Het project kwam tot stand nadat de vader van een collega van Sanne met een parapenter neerstortte en hierbij zijn benen brak. ‘Waarom doet iemand dat toch op die leeftijd?’ galmde het door de gangen. Sanne ging samen met Lara Aerts op onderzoek uit en volgde verschillende ‘spelende mensen’ van begin 30 tot eind 80. Ze ging op zoek naar de momenten die niet per se in je dagelijks leven passen maar waar je tijd voor vrij maakt omdat je het leuk vindt.

‘Uiteindelijk ligt mijn kracht en ook mijn lol van film maken in het kijken en het observeren van de wereld, de mens en het leven. Met De Spelende Mens ben ik heel blij, ik heb mezelf als maker echt gevonden. Het is een film waar mijn hart heel blij van wordt omdat het iets is geworden wat ik voor ogen had. Dat zit hem heel erg in het observeren en niet teveel vertellen zodat de toeschouwer zelf meegaat in de beleving van het spel.’

Op 31 mei om 23.05 uur kan je De Spelende Mens op NPO bekijken en zelf zien van welk spel jouw hart sneller gaat kloppen…

De spelende mens

Lees verder