Caphernaüm; film van Nadine Labaki die je niet meer loslaat #GiFkijkt
Caphernaüm Nadine Labaki

Caphernaüm; film van Nadine Labaki die je niet meer loslaat #GiFkijkt

Nu de laatste kansen om Caphernaüm op het witte doek te zien naderen hoop ik dat een gezonde portie ‘FOMO’ je als de wiedeweerga de bioscoopzaal in trekt. Deze Oscar-nominatie van Nadine Labaki besluipt je namelijk uit onverwachte hoek en is daarna niet van plan je nog snel los te laten.

Artikel van Donnya Zidan; regisseur/actrice

Ver van mijn bed en toch héél dichtbij

Het is het type film dat je gelukkig bestempelt met ‘ver van mijn bed’. Toch weet de film je te raken in je core. Hoe is dat mogelijk? Armoede, vluchtelingen, kind huwelijken. Deze thematiek kennen we vooral van zwaar gefilterde nieuwsitems. We lijken er zelfs al ‘nieuws moe’ voor te zijn geworden. Zaken die op deze veilige afstand vrij rationeel te beoordelen zijn.

In Caphernaüm kiest regisseuse Nadine Labaki ervoor om deze problemen op volksniveau te portretteren en zo een gezicht te geven. Je wordt als kijker aan het begin van de film geïntroduceerd met de wereld van Zain. Een 12-jarige jongen wonend in de sloppenwijken van de Libanese hoofdstad Beiroet.

Als oudste kind van het gezin is het zijn taak om te werken om te helpen het gezin te onderhouden. Wanneer zijn zusje wordt uitgehuwelijkt aan een oudere lokale groenteboer, besluit Zain weg te lopen van huis.

Caphernaüm

Absurd én geloofwaardig

Dat een jongen van 12 al zo veel verantwoordelijkheden heeft, daar kunnen wij ons niets bij voorstellen. Nadine krijgt het toch snel voor elkaar om het empathisch vermogen van de kijker aan te zwengelen. Hoe verscheurend en absurd de situatie ook is, je gelooft Zain en voelt met hem mee. Nadine haar kracht komt in deze film sterk naar voren. Iets dat ook al in haar eerste film, Caramel, opviel: een geloofwaardig portret neerzetten zonder oordeel.

De enige manier om zo een persoonlijk, schrijnend verhaal als dat in Caphernaüm te vertellen is door te werken met non acteurs. ‘Echte mensen’ die de verhalen leven of hebben geleefd. Voor Caphernaüm heeft Lebaki vier jaar onderzoek gedaan en gezocht naar haar karakters.

Om vervolgens zes maanden te draaien, twee jaar te monteren en een eerste versie van 14 uur eraan over te houden. Voor Caphernaüm heeft ze zelfs een hypotheek afgesloten op haar huis om de financiering rond te krijgen. Ze zegt dat het haar als mens heeft veranderd. Labaki hoopt (en gelooft) dat film een kijker zou moeten veranderen, al is het maar een beetje.

Eerste Arabische vrouw met een Oscar-nominatie

Hoe sterk moet je als vrouw zijn om in een land als Libanon voor deze weg te kiezen? Een land waar, vooral vergeleken met het Westen, de filmrevolutie nog jong is en de budgetten en mogelijkheden nog klein zijn. Haar liefde voor mensen voert in elke film de boventoon. Vooral omdat ze ervoor kiest politieke conflicten op regeringsniveau volledig te negeren en het conflict op volksniveau te zoeken. De ‘kleine’ verhalen.

Vorige maand was ze met Caphernaüm als eerste Arabische vrouw ooit genomineerd voor een Academy Award (Oscars). En vorig jaar nam ze de juryprijs van Cannes in ontvangst. Naast dat ze haar films zelf schrijft en regisseert heeft ze in de eerste twee films ook nog eens een hele sterke hoofdrol gespeeld. Wat mij betreft een rolmodel voor elke vrouw met dromen zo groot, dat ze haar soms lijken op te slokken.

 

Lees verder