de man in dansfilms
de man in dansfilms

De man in dansfilms. De 90’s vs. 00’s.

Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in dans. Klassieke dans bedoel ik dan. Geen hip hop of street dance. Ik heb al zolang danslessen dat ik me niet eens kan herinneren dat ik ermee begon. De competitieve wereld is me niet vreemd en de dansvloer een bekende plek. Naast dansen, was ik ook vrij fanatiek in het kijken van dansfilms. De vrouwelijke actrices gaven mij het gevoel dat ik, als meisje, kon worden wat ik maar wilde. En al helemaal danseres.

Ook interessant

Dance, dance, dance!

Ik identificeerde me met hen en wilde precies zo worden als de dame in de film. Ik zou ook verhuizen naar New York, me aansluiten bij een gezelschap en op die manier ontzettend beroemd worden. Het leven liep -uiteraard- geheel anders, maar wat mij wel opvalt is het volgende. Het overgrote deel van de dansfilms waar ik me destijds mee identificeerde is gevuld met vrouwelijke rolmodellen. Maar hoe zat dat met de mannen die, net als ik, voelde dat dans een deel was van verwerken, uitleven en dit simpelweg maakte wie zij zijn? Tijd voor een beschouwing over de man in dansfilms.

Vrouwen volop aanwezig, yeah!

In de dansfilms uit de 00’s waar ik het vooral over heb, worden de vrouwen wel verliefd op een jongen of man. Maar daar blijft het dan ook wel een beetje bij. Mannelijke, fantastisch dansende hoofdrolspelers zitten er niet tussen. Ik heb het dan over films als “Black Swan”, “Make It Happen” en “Burlesque” (geen commentaar). Toen viel me dat niet op. Nu wel. Allemaal vrouwen in de hoofdrol. Top. Geweldig. Als dame verblijdt het mij om moedige, sterke, en inspirerende vrouwen terug te zien op film.

Toch zijn de danslessen al jaren volop gevuld met vrouwen en zijn het juist de mannen die men daar vaak tekort komt. Met in tegenstelling tot de films van de laatste jaren, was het 20/25 jaar geleden heel gewoon om ook jongens (on)bewust te motiveren te gaan dansen.

Don't forget to express yourself this week! #MondayMotivation #BillyElliot #BillyElliotUK #ExpressingYourself #Theatre #WestEnd

A photo posted by Billy Elliot the Musical (@billyelliotuk) on

Zonder man geen dans

In de negentigerjaren waren films zoals “Strictly Ballroom (1992)” en “Dance With Me (1998)” ontzettend populair. Het soort films gevuld met dansende mannen, dus. Het soort films dat jongens motiveerde en inspireerde om zich ook aan te melden voor een dansles. Door mijn ervaring in de danswereld weet ik dat ballet-jongens, in ieder geval tot 5 jaar geleden, niet zo geaccepteerd zijn als ballerina’s. Meisjes giechelen als er een jongen nieuw is in de balletles. Ballet is toch voor meisjes? Een compleet verkeerd beeld waar meisjes mee opgroeien, al zeg ik het zelf.  Zonder jongens is er helemaal geen dans. Zonder jongens is er geen spanning of chemie, geen diversiteit, geen diepte. De 90’s snapten dat. In de films daarna zijn we het, voor mijn gevoel, een beetje vergeten.

Filmmakers, opgelet.

Hebben deze films het de mannelijke danser moeilijker gemaakt? Want films hebben immers een voorbeeldrol. Zeker op tieners. Vandaar dat ik filmmakers wil oproepen om vooral dansfilms met mannelijke hoofdrolspelers te blijven maken of weer gaan maken. Een film over hoe het nu gaat met Billy Elliot? Ik ben al fan.

Om af te sluiten; een prachtige scene uit Strictly Ballroom. Met dansende man.

 

 

Lees verder