Dumbo: een liefdesles met hele grote oren (***)

Grote Flaporen en helderblauwe ogen. Wie kent de animatieklassieker Dumbo uit 1941 niet? Disney heeft dit jaar welgeteld drie remake of ‘live-action’ films die uitkomen. Dumbo is de eerste die zich op het scherm mag laten zien. De film is geregisseerd door Tim Burton. De hoofdrollen worden gespeeld door Colin Farrell, Michael Keaton en Eva Green. 

Ik hou van Dumbo, van zijn uiterlijk en van zijn karakter dat er niet echt bij hoort. En dat zie je ook terug bij de andere personages in de film. Zij horen er ook niet echt bij. Dit maakt ieder juist uniek en vormt ze tot een hechte familie. Hoe klein, groot en/of gek iedereen ook is.

Het verhaal

Dumbo is gebaseerd op de animatiefilm uit 1941. Het origineel vertelde vooral het verhaal vanuit Dumbo’s perspectief. In de remake van Tim Burton geeft hij er zijn eigen ‘Burton’ randje aan. Veel special effects en een ietwat duistere kijk op het circusleven. We volgen vooral de mensen om Dumbo heen die zich om het kleine olifantje bekommeren.

Zo begint de film met de terugkomst van Holt Farrier (Colin Farrell) uit de oorlog. Hij heeft er zijn linkerarm verloren. Holt, een ex-circusster die voor zijn kinderen moet zorgen, heeft in eerste instantie moeite om zijn draai weer te vinden. Circuseigenaar Max Medici (Danny DeVito) vraagt Holt en zijn kinderen Milly (Nico Parker) en Joe (Finley Hobbins) om te zorgen voor een pasgeboren olifant. Diens oversized oren maken hem een lachertje in een al worstelend circus.

Nadat Milly en Joe ontdekken dat Dumbo door middel van een veertje kan vliegen, ziet Max Medici zijn kans schoon. Ondernemer V.A. Vandevere (Michael Keaton) wil ook meedoen aan het succes van Dumbo. Hij rekruteert de olifant voor zijn grote onderneming, Dreamland. Een soort boosaardig Disney-achtig pretpark. Zijn vriendin, een trapezewerker (Eva Green), moet samen met Dumbo een vliegende act gaan vormen met alle risico’s van dien.

Moederliefde

De aanpak van Burton pakt goed uit vind ik. De film brengt de moederliefde goed in kaart tussen mama olifant en baby olifant. Maar ook de liefde die de kinderen hebben naar Dumbo toe, nadat hun eigen moeder overleden is en ze Dumbo willen herenigen met diens moeder. Het blijft een tranentrekker als je Dumbo van zijn moeder weggetrokken ziet worden. Dit herkent iedereen nog wel van het originele verhaal.

Milly zegt op een gegeven moment tegen Dumbo: “Als ik me opgesloten voel dan gebruik ik deze sleutel om mijn nek”. Ze bedoelt hiermee wanneer je je opgesloten voelt in een moeilijke situatie, je zelf de sleutel bent om dit te veranderen. Dit vond ik zelf ook wel een mooie les. En gelukkig komt het strijdlustige karakter van Dumbo naar boven als hij zijn moeder en de rest van het circus wil redden.

Meer kijktips voor deze week vind je hier.

Eindoordeel (***)

Lessen als ‘niets is onmogelijk’, ‘de band tussen moeder en kind’ en’ de kracht van familie’, komen goed tot uiting in deze remake van Burton. Het geeft een andere twist aan het origineel.

Minpuntje is dat niet alle personages ook echt tot leven komt. Colin Farrell blijft bijvoorbeeld op de achtergrond als eenarmige artiest en vader van Dumbo’s verzorgers. Eva Green haar personage stond eigenlijk alleen bekend als de vriendin van Michael Keaton zijn personage. Er werd verder niet ingegaan op waarom ze bijv. het circusleven heeft gekozen.

Maar al met al vond ik het een vermakelijke film, hoewel mijn hart nog steeds het meest ligt bij het origineel.

De film is vanaf nu te zien in de bioscoop.

Lees verder