Filles de Joie | Movies & Wine met Emma&Julia

Wij zijn Emma&Julia, twee jonge creatievelingen uit Amsterdam. Wij gaan graag naar de film en houden van lange nabesprekingen onder het genot van een glaasje wijn. Voor deze corona proof editie van ‘met Emma&Julia naar de film’ hebben we gekozen via Vitamine Cineville voor een Belgisch-Franse productie met drie krachtige vrouwelijke hoofdpersonages: Filles de Joie van Frédéric Fonteyne en Anne Paulicevich. We borrelden virtueel na met Ennak: een zachte rode blend van ​Rebelwines​.

Waar gaat deze film over?

Emma: Poeh <zucht>. Aan het begin lijkt het alsof het verhaal gaat over een alleenstaande moeder. Ze is sekswerker en moet veel ballen hooghouden om haar gezin van drie kinderen te onderhouden. Binnen een schrijnende arena van armoede en tekortkomingen. Op een gegeven moment breekt de film echter open en gaat het plotseling over drie compleet verschillende vrouwen die bij elkaar komen door hetzelfde beroep dat ze uitoefenen als sekswerkers. Ik vond deze verhalende vorm via een drieluik heel tof gedaan. How about you?

Julia:​ Eerlijk? Haha.

Emma:​ Graag!

Julia: ​Oké. Mijn eerste indruk was: jeeetje, wat een intense beelden en pijnlijke taferelen. Kunnen we deze wel bespreken voor de filmrecensie? Er zit namelijk zoveel seksisme in de scènes dat ik bijna niet kon kijken. Aan het begin kreeg ik de neiging om de film uit te zetten.

Emma: Kan je uitleggen wat je er zo intens aan vond?

Julia: De drie vrouwelijke hoofdkarakters, Axelle, Conso en Dominique, waren hele toegankelijke personages, waardoor ik me erg goed in hen kon verplaatsen. De vernederingen die de sekswerkers moeten ondergaan komen daardoor dichtbij. Door die scènes en de hevige vorm van seksisme werd ik aan het denken gezet en vroeg ik mezelf af: “hoe zou ik opereren als ik in hun schoenen zou staan?”.

Emma: In die scènes waar jij aan refereert gaat het ook heel erg om sisterhood en de no matter what voor elkaar opkomen en elkaars zooi opruimen zonder dat daar iemand om heeft gevraagd. Dat thema vond ik heel belangrijk.

Julia:​ <Knikt instemmend> Door dat gevoel van ​sisterhood kon ik weer ademhalen. Toen ik erachter kwam dat Axelle, Conso en Dominique er echt voor elkaar zijn, kreeg ik het gevoel: het maakt eigenlijk niet uit welk beroep je hebt zolang je er voor elkaar bent kan je heel veel aan. Ze steunen elkaar namelijk in elke nare gebeurtenis. Dat was prachtig om te zien.

LEES OOK: Rocks | Movies & Wine met Emma&Julia

Emma: Wanneer kwam je daarachter?

Julia: Dat duurde even. De scènes worden namelijk continu afgewisseld met dramatische momenten en losse humoristische tussenpozen waarin de hoofdpersonen hun pauzes houden tussen hun klanten door. Ze maken de mannen belachelijk met wie ze seks hebben. In die eerste scenes dacht ik: ze gedragen zich vrij nonchalant en zijn gewoon collega’s die niet erg met elkaar begaan zijn. Naarmate ik erachter kwam dat dat wel het geval was, kon ik dat beroep van hen veel beter dragen.

Emma: Interessant!

Julia: ​Het waren die intieme momenten tussen het werk door waar ze sigaretten delen, grapjes aan het maken zijn en diepe gesprekken met elkaar voeren die deze film bijzonder maakte. Die ‘loze momenten’ vond ik zo ontroerend.

Julia: Welke scène is jou het meest bijgebleven?

Emma: I​k vond bijna alle scènes met Dominique, de oudere bazin van het ‘privéhuis’ van eind 50, echt geweldig. Zij was zo een puur en geloofwaardig karakter, dat elk moment met haar ‘uit het leven gegrepen’ voelde. De scène waarin zij samen met Axel een van de klanten bekliederen en vervolgens gaan plassen in de parkeergarage met z’n tweeën is goed bedacht. Toen dacht ik: ja je moet ook gewoon plassen als je zoiets heftigs hebt gedaan en natuurlijk doe je dat dan gewoon lekker in een parkeergarage, want je kan nergens anders.

Julia: ​Ik dacht toen ook: this is very ​badass en powerful.

Emma: I​nderdaad. Ik vond het mooi dat zij met zijn tweeën een plannetje hadden bedacht om een man terug te pakken voor hun andere ​sister​ die onjuist behandeld was. Er was ook nog een scène met Dominique waarop ze, na een lange dag vol met intense gebeurtenissen, tegen haar enorm huiselijke man aan gaat liggen in bed en even wordt geknuffeld. Ik besefte: Ja, zie je.. Ook sterke vrouwen hebben iemand nodig die hen steunt. Daar kon ik mezelf heel erg in herkennen.

Julia: Helemaal mee eens. Ik vond de eindscène waarin de mannen dansen voor die vrouwen ook bijzonder. Zij zijn daar zo duidelijk de drie queens die iedereen verslagen hebben en niets of niemand meer over hen heen laten lopen. Drie ijzersterke leeuwinnen die worden geëerd door de dans van een wegwerker: ik had geen beter einde kunnen bedenken.

Emma: En wie was jouw meest catchy character?

Julia: Ik ben het eens met jouw keuze voor Dominique. Ze had twee banen: ze werkte namelijk als prostituee én zuster. Een bijzondere combinatie die naar mijn idee heel veel integriteit laat zien. Verder bracht ze veel humor in de film; telkens als Dominique nadeed hoe zij seks had met een klant, maakte ze het onmogelijke iets dragelijker waardoor ik meer begrip kreeg voor het werk.

Julia: Wat is onze main take-away uit deze film Em? Volgens mij voelde jij je echt geïnspireerd.

Emma: Mijn nieuwe film Vlekkeloos speelt zich ook af binnen een gezin onder de armoedegrens en aangezien ik de locaties en art direction in deze film erg overtuigend vond, ga ik dit zeker gebruiken als inspiratie. Daarnaast werd ik er weer aan herinnerd hoe belangrijk het is om niet te snel, of eigenlijk helemaal niet, te oordelen over iemand en eerst het verhaal achter iemand te weten te komen. Hoe mooi is dat als je mensen om je heen verzamelt waarbij je helemaal jezelf kan zijn, zonder te oordelen.

Emma: En jij Juul?

Julia: I​k was veel aan het nadenken over ‘liefde’ toen ik deze film aan het kijken was. De hoofdpersonen hadden aan het begin namelijk allemaal een mannelijk figuur in hun leven en aan het einde ging het toch meer om zelfliefde. Die mannen waren allemaal weg, maar ze hadden zichzelf nog en dat was veel beter.

Emma: ​Prachtig inderdaad. Het verbaasde dan ook dat jij me net vertelde dat het het Parool de film 3 sterren heeft gegeven en de Volkskrant zelfs maar 2 sterren. Onterecht, vind ik. Gelukkig kwam de film nog tot haar recht op het IFFR. Hé en nog even over de regie van de film, want dat is ook een bijzonder element. Het is namelijk geregisseerd door een stel! Frederic Fontain en Anne Paulsjevic.

 

Julia: ​Klopt. Een regie-duo! Ik heb me tijdens de film continu afgevraagd wat hun motivatie is om deze film te maken. Waarom staat het verhaal over deze prostituees dicht bij deze makers?

Emma:​ Zou dat te maken kunnen hebben met dat we de boodschap van de makers niet helemaal voelde tijdens het kijken van de film? Daar voelden we allebei wat afstand volgens mij. Een hele generaliserende vraag hoor, maar zou het te maken kunnen hebben met dat de regisseur een man was?

Julia: Zou kunnen. Ik denk dat het nog intiemer was geweest als we alleen in die wereld van de prostitutie meegenomen werden en het ‘crime’ aspect eruit was gelaten. Die wereld van die vrouwen vond ik al interessant genoeg namelijk. De vraag “oeh.. wie zou er vermoord zijn”? Vergat ik helemaal. Tegen het einde dacht ik: “oja, dat moet ook nog opgelost worden.” Het was voor mij genoeg geweest als het alleen om het wereldje van de sekswerkers had gedraaid.

Emma: ​Precies dat! Het einde met de drie sterke vrouwen in alle tevredenheid naast elkaar was voor mij voldoende geweest. Zonder het crime aspect. Sta je ervoor open om uit je comfort zone te stappen en je mee te laten nemen in de drie heftige, maar bijzondere levens van Axelle, Conso en Dominique?

Julia: ​En pleit je ook voor het belang van sisterhood? Trek dan een sprintje naar Rebelwines, ​klik op share-screen op zoom en kijk samen met je quarantaine friends naar Filles de Joie op ​Vitamine Cineville.

Liefs, Emma&Julia

De trailer van Filles de Joie bekijk je hier:

Lees verder