green book review
green book review

Green Book: goed bedoeld maar erg cliché (***)

Een waargebeurd verhaal over een onwaarschijnlijke vriendschap met Mahershala Ali en Viggo Mortensen in de hoofdrol. De feel good film Green Book werd rijkelijk beloond met BAFTA, Golden Globes en Oscarnominaties. De film is geregisseerd door Peter Farrelly, die we eigenlijk alleen nog maar kennen van komedies als There’s Something About Mary, Movie 43, Dumb and Dumber en nog een aantal welbekende dijenkletsers.

Dat zijn eerste ‘serieuze’ film zo ontzettend positief werd ontvangen, zorgde ervoor dat mijn verwachtingen erg hoog waren. Helaas vond ik de film, ondanks dat het uit een goed hart komt en vol zit met fenomenaal acteerwerk, een road trip langs een weg vol clichés.

green book review

Het verhaal

In het New York van 1962 is Tony ‘Tony Lip’ Vallelonga, een uitsmijter, op zoek naar nieuw werk. Via zijn vorige werkgever komt hij aan een baan als chauffeur. Hij moet de African-American pianist Don Shirley gaan rondrijden op een concerttour door de zuidelijke staten van de VS. Tony staat er niet om te springen; zoals veel witte mensen in die tijd heeft hij  het niet op mensen van kleur.

Gewapend met de Negro Motorist Green Book, een reisgids voor zwarte mensen waarin staat waar het veilig is voor hen om te komen, gaan ze op pad. In het begin kunnen ze elkaar niet uitstaan. De Italian-American Tony praat plat, rookt als een schoorsteen en heeft weinig manieren. Don hecht echter veel waarde aan etiquette, klassieke muziek en welbespraaktheid. Gedurende de lange rit, groeien de twee mannen toch naar elkaar toe, en vormen een onwaarschijnlijke vriendschap.

Bekend recept

We hebben eerder soortgelijke films gezien. Green Book heeft bijvoorbeeld aardig wat gelijkenissen met Driving Miss Daisy en Intouchables. De eerste gaat over een zwarte man die als chauffeur werkt voor een Joodse vrouw in het zuiden van de VS. De tweede gaat over een zwarte man die gaat werken voor een witte man in een rolstoel in Parijs. Deze films werden overladen met prijzen en waren immens populair bij het grote publiek. Ook in deze films wordt racisme op een ogenschijnlijk hartverwarmende manier aangekaart.

Volg Girls in Film ook op Facebook | Instagram | YouTube of schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Stereotype grapjes

Maar Green Book doet dit met name door een grote lach te creëren rondom clichématige situaties. Tony heeft de taak om Don te leren om minder snobistisch te zijn, Don op zijn beurt leert  Tony over racisme en onwetendheid. Tony leert Don dat hij fried chicken zou moeten eten (‘want dat doen jullie mensen toch?’). Don laat zien aan Tony dat het voor hem aan de orde van de dag is dat hij niet naar dezelfde plekken mag als witte mensen zonder zijn leven te riskeren. Elk grapje is gebaseerd op een stereotype, of het nou over African-Americans, klassieke pianisten, mannen van het volk of Italian-Americans gaat.

green book review

En de serieuze onderwerpen?

En vervolgens lijkt de film af en toe zorgvuldig om de meer serieuze elementen heen te dansen. Tony gooit aan het begin van de film twee glazen uit zijn keuken weg omdat er zwarte mensen van hebben gedronken. Een diep racistische man, zou je denken. Toch lijkt deze mate van racisme totaal niet meer aanwezig zodra hij in de auto stapt met Don. Ook wordt er in een bepaalde scène duidelijk gesuggereerd dat Don homoseksueel is, maar daar wordt verder niet meer over gesproken in de gehele film. Om maar even een paar voorbeelden te noemen van de serieuze elementen die volledig ondergesneeuwd worden.

Ook is het wel heel erg duidelijk dat de film geschreven is vanuit Tony. Regisseur Farrelly schreef het script samen met Nick Vallelonga, de zoon van Tony. En een aantal familieleden van Don Shirley, die niet zijn gevraagd om te helpen bij de film, claimen dat de film een ‘symfonie van leugens is’ en de relatie tussen de twee niet meer dan die van werkgever-werknemer.

Fenomenale acteurs

Wat deze film wel goedmaakt, zijn de acteurs. Hoewel ze beide twee karikaturen lijken te spelen, doen ze dat prachtig. Viggo Mortensen beschikt over een goede dosis timing en zorgt ervoor dat de grapjes uiteindelijk zullen zorgen voor veel gelach. Mahershala Ali zet Don Shirley neer als een trotse man, die tegelijkertijd ook heel kwetsbaar is. Hij maakt het personage veel interessanter dan de gehele film.

Versimpelen werkt voor dit soort films, maar helaas gaat dat wel ten koste van de diepgang.

Green Book is vanaf vandaag te zien in de bioscoop.

 

Lees verder