Julia van de Wiel Plastic Scenery
Julia van de Wiel Plastic Scenery

Julia van de Wiel over haar psychologische horror Plastic Scenery #interview

Julia van de Wiel studeert dit jaar af aan de HKU met de psychologische horror Plastic Scenery. Een horrorfilm die op een kunstzinnige manier aandacht vraagt voor het overdreven schoonheidsbeeld dat meisjes, maar ook oudere vrouwen, tegenwoordig hebben en hoe dit versterkt wordt door de media. 

Vertel eens wat over Plastic Scenery?

De film gaat over Audrey, een actrice van 56 lang voorbij haar gloriedagen. Ze komt in conflict met haar afnemende jeugd en kunstmatige identiteit. Dit zorgt ervoor dat ze verschillende transformaties ondergaat in de vorm van plastisch chirurgie. Tegelijkertijd bevindt ze zich in de repetitie van een toneelstuk waar zij en een jong gevierde actrice dezelfde vrouw spelen in verschillende levensfases. Dit betekent voor Audrey dat ze ook de dood van de vrouw moet uitbeelden, iets wat samen met de plastische ingrepen zorgt voor de climax. Een Hollywood nachtmerrie.

Waarom wilde je deze film maken?

Ik heb altijd een fascinatie gehad voor ondergaande sterren zoals Marilyn Monroe en Amy Winehouse. Niet alleen omdat ze tragisch ten onder zijn gegaan, maar ook hoe de media deze sterren op een voetstuk plaatst om ze vervolgens in moeilijke tijden naar beneden te halen. Ook wil ik door middel van body horror de misstanden van de entertainmentindustrie aan de kaart brengen, maar ook de absurde schoonheidsidealen waar de vrouwen in deze wereld aan moeten voldoen.

Ik wil met mijn film een commentaar geven op de huidige maatschappij en hoe de samenleving, media en entertainmentindustrie druk uitoefenen op deze vrouwen, maar ook hen als het ware in de steek laten of inruilen wanneer deze vrouwen niet meer aan hun ideaal voldoen.

Daarnaast was ik dit jaar in Amerika en toen ik daar in LA de Hollywood Boulevard bewandelde, zag ik vrij weinig van de glamour die Hollywood vaak naar buiten uitstraalt. Er waren vrijwel alleen maar zwervers, alcoholisten, junks en vele verloren dromen. Het was dit contrast wat voor mij een grote motivatie was om Plastic Scenery te maken.

Wat ga je doen als de film af is?

Dat vind ik nog moeilijk te beantwoorden. Ik hoop zeker films te blijven kunnen maken, maar ik wil daarnaast nog veel meer van de wereld zien. Dus ik zou het wellicht als mogelijkheid zien dat ik mijn behoefte om te reizen ga combineren met mijn werk in film.

Wat is je grootste carrièredroom?

Het allerliefste zou ik films blijven maken die maatschappelijke thema’s aansnijden, omdat dit in mijn ogen de meest bijzondere soort films zijn. Mijn allergrootste droom is om later films te schrijven en wellicht zelf te regisseren, maar het lijkt me ook heel interessant om de art direction te doen voor andermans projecten.

Welke film had je zelf graag willen maken?

De film die ik het allerliefste zelf had willen maken is Possession van Andrzej Zulawski. Possession speelt zich af in het toentertijd communistische Berlijn en volgt een koppel dat uit elkaar gaat. Na de split begint de vrouw steeds verontrustender gedrag te vertonen. De rauwe stijl van het jaren 80 Berlijn zijn prachtig gebruikt in deze film. Daarnaast speelt de Berlijnse muur een karakter op zichzelf. Het is een film die een grote impact op mij maakte toen ik deze voor het eerst zag. Deze impact is nooit verdwenen hoe vaak ik de film ook zag.

Possession

Met welke girl in film zou je graag willen werken?

Als ik groot mag dromen zou ik het allerliefste willen samenwerken met Isabelle Adjani. Ik vind haar niet alleen een van de beste actrices aller tijden, maar heb ook respect voor de onconventionele vrouwelijke rollen die zij heeft aangenomen. Daarnaast vind ik Hannah Hoekstra ook een enorm getalenteerde actrice.

Steun Plastic Scenery

Voor de financiering van Plastic Scenery loopt er een campagne op Cinecrowd. Klik hier om Julia en Possession te steunen. 

 

Lees verder