kabul city in the wind
kabul city in the wind

Kabul, City in the Wind: innemend, ontroerend en rauw (****)

Het International Documentary Festival Amsterdam (IDFA) opende afgelopen editie met de documentaire Kabul, City in the Wind, van de Nederlands-Afghaanse regisseur Aboozar Amini. Amini kwam zelf op veertienjarige leeftijd met zijn broer als vluchteling naar Nederland. Voor deze documentaire keerde hij weer terug naar zijn geboorteland om de documentaire te maken. En niet zonder succes – Kabul, City in the Wind won de ‘IDFA Special Jury Award for First Appearance’. De film is vanaf vandaag te zien in diverse filmtheaters.

Het verhaal

De documentaire laat de huidige situatie in Kabul zien door de ogen van twee kinderen en een buschauffeur. Abas is een hard werkende buschauffeur die in zijn gammele bus eeuwig op zoek is naar passagiers. Wanneer zijn bus kapot gaat werkt hij zich dieper en dieper in de schulden. Het enige wat hem onvermoeibaar door lijkt te laten gaan zijn zijn kinderen en zijn hasj.

Het verhaal van de jonge Afshin is minstens zo ontroerend als dat het treurig is. Afshin heeft twee jongere broertjes, een vader en een moeder. Zijn vader is ex-militair, die op een gegeven moment naar Iran moet vluchten om veiligheidsredenen. Dit maakt Afshin het nieuwe hoofd van de familie, terwijl hij zelf nog maar een kind is.

kabul city in the wind

Volg Girls in Film ook op Facebook | Instagram | YouTube of schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Prachtig rauw ****

Regisseur Aboozar Amini romantiseert niets in zijn film. Kabul wordt al decennialang geteisterd door een burgeroorlog en een permanente terreurdreiging. Een ding wordt in Kabul, City in the Wind – het leven gaat door. Ondanks alle narigheid in hun leven zijn de hoofdpersonages vastbesloten om dag in dag uit hun taken en verplichtingen te vervullen. Voor ons, in Nederland, is het misschien onvoorstelbaar dat een kind als hoofd van een familie kan fungeren. Of dat een buschauffeur überhaupt in een bus als die van Abas zou mogen rijden. Mannen en vrouwen spenderen het dagelijks leven bijna compleet gescheiden. Dit maakte voor mij de documentaire haast een fictiefilm: verder van mijn bed had het bijna niet kunnen zijn.

Maar Amini wisselt de beelden van de winderige stad af met close-ups van zijn hoofdpersonages. Ze vertellen over hun dromen, over wat hen bezighoudt, terwijl ze recht in de camera kijken. Dit bracht voor mij de film weer dichter naar me toe. Abas, Afshin en ook zijn broertje Benjamin werden daardoor meer mens, en niet alleen maar slachtoffers van een land in oorlog. Vooral de kleine Benjamin raakte mij in het bijzonder met zijn verhaal voor de camera. Wie smelt er nu niet bij dat prachtige gezichtje?

Vanaf vandaag is Kabul, City in the Wind te zien in meerdere filmtheaters en op Picl. Het is absoluut de moeite waard om een kijkje te nemen in een wereld die zo anders is dan die van ons.

Lees verder