Kathryn Bigelow’s <i>Detroit</i>: rauw en hartverscheurend #GiFkijkt

Kathryn Bigelow’s Detroit: rauw en hartverscheurend #GiFkijkt

Detroit is de nieuwste film van de Amerikaanse regisseuse Kathryn Bigelow. Je weet wel, die kick-ass vrouw die geschiedenis schreef door als eerste vrouwelijke regisseur een Oscar te winnen (en ha, dan ook nog winnen van haar ex-man James Cameron, die genomineerd was voor Avatar). Met de sidenote dat het natuurlijk bizar is dat dat een noemenswaardige toevoeging is, dat van die eerste vrouw en die Oscar. Want hoe dan is zij nog steeds de enige?! Maar goed, dat is een verhaal voor een andere keer.

Na Zero Dark Thirty (2014) en The Hurt Locker (2010) is Kathryn Bigelow terug met opnieuw een indrukwekkende film gebaseerd op ware gebeurtenissen. Voor de derde keer werkt ze weer samen met scenarist Mark Boal, met wie ze ook eerdergenoemde films maakte. Een duo dat zich niet laat afschrikken door controversiële thema’s.

Ware gebeurtenissen

Detroit speelt zich af tijdens de rassenrellen die plaatsvonden in de zomer van 1967, ‘ The 12th Street Riot’. Het is een van de grootste en meest dodelijke volksopstanden uit de geschiedenis. Ruim 40 mensen kwamen om, 189 raakten gewond en maar liefst 7.200 werden gearresteerd. De film zoomt in op een specifiek moment die plaatsvond tijdens de rellen in het Algiers Motel.

Het verhaal

Het is zomer, 1967, ‘the Summer of Love’. Motown, de muziek van Detroit a.k.a. Motor City, staat in de bloei van haar leven. Larry Reed (Algee Smith) staat met zijn band The Dramatics aan de start van zijn carrière. Een glansrijke zangcarrière in Motown, dat is wat hij het allerliefste wilt. Optreden voor grote groepen mensen, die dansen op zijn muziek. Tegelijkertijd is de Afro-Amerikaanse beveiliger Melvin Dismukes (John Boyega) extra diensten aan het draaien. Met twee baantjes is hij voornamelijk aan het werk, en zo ook op die bewuste dag in 1967.

De stad Detroit is veranderd in een oorlogsgebied. De spanningen tussen de Afro-Amerikaanse gemeenschap en de overwegend blanke politiemacht heeft zijn climax bereikt. Door een samenloop van omstandigheden eindigen Larry en Melvin allebei in het Algiers Motel. Larry om te schuilen voor de rellen, Melvin om te helpen. Het is een avond die heel anders loopt dan van te voren gedacht. Wanneer er drie burgers worden doodgeschoten door de politie, staatspolitie en leden van de National Guard, raken Larry en Melvin allebei ongewild bij het incident betrokken.

Detroit

Volg Girls in Film op Facebook of schrijf je in voor onze nieuwsbrief.

Belangrijke geschiedenis

Detroit is een film die blijft hangen. Zo’n eentje waarbij je af en toe je ogen wilt dicht doen, omdat dat wat er gebeurd is zo afschuwelijk is. Maar tegelijkertijd weet je dat je moet kijken, want het is belangrijk. De geschiedenis is belangrijk. Ook al krijg je een naar gevoel in je onderbuik van al het onrecht – het is toch echt gebeurd. En dat was ook precies de reden dat Kathryn Bigelow (regie) en Mark Boal (scenario) deze film besloten te maken. Het is een stukje in de Amerikaanse geschiedenis waar maar nauwelijks aandacht aan wordt besteed.

Jaren aan research

De research naar de gebeurtenissen kostte jaren. Mark Boal zocht met een team van researchers naar elke overlevende die hij maar kon vinden. Hij interviewde tientallen mensen, zowel de bewoners van Detroit toentertijd als de politieagenten. “Only when you meet the people involved you begin to appreciate that history is really the story of the individuals. And that became the focus of my script.” Het was het gesprek dat hij had met Larry Reed, oud-leadzanger van The Dramatics, dat hem aanzette tot het schrijven van het script. “Larry had been pulled into this true crime story. It altered the course of the rest of his life; and that, in my mind, would form the film’s spine.”

Eigen manier van filmen

De film speelt zich grotendeels af in het Algiers Motel. Een bewuste keuze, volgens Kathryn Bigelow: “I wanted to place the viewer inside the Algiers Motel, so that they’re experiencing it in nearly real time.” Maar dit geldt niet alleen voor de kijkers. Ook de acteurs werden in het ongewisse gelaten. Zo bestonden de audities uit geïmproviseerde rollenspellen en kreeg Algee Smith pas een week voor de opnames te horen welke rol hij speelde. “At first it was confusing. But then I really got why Kathryn took this improvisational approach to casting and filming. It was genius. It was a way to keeping you off balance and drawing a spontaneous raw intensity out of you.”

Detroit

Rauwheid

Detroit is een rauwe film, die de gebeurtenissen onomwonden laat zien, gemixt met bestaande beelden. Diezelfde rauwheid is ook terug te zien in het spel van de acteurs. Die stonden soms op de set zonder een idee te hebben van wat er ging gebeuren. “When I’d get to the set she’d say ‘okay, this is what you’re going to do today. Let’s go and do it. Now.’,” legt Smith uit. “And that’s how she captured the real moments so well. We didn’t get to prepare for what was going to happen, so our reactions were always honest and in-the-moment.”

En dat is misschien ook wat deze film zo goed maakt. Hij is rauw, hartverscheurend en vanuit respect gemaakt voor de overlevenden. Het is een film waar je soms een ongemakkelijk gevoel bij krijgt, maar tegelijkertijd op het puntje van je stoel zit. Kathryn Bigelow weet de heftige beelden mooi af te wisselen met muzikale Motown fragmenten. Niet om het zware onderwerp te verbloemen, maar om een extra dimensie te geven aan het verhaal.

Ontvangst

Detroit werd in Amerika door critici goed ontvangen, hoewel het publiek het liet afweten. In het openingsweekend werden er veel meer bezoekers verwacht. Ondanks dat is de Amerikaans pers razend enthousiast over de film en noemt het “a hardcore masterpiece”, “monumental”, “extremely powerful” en “Bigelow’s best work to date”. De Nederlandse pers noemt Detroit “geen makkelijke zit, maar wel een ervaring die je niet snel zult vergeten.”

Waar het voor Kathryn Bigelow om gaat, is dat mensen door deze film naar elkaar gaan luisteren. “If the purpose of art is to agitate for change, we need to be willing to listen. I hope this film will encourage some small part of that dialogue, and we find a way to heal the wounds that have existed for far too long in this country.”

Een mooi streven voor een mooie film. Kijken dus!

Lees verder