Nadine vs NY
Nadine vs NY

Nadine vs NY: als de Asbecken de stad op zijn kop zetten

Het is zondagavond, Rupaul’s Drag Race staat op de achtergrond aan en m’n zusje en moeder dwarrelen door m’n huisje. De afgelopen dagen waren de drie musketiers herenigd in New York. Om de verjaardag van m’n zus te vieren, mijn vader z’n sterfdag niet alleen met een fles Vodka ergens in de goot door te hoeven brengen. En om het leven bij z’n flarden te grijpen.

Chelsea Hotel?

We struinden door de kleurrijke straten van de East Village waar mijn moeder mij bij elk gebouw vroeg of dit nou het Chelsea hotel was waar Patti Smith en Robert Mapplethorpe jaren woonden? (Zoals de naam al zou moeten verklappen ligt het Chelsea hotel in de buurt Chelsea…).

We maakten ruzie met barmanagers van chique, pompeuze hotels (The William Vale bijvoorbeeld maar ik noem verder geen namen) omdat mensen stug en koppig zijn. En omdat zelfs op kleine schaal machtsgebruik een nare eigenschap is. We aten te dure roereitjes op witte tafelkleedjes en nipte aan een Bellini omdat ‘Die Papa’ dat ook zou doen.

Er ging geen dagdeel voorbij zonder dat er een ‘wat had paps dit leuk gevonden’ of ‘hier liep papa toen met die wc-rol uit z’n broek door het restaurant’ voorbij kwam. Mamslief rende mee met de jeugd (31 en 32 vind ik nog heel jeugdig) van winkel naar winkel om dat ene jurkje te passen of dat pyjamaatje voor de kids te kopen. Af en toe werd er een ‘ja uhm jullie vergeten dat ik geen twintig meer ben’ in de groep gegooid als ik haar weer opjutte om even de pas erin te zetten voor de volgende metro.

Nadine vs NY

Etentjes vol drama

We discussieerden zoals alleen wij dat kunnen. Het liefst in een vol restaurant, met verheven stem, wilde gebaren en ik die om elke poep en scheet een traan laat. Om na 2 minuten weer in elkaars armen te vallen en te grappen dat er geen etentje zonder drama voltooid kan worden! Omstanders en toeschouwers bleven vaak verward achter maar altijd wanting for more! Ik probeerde m’n nieuw gevormde gezinnetje gelukkig te stemmen. Ik opperde meerdere restaurants, te veel om uit te kiezen. Waardoor we uiteindelijk drie van de vijf avonden op de bank belandden met wat kaasjes van WholeFoods en een glaasje wijn.

Want het ging hem toch uiteindelijk om het samen zijn… (en om het laatste seizoen van RuPaul’s Drag Race te kijken). Er werd onbegrip getoond voor mijn keuze om in NY te wonen. Waarna ik altijd dramatisch en vol overgave mijn liefde voor de stad uit de doeken deed. Terwijl ik 90 procent van de tijd geen idee heb of ik nog een dag langer in NY wil blijven. Ik vertel ze dan ook dat ik Nederland nog niet als optie zie. Waarna mijn moeder steevast blijft beweren dat buitenlandse mannen kut zijn en ik gewoon bij m’n eigen leest moet blijven.

Volg Girls in Film ook op Facebook of schrijf je in voor onze nieuwsbrief.

De set weer op!

Ik heb in tijden niet zoveel in taxi’s gezeten en moeten vragen of de airconditioning uit kan en het raam dicht. Want m’n moeder leidt aan een chronische vorm van acute bronchitis dus alles moet windstil en potdicht. En als er tegengestribbeld werd, was ik de eerste die de man van mijn rechten als passagiers bewust maakte. En terwijl de Asbecken de stad op z’n kop zetten, sleepte ik drie korte films in de wacht. Wel zo fijn als je al twee maanden geen set hebt gezien.

En toch betrap in mezelf erop, hier op m’n bankje met alles wat mij lief is om mij heen, dat ik niet weet of mijn eigen dromen najagen nou zo nodig is. Ik vraag me af of acteren nog mijn droom is. Prioriteiten zijn aan het veranderen en de indeling van mijn leven ligt overhoop. Ik weet niet wat de dag van morgen gaat brengen. En voor het eerst in mijn leven hoef ik niet met mijn helderziende (die op speed dial staat) te bellen om mijn onzekerheid over de toekomst te delen.

Geen zorgen voor de dag van morgen

Er is te veel gebeurd het afgelopen jaar om mij nog zorgen te maken over de dag van morgen. Mijn vader leefde elke dag alsof het zijn laatste zou zijn. Hij leefde als een cowboy in een stad vol straatadvocaten en hij had lief met heel zijn grote, beerachtige lichaam. Ik denk terug aan de weken voordat hij ziek werd en droom weg in mijn herinneringen van een bijzonder mens…

‘Pepie, over jou maak ik me geen zorgen hoor, jij hebt dezelfde engel als ik,’ papa legt z’n zware aapachtige hand op m’n schouder en trekt me tegen zich aan. Ik verdwijn onder z’n oksel en rust m’n hoofd op een stabiele, stevige, warme borst. Dit is mijn vader, één brok spier, met een zwartgrijze vacht. Z’n handen hebben een zacht, leerachtige structuur met grote vingers die rondjes op m’n schouder maken. Hier ben ik kind, hier ben ik meisje, hier ben ik prinses en hier hoef ik even helemaal niets. Een plek waar ik vaak naartoe terug droom, als vlucht uit een wereld die te hard en kil kan zijn.

Vijf jaar geleden verhuisde de Nederlandse actrice Nadine van Asbeck van Amsterdam naar New York. Op Girls in Film vertelt Nadine over haar avonturen in Amerika in de serie Nadine vs NY. Alle blogs van Nadine lees je hier. Volg de avonturen van Nadine ook op Instagram.

 

 

 

 


 

Lees verder