Nadine vs NY
Nadine vs NY

Nadine vs NY: als teveel teveel is [column]

Het is eind september en het weer in New York weet nog niet helemaal wat het wil. De herfst is officieel van start gegaan, maar de zomerse temperaturen gooien roet in het eten en bewijzen dat ‘climate change’ relevanter is dan ooit.

Herinneringen aan een zwoele zomer

De afgelopen maanden waren vol tripjes naar Woodstock en de Hamptons. Het was de zomer van verliefd worden op een rappende Canadees ergens op een schommelbankje in de bossen tussen Montréal en Tribeca. Van de ‘Sweatshop’, m’n Australische koffieshopje waar een Kiwi-meisje mijn dagelijkse acai bowl partner was. Een wederzien met een oude liefde uit Washington waar ik één van de mooiste weekenden van m’n leven mee beleefde.

Van een semi warme zomer, de mildste die ik in al mijn jaren New York heb meegemaakt. Van rooftop BBQ’s, van picknickleedjes onder de Williamsburg bridge, van overgekwalificeerd oppaswerk, reisverhalen schrijven, op ideeën broeden voor de winter en nieuwe vriendschappen sluiten. Het was de zomer van acceptatie. Het allesomvattende woord dat zo’n makkelijke sleutel naar rust en geluk zou kunnen zijn en een eerbiedig streven.

En deze eerste week van ‘fall in New York’ kruip ik elke ochtend weer trouw achter mijn computer en stort mij op websites als Backstage en ActorsAccess. Twee bronnen vol regisseurs zoekend naar acteurs en producers zoekend naar talent. Ik netwerk mij er wat op los zo online. In de hoop ergens weer een inspirerend project binnen te slepen.

Nadine vs NY

Belangrijke verhalen

Donderdagavond ga ik naar een toneelstuk, Mary Jane. Een stuk over een moeder met een chronische ziek kindje. Een stuk dat ooit ontstond in Yale en na jaren van herschrijven en bijschaven haar weg naar de New York Theater Workshop heeft gevonden. NYTW staat bekend als een theater dat stukken op haar toneel vertoont met een sociale impact. Verhalen die belangrijk zijn om verteld te worden.

Regisseurs met baanbrekende visies zoals de Vlaamse regisseur Ivo van Hove die hier onlangs ook stond met zijn stuk over het leven van David Bowie, ‘Lazarus’. En nu staat gevierd regisseuse Amy Herzog hier met haar stuk Mary Jane. Mary Jane zelf wordt gespeelt door Carrie Coon die afgelopen zondag nog even op en neer naar LA vloog omdat ze was genomineerd voor een Emmy voor haar rol in de tvshow Fargo.

Volg Girls in Film op Facebook of schrijf je in voor onze nieuwsbrief.

Perfect match

Carrie begon haar acteercarrière met theater in Chicago. Waarna ze een aantal indrukwekkende tv/filmrollen binnensleepte in onder andere Gone Girl, The Leftovers en Fargo. Mary Jane is het eerste toneelstuk waar Carrie en regisseuse Amy samenwerken. De twee lijken elkaar gevonden te hebben: “There are very few actors with whom I can be like, ‘I can’t tell you what to do but can you just do something different?’” zegt Amy in een interview met Vulture.

Het stuk is 95 minuten lang en neemt je mee op een rollercoaster vol humor, verdriet, woede en ongeloof. In het begin ben ik erg gecharmeerd van het feit dat we het chronisch zieke kindje niet te zien krijgen, maar hij wel aanwezig is. Dat gevoel verdwijnt op het moment dat we mee naar het ziekenhuis worden genomen. Amy Herzog heeft gekozen om het jongetje in een ziekenhuisbed te leggen. Het publiek ziet niet meer dan wat knuffels en een lullig pruikje, maar het is een confronterend beeld. Kippenvel kruipt over mijn lichaam en ik word zelfs een beetje boos dat ze dit beeld op mij opgedrongen hebben. Maar misschien is dat wat toneel moet doen?

Met een minder perfect resultaat

Ik ga naar theater om juist een deel aan mijn verbeelding over te laten, om even uit de ‘realiteit’ te ontsnappen. Wat niet altijd inhoudt dat ik naar komedie op zoek ben overigens. Wel moet ik geprikkeld worden, of zoals ze dat heel mooi in het Engels zeggen ‘I need to be moved’. Maar niet zo moved dat ik de helft van het stuk naar mijn met nagellak gebladderde nagels staar. Waarbij ik het toneel probeer te vermijden omdat het beeld mij rillingen over mijn hele lichaam geeft.

Dat het stuk geweldig goed geschreven is, staat buiten kijf. Dat de actrices allemaal een memorabel stukje acteerwerk neerzetten is absoluut een feit. Maar de samenloop van het heftige verhaal en een confronterende set is voor mij hetzelfde als ‘rode rozen rood kleuren’. Teveel is hier teveel waardoor er een stukje emotie wegvalt en ik mij niet meer verbonden voel met het verhaal.

Thank God for the watermelon man

Wel voelde ik mij erg verbonden met de ‘watermelon man’ cocktails die ik daarna verorberde. Want wat doe je als het leven even te heftig lijkt? Je stapt in een taxi naar het Meatpacking District van New York en stort je op de eerste de beste cocktail die binnen handbereik is. Wel is de volgende dag de kater daardoor dubbel zo zwaar. Flarden van het toneelstuk komen terug terwijl mijn hoofd voelt alsof ik onder een vrachtwagen heb gelegen. Volgende keer toneel neem ik alvast een heup flaconnetje wodka mee zodat ik in geval van nood tijdens het toneelstuk al met het ‘watermelon man’ process kan beginnen!

Vijf jaar geleden verhuisde de Nederlandse actrice Nadine van Asbeck van Amsterdam naar New York. Op Girls in Film vertelt Nadine over haar avonturen in Amerika in de serie Nadine vs NY. Alle blogs van Nadine lees je hier. Volg de avonturen van Nadine ook op Instagram.

Lees verder