Nadine vs NY: <i>als je iets doet, doe het dan goed</i> [column]
Nadine vs NY

Nadine vs NY: als je iets doet, doe het dan goed [column]

Maandag avond 6 november, ik heb nog 23 dagen om me klaar te stomen voor mijn surf, yoga en s*x avontuur. Drie maanden geleden boekte ik in complete paniek een ticket naar Bali. Als vlucht uit mijn leven, als reactie op de zoveelste baby die om mij heen geboren werd en als veto om het leven bij de lurven te grijpen.

Trendy laatbloeier

En als je dan naar Bali gaat, dan boek je ook meteen een yoga & surf retreat want dat schijnt elke dertiger tegenwoordig te doen. Er waren tijden dat ik voor liep op de massa met trends. Nu lijk ik toch steeds meer op een laatbloeier. En bloei ik vaak zo laat dat ik weer een voorloper word. Het is een ingewikkelde vicieuze cirkel, het leven, mijn leven… In dit geval komt het erop neer dat ik sinds mijn dertiende geen yogales meer gevolgd heb. Mijn moeder is een fanatieke spirituele gypsie dus die kende yoga al voordat het woord yoga naar het Nederlands vertaald kon worden… naar yoga…?

En ik in mijn dromen de beste surfster van de wereld ben, maar in werkelijkheid meer op een verzopen otter lijk dan een godin in het water. Maar als ik iets doe, dan doe ik het meteen goed. Dus yoga in het bloedhete Bali en elke dag uren naar de horizon staren al dobberend op een plankje.

That’s all we do!

Maandagavond 7 uur, ik sta voor ‘MODO Yoga’ in Brooklyn. Een hete yogastudio waar oververhitte hoofden parmantig de deur uit paraderen. Ik krab me nogmaals achter de oren en vraag me af of dit nou echt zo’n goed plan is, aangezien ik tot drie weken geleden niet eens wist hoe je yoga moest spellen. Laat staan doen (Joga? Yogha?). Wankel stap ik het gebouw binnen. Alles is van gerecycled hout en de muren zijn uit kurk opgetrokken. Zoals het een echt yoga studio in Williamsburg betaamd, geheel duurzaam en verantwoord.

Het meisje achter de balie vraagt waar ik voor kom, ‘yoga’ stotter ik. ‘Yes, that’s all we do here! The 7.30 class?’ ‘Jep, I guess so…’ Ik zie een zwaar ademende dame een sauna-achtig klaslokaal uit strompelen. Er is geen weg meer terug. De baliedame drukt me een klef matje en stugge handdoek in mijn handen en wijst me de weg naar de kleedkamer. Als ik daar binnenkom, word ik getroffen door het aanzicht van strakke lijven en modelachtige figuren. Wat doe ik hier in godsnaam?!? Wat doen zij hier in godsnaam? Ze zijn het voorbeeld van perfectie en nog staan ze elke dag in de yogastudio? Of zijn ze juist zo perfect omdat ze elke dag in de yogastudio staan.

Volg Girls in Film ook op Facebook of schrijf je in voor onze nieuwsbrief.

Wat zij kunnen, kan ik ook…

Gisele Bundchen eat your heart out. Ik loop richting wc-hokjes. De deur van het eerste hokje probeer ik open te doen. Ik kijk recht in de paniekerige ogen van een plassend meisje. ‘Oh my god’ schreeuwt ze waarna ik snel de deur weer dicht doe. ‘Well you’re not that special, get over it’ mompel ik zachtjes. En dit fiasco is nog maar het begin van een avondvullende cabaretvoorstelling. Eenmaal in de warme ruimte is de helft van de mensen al bezig zich in elke mogelijke krakelingvorm te buigen, terwijl het bij mij de eerste drie minuten zwart voor de ogen wordt door de immense hitte.

Waar ik al blij ben dat ik een matje kan neerleggen met mijn handdoekje om vervolgens in een ‘sjamasna-baratassa-waismijnvino’-houding te mogen liggen, vindt de dame naast mij het nodig om de wereld op z’n kop te bekijken. Waarna ze als klap op de vuurpijl haar balans verliest en haar teen in mijn neus belandt. En dit terwijl de les nog niet eens is begonnen. De ruimte stroomt vol en het ene topmodel na het andere vindt met een grote glimlach een plekje op de grond.

Thank you spirit animal

Totdat mijn spirit animal binnenkomt, een grotere, donkere dame die onzeker de rijen vrouwen langs kijkt. Ik spring op (kleine headrush en dansende vlekjes voor de ogen) en schuif mijn matje tegen de muur. Met alle liefde maak ik ruimte voor deze prachtige, grote vrouw. Ik lig dan wel bijna in de machinekamer van het gebouw, naast haar voel ik me net een Doutzen Kroes. Soepel beginnen we aan de flow en weet ik mij redelijk staande, liggend en in ‘downward facing dog’ te houden.

Maar mijn lieve metgezel op links lijkt het minder goed af te gaan. Wat voor haar begint met een lichte tennis kreun ontwikkelt zich in een sessie tot schor paardengehijg. Het is wel duidelijk dat ik hier niet voor mijn rust ben gekomen. En als de man voor me z’n armen vol overgave omhoog zwiept voor een boom-pose en zijn zweetdruppels als een zoute douche over mij heen komen staak ik.

If you can’t handle the heat

Maar ik ben pas halverwege… ik kijk naar de deur… de yoga instructrice kijkt naar mij…een stand off… ik doe m’n mond open om het woord ‘done’ te vormen. Maar nog voordat ik mijn bips van mijn matje op kan tillen, schudt de vrouw driftig haar hoofd. ‘If you can’t handle the heat, you’re not allowed to get out of the kitchen’ galmt het door de ruimte. Met rooie vlekken in mijn nek gooi ik mezelf op de grond en blijf uit pure protest met mijn armen over elkaar stokstijf liggen.

In de dertig minuten die volgen wens ik de instructrice elke mogelijk dood toe totdat er een overweldigende rust over mij heen komt. Ik accepteer de situatie en ontspan. Vol overgave voel ik mijn ogen dichtvallen. Ik val 10 minuten in de meest diepe, warme, romige slaap. Als de gong gaat, word ik rustig wakker en kijk vol liefde naar de instructrice. Wat een prachtmens. Namaste, namaste, namaste. High kruip ik als laatste de studio uit en zit ik een kwartier later aan een heerlijke goede Bloody Mary (mijn manier van balans in mijn leven creëren). Nog 22 yoga sessies en Bali here I’m ready for you!

Vijf jaar geleden verhuisde de Nederlandse actrice Nadine van Asbeck van Amsterdam naar New York. Op Girls in Film vertelt Nadine over haar avonturen in Amerika in de serie Nadine vs NY. Alle blogs van Nadine lees je hier. Volg de avonturen van Nadine ook op Instagram.

Lees verder