Nadine vs NY: <i>als je je persoonlijkheid niet mag gebruiken</i>

Nadine vs NY: als je je persoonlijkheid niet mag gebruiken

Als ik op maandag langs de mbaholefoods loop, de meest dure, over het paard getilde supermarkt van Amerika, kom ik een vriendje van mij tegen. Een wat oudere acteur die al een aantal jaren in New York rondloopt en elke klus, van achtergrondwerk tot stuntman aanneemt om zoveel mogelijk op de set te kunnen staan. Hij is getalenteerd, gedrevener dan wie dan ook en een van de best scriptschrijvers van New York.

In de afgelopen vier jaar schreef hij drie speelfilms en meerdere korte films. Hij heeft zelfs een aantal van zijn eigen projecten geproduceerd. Die daarna op meerdere festivals te zien waren. Hij woont nog steeds met drie huisgenoten in een kamer die niet groter is dan de gemiddelde Nederlandse wc en werkt in catering om de rekeningen te betalen. Maar acteren is zijn leven. En dus staat hij ook op menig set als ‘body double’.

Wel de body, niet de tekst

Omdat er veel tijd op set gaat zitten in het vinden van het juiste licht, locatie en camera-setting, wordt er vaak een body double ingezet. De bekendere acteurs hoeven dan niet de hele dag ingezet te worden voor deze ‘technische uurtjes’. Als body double moet je er hetzelfde uitzien als de acteur, zelfde kleding aan, make-up op en je moet zelfs alle tekst geleerd hebben. Je bent dus eigenlijk precies hetzelfde als de ‘bekende’ acteur maar net niet… En daar ligt nou precies het stukje frustratie. Wanneer word je wel die acteur die uiteindelijk op beeld mag verschijnen? Die man die voor de beste audities wordt gevraagd? Of zelfs niet meer op auditie hoeft te komen.

Opvallen tijdens de les

Een dag later ben ik onderweg naar One-on-One studio in Manhattan. Een ruimte waar casting directors, agenten en managers ‘lesgeven’. Maar wat voor hun als ‘lesgeven’ wordt gezien, zien de acteurs als de ultieme kans om hun talenten te laten zien. Ik volg een ‘les’ met Kim Miscia, eigenaresse van één van de bekendste casting bureaus in New York die series zoals Mister Robot, Gotham en Blue Bloods cast.

Zij is ook de dame die mij een aantal maanden geleden op auditie liet komen voor de rol van ‘Lady of The Night’ om een transgender te spelen. Deze lessen zijn duur, heel erg duur en het voelt toch een beetje krom dat je moet betalen om auditie te doen. Want van lesgeven kan je niet echt spreken. Er wordt weinig gepraat, je doet je scène voor de camera en voor Kim in dit geval en ze vraagt je om dezelfde scène nog op een andere manier te doen. Waarna ze zegt ‘that was great, thank you so much’.

Lees ook: Nadine vs NY: Lady of the Night

Gewoon je werk doen

Aan het begin van de les zegt ze heel duidelijk dat je je persoonlijkheid buiten de deur moet houden en gewoon je werk moet doen. Ze neemt geen head shots aan. Het is immers geen casting maar een ‘les’. Als er dan tijd is voor vragen zak ik nog dieper in mijn overgrote jas. Ik mag niets van mijn geweldige, stralende, sprankelende persoonlijkheid laten zien. Dus ik knik vriendelijk en glimlach keurig als ik aan de beurt ben.

Ik doe mijn scène, een oude scène uit Gossip Girl die zij voor mij uitkoos. En als ze zegt ‘thank you, that was great’, schiet ik snel terug naar mijn stoel. Maar in mijn poging tot de ultieme vlucht struikel ik over het snoer van de camera waardoor het statief en kostbare apparaat de lucht in worden geschoten.

In een flits zie ik de wanhoop van de man achter de camera die z’n armen in de lucht gooit. De lesruimte is klein dus belandt het hele zooitje op de schoot van Kim. Uitgerekend de vrouw die je als laatste tegen je in het harnas moet hebben. ‘Oh jeez, oh wow, ok I got it, no worries’ sputtert ze. Op handen en voeten kruip ik door de kamer om het statief en camera bij elkaar te rapen terwijl ik me doodschaam.

Zweet en rode vlekken

‘I’m so sorry, I got a bit nervous. This is so embarrassing, I’m sorry. I was just trying to be cool and not show my personaltity too much. And now here I am, showing you the worst part of my personality.’ Alsof ik net een flesje spraakwater heb gedronken, blabber ik minuten vol. In m’n hoofd hoor ik ‘stop Nadine, stop nu met praten’, maar de adrenaline en zenuwen hebben de overmacht. Kim lacht vriendelijk naar me en verzekert mij dat er niets aan de hand is. De rest van de les staat het zweet in mijn handen en zit mijn nek vol rode vlekken. Tijdens de pauze hang ik mezelf onder de waterfontein om m’n droge mond te ‘bewateren’. Ik zie Kim in mijn rechterooghoek een telefoontje plegen. Ben ik nu op de zwarte lijst gezet, wanted!

Volg Girls in Film op Facebook of schrijf je in voor onze nieuwsbrief. Dan mis je niets.

Moment van bezinning

Als ik dan naar de wc ga en terug de les in wil lopen is de deur al dicht. Ze zijn zonder mij begonnen! Ik open de deur op een kier, maar hij kraakt. Iedereen valt stil en wederom sta ik in het middelpunt van de ongewenste belangstelling. Als we klaar zijn, rent iedereen vrolijk en voldaan het gebouw uit. Maar ik neem even een moment om tot bezinning te komen.

Gelukkig hebben we volgende week nog een les waardoor ik m’n beste gedrag en geen persoonlijkheid kan laten zien. Maar dat ben ik niet, dan kan ik niet… Als ik mezelf bij elkaar heb geraapt spring ik in de lift naar beneden. Nog net voordat de deuren dichtgaan, schiet Kim bij mij in het hokje en we glimlachen naar elkaar. ‘I’m so sorry for today, but if you’re ever looking for a giant stunt woman, you now know where to find me’. Ik moet mezelf ervan weerhouden om naar haar te knipogen… want dat zou zeker teveel persoonlijkheid zijn!

Vijf jaar geleden verhuisde de Nederlandse actrice Nadine van Asbeck van Amsterdam naar New York. Op Girls in Film vertelt Nadine over haar avonturen in Amerika in de serie Nadine vs NY. Alle blogs van Nadine lees je hier. Volg de avonturen van Nadine ook op Instagram.

Lees verder