Nadine vs NY
Nadine vs NY

Nadine vs NY: Anne’s feestje en ik ben uitgenodigd

Het is een zwoele donderdagavond. De treinen staan vol met oververhitte, overwerkte zakenmensen die niet kunnen wachten totdat ze op de bank in de airco hun pizza besteld hebben. Ik daarentegen ben onderweg naar een auditie, dit keer alleen niet voor de ‘camera’ maar achter de schermen.

Romeo & Juliet

Anne Thompson Scretching, mijn spirit animal, mijn donkere moeder/grootmoeder en mijn ‘life of the party’ houdt vandaag repetities voor haar nieuwe stuk. De afgelopen drie maanden schreef ze een indrukwekkend toneelstuk over rassen, familieruzies en verkrachtingen. Het verhaal vindt plaats tijdens de Crown Heights Riots in 1991 en de hoofdpersonen zijn een donkere, moslim vrouw en haar blanke, joodse vriend. Hoe gaan ze om met familieproblemen, een abortus, verkrachting en vreemdgaan en de realiteit van verliefd zijn in een wereld waar bepaalde relaties en religies niet worden geaccepteerd. Een moderne ‘Romeo & Juliet’.

Lees ook: Meet Anne Thomson-Scretching

Afgelopen week heb ik voor Anne een advertentie op een website gezet met daarin de oproep voor de acteurs. Tientallen inzendingen kreeg ze binnen voor de zeven rollen. Ze heeft iedereen persoonlijk opgebeld en het hemd van het lijf gevraagd. Dit wil dan ook zeggen dat op het moment van de audities ze precies weet wie haar 830 keer of helemaal niet heeft gemaild, wie verliefd, verloofd, getrouwd is en wat iedereen die week op het programma had staan.

Hole in the wall

Ik kom in het theater van James Jennings aan op 54th Street. In een ‘hole in the wall’ naast een politiebureau zitten één grote en twee kleine theaterzalen. James Jennings kocht het gebouw zo’n 40 jaar geleden voor 1 dollar van de gemeente en verhuurt sindsdien de helft aan de politie en de andere helft, de theaters, aan gewillige regisseurs en producenten. Als ik met de lift op de vierde verdieping aankom, zit James in het donker op een klein opklapstoeltje. Als hij mij ziet verschijnt er een kleine glimlach op het vaak kribbige gezicht van deze 80-jarige grootheid.

Hij herkent mij van twee jaar geleden toen ik in één van zijn stukken stond. Maar zijn vrolijkheid blijkt van korte duur als hij mij vertelt dat Anne te laat is. Als een broer en zus kibbelen James en Anne dagelijks met elkaar. Met als gevolg dat James dan weer de sleutel van het gebouw van Anne afneemt en weer teruggeeft als ze een stuk voor hem heeft geschreven.

Vrouw in de zwarte bontjas

Ik hoor geroezemoes in de ruimte naast ons. Anne is het theater in gestiefeld en verontschuldigt zich links en rechts voor haar vertraging. Zo’n 40 acteurs zitten vol verwachting in de gangen en Anne beveelt hen de zaal in te gaan. Als iedereen is gaan zitten, begint Anne haar verhaal. Ze vertelt over haar stuk, over de Crown Heights Riots en over zichzelf. Daarna vraagt ze of iemand haar werk kent waarbij een aantal enthousiast hun hand opsteken. Ze vertellen over een Youtube filmpje waarbij Anne als een trotse madame in een talkshow zit met een grote zwarte bontjas aan en een pauwbroche. Haar gezicht begint te gloeien bij het horen van de verhalen en de loftuitingen.

Dan beginnen de audities waarbij ik naast Anne in kleermakerszit op de grond zit. Aan haar voeten, met een beker soep in mijn handen, sla ik de audities gaande. Het is een wirwar van talent, van etniciteit en van types. Het eerste setje is een zogenaamde ‘mooiboy’ die zijn ijdelheid niet los kan laten. Hij moet zijn acteerkwaliteit hebben van stil staan, mooi zijn en vooral zijn mond dichthouden. Hij wordt vriendelijk bedankt voor zijn komst en mag vertrekken. Zijn tegenspeler moet blijven en zo zien we drie uur lang mensen komen en gaan.

Terwijl de acteurs met hun auditie bezig zijn, loopt Anne de zaal uit, praat hardop tegen ons over de auditerende acteurs en eet met haar handen een zalm-creamcheese bagel. Ik sus haar af en toe omdat ik tenenkrommend haar commentaar aan moet horen, terwijl de acteurs hun best doen om een goede auditie af te leggen. Dan kijkt ze me met haar grote ogen aan. En weet ik dat ik gewoon moet doen wat zij wil en me aan haar moet aanpassen. En gelijk heeft ze, dit is haar ‘feestje’.

Feeling a-fucking-live

Aan het einde van de avond heeft ze een groepje van zeven acteurs die ze haar stuk wil laten lezen. Ze zijn op dit moment nog niet ‘gecast’ om de rollen te spelen maar ze moeten blij zijn met de mogelijkheid om het toneelstuk hardop aan haar voor te mogen voordragen. Als iedereen naar huis is snelt Anne de branduitgang naar het dak op om wederom stiekem een sigaretje te roken. Onder het bijna-volle-maan licht praat ik met Anne en een vriend over de auditierondes. Ik word overweldigd door een gevoel van dankbaarheid, van vreugde en van ‘feeling a-fucking-live’.

De hitte hangt nog steeds als een beladen deken in de lucht en de klanken van de stad maken dit moment in New York het perfecte filmmoment. Als ik thuis kom krijg ik een telefoontje van Anne: ‘You are going to play Chloe, you know that right? And if you go back to Amsterdam I’ll kill you because I need you in this play or I won’t put it up anymore.’ Ik val in een diepe, voldane slaap met m’n kleine tafel fan op stand 100.

Vijf jaar geleden verhuisde de Nederlandse actrice Nadine van Asbeck van Amsterdam naar New York. Op Girls in Film vertelt Nadine in Amerika in de serie Nadine vs NY. Alle blogs van Nadine lees je hier. Volg de avonturen van Nadine ook op Instagram.

Lees verder