Nadine vs NY
Nadine vs NY

Nadine vs NY: Bad connection…

Ik staar al drie uur naar mijn lege computerscherm. En ook deze eerste zin ben ik al achtendertig keer begonnen. Afgelopen week voelt als stilstaan. De routine zit weer in mijn leven, de reisjes zijn voorbij en ik ben weer ‘thuis’. Mijn telefoon staat niet roodgloeiend van de audities. Ik check regelmatig of mijn internet nog wel werkt want ik mis elk teken van leven van mijn agent. Mijn dagen zijn gevuld met luiers verschonen van kinderen die niet van mij zijn. Maar gezien mijn leeftijd wel degelijk van mij zouden kunnen/moeten zijn. Zelfs de straten van New York zijn niet altijd met ‘wow’ en ‘amazing’ geplaveid. New York is ook maar een stad, Amerika is ook maar een land en ik ben ook maar een mens.

FullSizeRender-29

 

En juist al deze begrippen en feiten heb ik afgelopen weken in twijfel getrokken. Ik ben een mens. Maar met alle leuzen en kreten van nu is zelfs dat een bijna onnodig label. Dat Amerika een land is klopt. Maar of het nog de grootmacht is die het ooit was? Amerika doet stappen terug in een tijd waarin het meer dan ooit nodig is om vooruit te kijken. Maar als mens zijn wij blijkbaar nog niet ver genoeg geëvolueerd om te leven in een wereld met acceptatie, compassie en liefde. We kiezen nog steeds de grootste schreeuwlelijken als naïeve schaapjes tot leiders. Een keuze met consequenties die nog moeilijk te bevatten zijn.

Not my president

Ik ben gezond, alhoewel m’n moeder m’n geestelijke toestand vaak in twijfel trekt, leef ik met ‘no guts, no glory’. Ik ben blank, iets waarvan ik mij pas in Amerika ben gaan beseffen wat dat enigszins inhoudt. Iets wat überhaupt niets in kan of zou mogen houden. Ik heb de kans om Amerika te verlaten en terug te gaan naar een warm thuis wanneer het hier echt ondragelijk wordt. En ik ben hetero. Natuurlijk heb ik ook zo mijn avonturen gekend. Maar ik kan nu denk ik, bijna zeker… of in ieder geval vandaag, zeggen dat ik op mannen val. Allemaal veilige begrippen onder het amateuristische gezag van Trump.

FullSizeRender-30

Volg Girls in Film op Facebook voor meer updates van Nadine.

Maar ik ben vrouw, iets wat ik altijd als een simpel feit heb gezien. Als een gevoel, als iets wat ik ben, maar mij niet alleen mee identificeer. Een ‘begrip’ dat blijkbaar hier niet gelijk staat aan het andere ‘begrip’, man zijn. Een begrip dat nog steeds moet vechten om gehoord te worden. En zelfs in de zogenaamd meest openminded industrie van Amerika, de film business, is onder andere genderongelijkheid een groot probleem. Mijn Facebook feed staat vol artikelen over de onwerkelijke realiteit van vrouwen voor en achter de camera. De Oscars worden geregeerd door blanke mannen en is een enge vorm van een ‘ouwe jongens krentenbrood club’.

Elke grote studio heeft een officiële aanklacht gekregen met betrekking tot discriminatie ten opzichte van vrouwelijke regisseurs. Emmy Rossum weigerde aan het volgende seizoen van Shameless mee te werken totdat haar salaris even hoog was als haar mannelijke medespelers. En dit allemaal anno NU?!? Maar misschien heeft juist de komst van Trump de vrouwelijke revolutie een duwtje gegeven. Door hem kwamen tienduizenden vrouwen over de hele wereld samen om een vuist te vormen tegen de norm. Borden met ‘my pussy, my choice, my body, my voice’ en ‘my vagina has had better lineups then Trumps inauguration’ domineerden de straten van Amerika. Er werd vredig geprotesteerd en er werd een voorbeeld gezet van hoe we de toekomst in zullen moeten gaan.

Girls, girls, girls

Ik zet de show ‘Girls’ aan en begin aan het laatste seizoen. Zes jaar geleden maakte Lena Dunham haar televisiedebuut met haar zelfgeschreven en veelal ook zelfgeregisseerde show. Vier vriendinnen in New York, vier compleet verschillende karakters met hun eigen onzekerheden en schoonheden. Binnen 20 min na de start van aflevering 1 van het eerste seizoen, zat Hanna (Lena Dunham) poedeltje naakt in bad. Er werd geen rare zwarte balk over haar borsten geplaatst of een vage pixel wolk over haar tepels. Ze zat in bad, met haar borsten rustend op de zeepbubbeltjes in het water. Het was een klein gebaar maar een grote stap voor de wereld van film en televisie. Turks Fruit maar dan 30 jaar later. Een poging tot de acceptatie van de vrouw in al haar pracht en glorie. In welke vorm, kleur en gedaante dan ook. Je mag denken en voelen wat je wil over Lena Dunham. En soms vlieg ik haar ook het liefst aan met een roestige vork als ze weer een schaamhaar tevoorschijn haalt. Maar ik prijs haar om haar moed, om haar vrouw zijn en om haar strijdlustigheid. Om het gebruik van haar talent in het politieke klimaat van nu.

Mijn stem

Ik claim geen politicus te zijn, noch een literair kundige journalist. Ik ben (nog) geen Lena Dunham die zich, letterlijk en figuurlijk, voor de hele wereld durft bloot te stellen. Maar ik heb wel nog heel wat te zeggen over de ongelijkheden in deze wereld. Want ik voel en ik denk en ik droom en ik fantaseer en ik heb een stem. Zoals iedereen z’n eigen stem heeft. Zoals Moonlight de meest belangrijke Oscarnominatie van het moment is. Zoals groepen als Film Fatale strijden voor de rechten van de vrouw voor en achter de camera. Zoals Girls in Film een platvorm vormt om de passie van vrouwen en films te vieren. Zo kan ook mijn, soms wat onzekere, zwoele, hesige, stem een verschil maken…

FullSizeRender-31

Vijf jaar geleden verhuisde de Nederlandse actrice Nadine van Asbeck van Amsterdam naar New York. Op Girls in Film vertelt ze hoe ze haar weg probeert te vinden als poldermodelletje in girl-next-door Amerika in de serie Nadine vs NY.  Alle blogs van Nadine lees je hier. Volg Nadine ook op Instagram.

Lees verder