Nadine vs. NY blinde paniek het 30-jarige dilemma crisis
Nadine vs. NY blinde paniek het 30-jarige dilemma crisis

Nadine vs. NY: blinde-paniek-het-30-jarige-dilemma-crisis.

En zo hebben zelfs de meest briljante, creatieve, masterminds een black-out. Het zogenaamde writers block of in mijn geval het ‘blinde-paniek-het-30-jarige-dilemma-crisis’. Ik staar al drie uur naar een leeg Word-document waarbij er niets, noppes, nada op het scherm verschijnt. Misschien komt het door de ‘high’s’ van mijn Montréal avontuur, misschien komt het doordat ik weer in de sleur van het dagelijkse leven zit, of misschien heeft iedereen gewoon weleens last van het ‘mag ik even uitchecken’ gevoel.

Blijft acteren de rode draad?

Afgelopen week was rustig, saai, kalmpjes, niet het leven dat je verwacht van een actrice in New York. En daar zit nou ook juist het probleem, ik voel me geen actrice meer in New York. En misschien is dat ook oké, misschien ligt daar mijn pad niet. Misschien zal het acteren altijd als een rode draad door mijn leven blijven lopen. Maar zal het een bijzaak gaan worden? Ik heb al een aantal weken geen auditie gehad, kan me er niet toe zetten weer een studentenfilm aan te schrijven en de hitte van de zomer heeft me verlamd.

Nadine vs. NY blinde paniek het 30-jarige dilemma crisis

 

Ik slijt mijn dagen in koffieshopjes waar ik Australische barrista’s bewonder terwijl ik artikelen over reizen schrijf en naar het ultieme spijkerrokje zoek. Twee middagen in de week spendeer ik met drie blonde jochies in Tribeca die mij doodleuk vertellen dat ik hun ‘personal space’ moet respecteren als ik ze plagerig de kieteldood geef. Die ik met een taxi van voetbal naar restaurant escorteer en die niet naar de speeltuin willen omdat ze dan zand in hun schoenen krijgen. Óf dit is het perfecte voorbehoedsmiddel óf dit is een recept om nooit kinderen te willen. Dan bel ik mijn moeder dagelijks om over het leven te filosoferen, over de liefde te fantaseren en elkaar een hart onder de riem te steken.

Passie

Ik spreek mijn vriendinnen die mij over hun ‘same shit, different day’ leven vertellen waardoor ik stiekem in m’n handjes knijp omdat mijn leven meer ‘lots of shit, what day is it?’ is. En dan lees ik een artikel van een oudere actrice die al vanaf haar vierde acteert. Die haar hele leven al op de bühne staat maar nooit een rol heeft mogen spelen die haar carrière naar een hoger niveau tilde. Die al jaren balletles aan kinderen geeft om haar rekeningen te betalen. En dat terwijl ze droomt van een leven op het witte doek. Ik vraag me dan af waar haar drive vandaan komt. Waar vloeit die passie uit voort en er niet ooit een moment moet komen waarop je zegt ‘enough is enough’?

Do what you love to do

Maar voor een ieder ligt die grens ergens anders. Sommige mensen kunnen niet zonder acteren, anderen zijn heel blij als ze een andere passie in het leven hebben gevonden omdat die weg ongetwijfeld makkelijker zal zijn dan de weg naar ‘stardom’. Maar voor velen draait het niet om succes, om die top, om het ultieme doel. Velen zijn dolgelukkig als ze op een klein toneeltje ergens een kindermusical mogen regisseren of deel mogen uitmaken van de buurttheatergroep. En volgens mij ligt daar de gezonde passie, daar ligt de vreugde van ‘do what you love to do’.

Nadine vs. NY blinde paniek het 30-jarige dilemma crisis

Men vergeet dat op een filmset jij, als acteur, een klein, niet geheel onbelangrijk maar wel maar een miniscuul deel van een project bent. Dat het voornamelijk gaat of het licht goed valt, er niet teveel bijgeluiden zijn, de shots op elkaar aansluiten. En dan uiteindelijk is het belangrijk dat jij als acteur/actrice de geschreven tekst kan uitspreken. En zelfs als dat niet helemaal vlekkeloos verloopt kan er in de montage kamer nog heel wat geknutseld worden waardoor je nog steeds de show steelt en het publiek kan beroeren. Het is niet voor niets de ‘business of film’…

In de tussentijd..

Ondertussen wacht ik nog steeds smachtend op het telefoontje van een bekende regisseur die mij ooit tot zijn ‘muse’ benoemde maar door mijn ‘aan mijn lijf geen polonaise’ standpunt afhaakte. Ik wacht nog steeds op de agent van Denzel Washington die mij beloofde te bellen voor een nieuwe actiefilm. En daarbij wacht ik ook nog steeds op mijn prins op het witte paard. En de was die over 30 minuten uit de wasserette moet ophalen en mijn eenpansmaaltijd van de thai om de hoek… Tijd om weer te gaan ondernemen lieve kijkbuis-kinderen! To be continued…

Vijf jaar geleden verhuisde de Nederlandse actrice Nadine van Asbeck van Amsterdam naar New York. Op Girls in Film vertelt Nadine over haar avonturen in Amerika in de serie Nadine vs NY. Alle blogs van Nadine lees je hier. Volg de avonturen van Nadine ook op Instagram.

Lees verder