NadinevsNY Weekendje Amsterdam
NadinevsNY Weekendje Amsterdam

Nadine vs NY: Deutsch gerne.

Het is midden in de nacht en ik vlieg ergens boven de Atlantische Oceaan. Ik ben onderweg naar Amsterdam om een weekend ‘thuis’ door te brengen. Het vliegtuig schudt en wankelt maar zoals mij ooit tijdens een vliegangst cursus is verteld ‘turbulentie is niet gevaarlijk, alleen wat ongemakkelijk’. In dit geval, nogal ongemakkelijk, zelfs zo ongemakkelijk dat de crew zich ook naar haar stoelen begeeft. De tocht staat een beetje symbool voor de weg van acteur zijn, of gewoon mens zijn. Ik denk terug aan de auditie die ik gisteren deed en vraag me af of voor iedereen een casting vaak een aflevering van ‘America’s Funniest Home Video’s’ lijkt?

Duitse serveerster in The Backlist

The Blacklist: James Spader, Harry Lennix, Megan Boone (Photo by: Will Hart/NBC)
The Blacklist: James Spader, Harry Lennix, Megan Boone (Photo by: Will Hart/NBC)

Dinsdagmiddag, vol goede moed glipte ik bij mijn oppas kinderen weg (de moeder was gewoon thuis dus geen paniek mensen) op weg naar Pier 60 in New York. Een locatie die ik voornamelijk ken als sportcomplex maar blijkbaar zit hier ook een van de grootste castingbureaus van New York gevestigd. Een bureau dat onder andere Gossip Girl en Royal Pains castte en nu dus ook The Blacklist met James Spader en Megan Boone. Ze zochten een Oostenrijkse serveerster en als Europeaan maakt het dan niet uit waar je vandaan komt, als je maar een ander accent hebt. Ik vroeg mijn agent nog of ik het in het Duits of het Nederlands moest doen en zij verzekerde mij het gewoon in het Nederlands te mogen spelen.

Lees het bordje

Ik loop de glazen schuifdeuren door en kom in een lege, overdekte parkeergarage aan. Er staan plastic campingtafels, een hoop stoelen, er hangen bordjes op de deuren en ik ben er alleen. Ik gooi mijn jas op een tafel, pak mijn script erbij en begin te ijsberen. Dan komt er een meisje uit een deur met tas en jas en vertrekt. Een paar minuten later komt er nog een meisje uit diezelfde deur en verlaat ook de parkeergarage. De angst dat ik verkeerd ben overvalt mij. Heel voorzichtig klop ik op de deur en doe hem langzaam open. Een meisje met mooie rode haren kijkt mij strak aan en zegt niets. Ik stotter en glimlach… nog steeds niets. Ik vraag waar ik moet zijn voor de auditie en waarop zij ‘je kan het bordje toch lezen?!’ naar me snauwt. Van je mede acteurs moet je het hebben.

Deutsch gerne…

Achter de geheimzinnige deur zit een kleine wachtkamer met weer meer deuren naar auditieruimtes. Ik pak mijn spullen, zet mijn naam op een wachtlijst en ga zitten. Als ik aan de beurt ben hebben de zenuwen hun intrede gedaan maar ik lijk ze onder controle te hebben. Eenmaal in de auditieruimte vraagt de casting director of ik nog vragen heb. Nope, ik doe het eerste deel gewoon in het Nederlands en daarna met een Europees accent. Ze stopt de tape en ik bevries. Deutsch gerne, zegt ze… In paniek kijk ik snel naar mijn papiertje want de nerd die ik ben heb het natuurlijk ook ‘just in case’ in het Duits gerepeteerd (en zelfs nog een beetje in het Frans en gebrekkig Italiaans). Toch overviel de vraag mij en ik merk dat ik hier en daar uit de bocht vlieg. Ik doe de scène twee keer omdat de woorden Wien Mitte bij mij blijkbaar een vorm van acute dyslectie oproepen en ik blijf Mien Witte zeggen. De laatste keer gaat het toch goed en ik bedank de dame en mijn medespeler.

Fietsen met mijn knieën in mijn neus

Ik loop het gebouw uit en bel mijn agent. Ik vertel haar over het voorval en ze is geïrriteerd naar de casting director. Alhoewel ik alles heb gedaan om de situatie te redden voel ik me rot over de auditie die zo goed had kunnen gaan… Ik pak een Citibike en ga weer richting oppaskids. Met elke hobbel in de weg kruipt mijn rokje een stukje omhoog, zakt mijn zadel een stukje naar beneden en zo ook mijn humeur. Al fietsend met mijn knieën nu ongeveer in mijn neus bedenk ik dat ik bijna een hele reis naar huis had omgegooid voor deze drie zinnen op Amerikaanse tv. Hoeveel je ervoor over moet hebben om een beroep uit te oefenen waar je hart ligt? Hoeveel audities je af moet gaan om een rol te mogen spelen waar je je wel met volle overgave in wil gooien? Ik geloof nog steeds in de kracht van talent en wie je bent maar ook moet ik mij kunnen confirmeren aan de principes van de tv wereld hier.

FullSizeRender

‘The world works in magical ways’

Waar ik toen ik nog bij Stella Adler studeerde elke dag een film keek, script las of toneelstuk ging zien, ben ik nu vooral bezig met overleven. Te dramatisch, vooral gezien het feit dat ik de ‘luxe’ heb van een lang weekend naar Nederland gaan. Ik ben vooral bezig met leven. Want zonder geleefd te hebben, kan je geen rol neerzetten. Zonder verliefd te zijn geweest weet je niet hoe Michelle Williams in Blue Valentine zich voelt als de liefde wegebt. Als je niet gereisd hebt kan je je niet verplaatsen in Julia Roberts in Eat, Love,  Pray en haar drang naar avontuur. Zonder gefaald, gebroken, gevoelt te hebben kan je niet genieten van vriendschap, van de liefde, van met iemand een leven delen, van je doel bereiken en je droom kunnen uitoefenen. Inmiddels vliegen we over land en de fonkelende lichtjes onder mij wijzen mij dat ik bijna thuis ben. Dat, ook al woon ik al bijna 6 jaar in New York, mijn wortels nog steeds bij mijn moeder in haar paradijselijke tuin in Nederland liggen…

Nawoord: Eenmaal in Amsterdam zet ik mijn telefoon aan, hij rinkelt en bibbert. M’n agent is naar mij op zoek voor een callback voor The Blacklist. Oh the world works in magical ways!

Vijf jaar geleden verhuisde de Nederlandse actrice Nadine van Asbeck van Amsterdam naar New York. Op Girls in Film vertelt ze hoe ze haar weg probeert te vinden als poldermodelletje in girl-next-door Amerika in de serie Nadine vs NY. Alle blogs van Nadine lees je hier. Volg de avonturen van Nadine ook op Instagram.

Lees verder