Nadine vs. Ny Les Intouchables
Nadine vs. Ny Les Intouchables

Nadine vs. NY: een verhaal dat je raakt

Het is 9.30 uur, en ik zit met m’n laptop op een blauw/wit Frans kleedje. De zon klimt voor mij aan de hemel en warmt het zand onder mijn voeten. Een week Frankrijk met ‘la familia’ vereist wat valium, een dubbele dosis geduld en een aantal goede boeken. Gisteren las ik Me Before You uit terwijl mijn moeder zich naast mij nog een keer omdraaide.

Een bijzondere vriendschap

Soms lees je een boek of zie je een film die je niet los laat. Me Before You gaat over een meisje uit Engeland dat moeilijk een baan vindt en uiteindelijk als verzorgster voor een zwaar lichamelijk gehandicapte man gaat werken. De man, Will, kwam twee jaar terug bijna compleet verlamd uit een auto-ongeluk en is nu totaal afhankelijk van elke vorm van hulp. Will kan alleen z’n hoofd bewegen maar is zijn ludieke kwinkslagen en sarcastische opmerkingen niet verloren. Hij daagt Louise uit om iets van haar leven te maken. En Louise daagt hem op haar beurt uit zich meer open te stellen voor de avonturen die zij voor hem in petto heeft. Naarmate de weken verstrijken groeit het tweetal dichter tot elkaar, tot de dag dat Will zijn lot in eigen handen wil nemen…

Strijdtenue

Bij de laatste pagina rollen dikke krokodillentranen over mijn wangen en wil ik niets anders dan dit verhaal in beeld omzetten. Een nieuwe Les Intouchables, waarin ook een zwaar lichamelijk gehandicapte man een bijzondere vriendschap met zijn verzorger aangaat en zo zijn leven nieuwe dimensies geeft. Toen mijn vader vorig jaar een herseninfarct kreeg was hij ontdaan van zijn spraak en rechts totaal verlamd. Kort daarna bleek hij alvleesklierkanker te hebben, dus werd ons verteld dat het een gedane zaak was. Maar daar leg je je niet zomaar bij neer dus trokken we ons strijdtenue aan. Dagelijks fysiotherapie, logopedie en ergotherapie. We haalden het huis overhoop om hem van alle gemakken te voorzien en ik trad op als zijn tolk.

Emilia Clarke en Sam Claflin in Me Before You. Foto: Alex Bailey – © 2015 Warner Bros. Entertainment Inc. and Metro-Goldwin-Mayer Pictures Inc.

Drie pakjes per dag

We reden heel het land af op zoek naar pure mediwiet, bevonden ons in ware Breaking Bad taferelen en we haalden een Hongaarse verpleger in huis. De jongen, Sjord, en mijn vader kregen een speciale band met elkaar. Sjord rookte drie pakjes sigaretten per dag en met wilde gebaren wist mijn vader hem duidelijk te maken dat hij een uur in de wind stonk. Er werd dan gelachen en Sjord grapte: ‘Als jij mij kan zeggen dat ik moet stoppen, dan stop ik. Dus nog maar even goed doorwerken Carel!’ Sjord trok mijn vader met rolstoel door het hoge gras achter het huis en papa wees dan naar de mooiste bloemen en planten.

Op afstand met een peukje

Toen mijn moeder besloot om met de hele bende naar Frankrijk te rijden naar een klein dorpje waar een wonderbaarlijke magnetiseur woonde, was Sjord wederom van de partij. Ik reed, papa zat naast mij en Sjord zat achterin met mijn moeder. De auto rook alsof we in een gaarkeuken stonden door de geuren die Sjord met zich mee bracht en de ruimte vulde zich met tonen van een oude Nintendo. Maar we waren dankbaar dat deze geliefde vreemdeling met ons dit avontuur aan wilde gaan. Samen konden ze avonden met Virtual Reality brillen op zitten, waardoor mijn vader de hele wereld over kon ‘reizen’. Ze vluchtten in films en verloren zich in de muziek van Rod Stewart en Lady Gaga. Toen mijn vader na twee-en-een-halve maand overleed kon Sjord het niet aan om naar de begrafenis te komen. Hij bleef buiten het hek staan en gluurde over de heg, op afstand met een peukje in zijn mond sloeg Sjord ons afscheid gade.

Werelden waar perfectie de norm is

Ik heb de vriendschap gefilmd en mijn vaders laatste weken op beeld vast gelegd. Het in een daadwerkelijke documentaire omzetten is nog te moeilijk. Maar dat ik de mogelijkheid heb om de momenten met mijn vader te kunnen herbeleven geeft mij lucht. Meer dan ooit werd mij duidelijk wat de waarde van films en muziek zijn. Of het is om je in te verliezen, je op te vrolijken of bij weg te dromen. Om je op te winden, om je te ontroeren of om je terug te brengen naar zoete herinneringen. Goede filmmakers weten een snaar in je te raken. Een Wes Anderson (The Grand Budapest Hotel, Moonrise Kingdom) kan mij enorm inspireren door zijn gestileerde beelden. Hij vergroot mijn creativiteit door werelden te creëren waar perfectie de norm is.

Volg Girls in Film op Facebook of schrijf je in voor onze nieuwsbrief. Dan mis je niets.

Ieder mens een verhaal

Noah Baumbach (Frances Ha, Mistress America) is een regisseur die het alledag met een komische toon weet neer te zetten. Hij laat werelden zien die ik ken waardoor ik mij realiseer dat ieder mens een verhaal heeft dat verteld zou kunnen worden. (Daarbij ben ik een stiekem een beetje jaloers dat hij en zijn vriendin, Greta Gerwig, samen deze verhalen mogen maken.) Of de Nederlandse Norbert Ter Hall die relaties en karakters zo puur en rauw weet neer te zetten. Die je voorstelt aan de buurman, de burgemeester of bandiet en ze allemaal even sympathiek kan over laten komen. En dan heb je nog je eigen homevideo’s die je terugbrengen naar andere tijden, je doen herinneren hoe mooi of wreed het verleden kan zijn en die mijn vader weer even ‘tot leven’ kunnen laten komen.

Vijf jaar geleden verhuisde de Nederlandse actrice Nadine van Asbeck van Amsterdam naar New York. Op Girls in Film vertelt Nadine in Amerika in de serie Nadine vs NY. Alle blogs van Nadine lees je hier. Volg de avonturen van Nadine ook op Instagram.

Lees verder