Nadine vs NY: ‘Hey, a girl can dream’
Nadine vs NY

Nadine vs NY: ‘Hey, a girl can dream’

01.30 uur – St. George – Hotelkamer 305

Het is zondag, vroeg in de morgen, een tijd waarop menig mens in een kerk zit maar ik in een theater. Het grootste theater van het Sundance festival. Het theater waar elke denkbare celebrity over de loper is gekomen. Het theater waar bijna alle films op Sundance in première gaan. Met een kleine 1.100 zitplaatsen kwam ik met wachtlijstnummer 151 makkelijk binnen. De film To The Bone wordt vandaag voor het eerst aan het grote publiek getoond in de hoop opgepikt te worden door een distributeur. De meeste films willen op Sundance in première gaan omdat hier alle grote distributeurs onmenselijk hoge bedragen neerleggen om de films in bioscopen rond de wereld te tonen.

To The Bone

Gisteren liep ik een oud-schoolgenootje tegen het lijf, die in deze film een mooie bijrol speelt dus vond ik het de moeite waard om hier een kaartje voor te bemachtigen.

Cast en Crew
Cast en Crew

De film begint met een korte boodschap van de regisseuse Marti Noxon. Marti is een veteraan in Hollywood en een geprezen jurylid van het festival. Ze produceerde onder andere Buffy the Vampire Slayer, Girlfriends’ Guide to Divorce’ en nog een rits andere projecten voordat ze haar eerste feature film durfde te maken. Marti wijst op het feit dat deze film, gebaseerd op haar eigen gevecht met anorexia toen ze jonger was, een aantal jaar geleden nooit gemaakt had kunnen worden. Het gros van de cast is vrouw en ook het filmteam bestaat grotendeels uit vrouwen. Maar gelukkig is deze film er nu wel gekomen. Het is een rauw en confronterend portret van een anorexiapatiënte gespeeld door Lilly Collins, dochter van Phil Collins. Lilly, die zelf in haar tienerjaren ook een eetprobleem had, is voor de rol eng veel afgevallen. Een gewaagde zet met zo’n verleden maar de pay-off is groot. De film wordt goed ontvangen door het publiek en ook de reviews van de pers zijn positief. Opvallend aangezien komedies de meest geprezen films van dit festival zijn. Drama’s zijn bij de media niet allemaal in even goede aarde gevallen.

Keanu Reeves en Lilly Collins in To the Bone
Keanu Reeves en Lilly Collins in To the Bone

After-lunch voor konijnen

Na de film word ik gevraagd door mijn vriendin mee te gaan naar een after-lunch. Geen haar op mijn hoofd die daar nee tegen zegt, ook al moet je in Hollywood net doen alsof je niet eet. Gratis voedsel zeg ik nooit nee tegen.

Ook interessant

Nadine vs NY: ‘The past is present, the political is personal’

En als Keanu Reeves je dan ook nog naar binnen escorteert… De man is galant, de man is vriendelijk en een iets wat geitenwollen sok… Het buffet bestaat uit wortels, humus, selderie, appels, kale salades, quinoa prutjes, suikervrije muffins, suikervrije cola, suikervrije suikerspin. Maar de sfeer is gemoedelijk en ik maak korte praatjes, ‘Hello, how are you?’, ‘How are you!’ Vraag en antwoord zijn in het Amerikaans altijd hetzelfde zodat je niet op de verdere inhoud in hoeft te gaan.

Hij rook wat muffig

Ondertussen google ik snel of Keanu een vriendin of vrouw heeft maar vind alleen maar zijn boeddhistische tendenties. Er is weinig over zijn privéleven te vinden dus besluit ik mijn charmes in de strijd te gooien en hem het hof te maken. Alsof het lot ermee speelt, wordt Mr Reeves op dat moment het gebouw uit geëscorteerd, zonder mij… Het zou ook een te mooi einde van mijn Sundance avontuur zijn geweest, een aanzoek van Keanu. Maar goed, zo’n geweldige acteur is hij natuurlijk ook niet en hij rook wat muffig dus misschien was het toch niet de perfecte kandidaat geweest… De lunch loopt ten einde en zo ook mijn Sundance trip. Het plan was om maandag te vertrekken maar er is een sneeuwstorm op komst waardoor de grote trek richting LA vandaag begint.

Volgend jaar 

Het Sundance Festival is groots, inspirerend en een waar paradijs voor filmliefhebbers. Maar volgende keer pak ik dingen anders aan… Volgend jaar kom ik in de tweede helft van het festival waardoor het een stuk aannemelijker is dat je daadwerkelijk meerdere films kan zien. Het weekend dat ik er nu was, was openingsweekend dus alles was bomvol en vooral heel druk. Ik begin daarbij nu alvast met sparen want als je op tijd bent kan je een weekpas op de kop tikken voor een kleine 3.000 euro. Enorm veel geld maar de moeite waard als je toch al een ruim maandsalaris investeert om naar het festival te gaan. Ik neem zeker warmere, waterdichte schoenen mee.

Eén is beter dan twee

En dan ga ik liever alleen, want een partner-in-crime is leuk. Maar alleen lul ik me overal makkelijker naar binnen. Tenzij je Jan en alleman op het festival kent is het een grootse missie die al vroeg in het jaar op poten gezet moet worden. Of… mijn volgende master piece gaat op Sundance 2018 in première, in het Eccles Theater. Geen gedoe met wachtlijsten of kaartjes, alleen maar privé limo’s, VIP op alle evenementen en niet alleen een aanzoek van Keanu maar ook van mr. Gosling… Hey, a girl can dream!

NB: als ik later aan mijn kamergenootje vraag of Keanu een vrouw heeft antwoord hij resoluut: ‘He’s gay’. Ja hoor! Ik vraag of hij daar bewijs voor heeft… ‘Ohhh yesssss Nadine…’ Net zoals John Travolta heeft hij mijn vriend in levenden lijve verschillende indecent proposals gedaan. Daar gaat je droom, ‘hey girl!’

FullSizeRender-13
terug naar LA

Vijf jaar geleden verhuisde de Nederlandse actrice Nadine van Asbeck van Amsterdam naar New York. Op Girls in Film vertelt ze hoe ze haar weg probeert te vinden als poldermodelletje in girl-next-door Amerika in de serie Nadine vs NY. Deze week haar ervaringen voorafgaand aan en tijdens het Sundance Festival. Alle blogs van Nadine lees je hier. Volg de avonturen van Nadine ook op Instagram.

Lees verder