Nadine vs NY: <i>‘she should wear an apron with a flower print’</i>
column nadine vs NY

Nadine vs NY: ‘she should wear an apron with a flower print’

De afgelopen weken werd ik omringd door vrouwen. Sterke vrouwen, mooie vrouwen, inspirerende vrouwen, gelovige vrouwen, creatieve vrouwen, moeders, zussen, dochters, vriendinnetjes, echtgenotes… Allemaal leerden zij mij iets anders, iets meer, iets nieuws. En juist die schoonheid wordt nog steeds ondermijnd in de maatschappij waarin wij leven.

Ik houd niet van prediken, smeken is niet mijn ding en ik haat vechten voor iets dat de norm zou moeten zijn. Maar we kunnen op dit moment niet anders. Allemaal kennen we wel een Harvey Weinstein en helaas is bijna elke vrouw een hashtag MeToo… (binnen 24 uur waren er al 500.000 #metoo’s, binnen een week ruim 12 miljoen).

Vrouwen in krachtige rollen

Om vooruit te gaan is het nu meer dan ooit nodig om vrouwen in krachtige rollen te plaatsen. In de zakelijke wereld, in de politiek en zeker niet geheel onbelangrijk in de media. In 2016 werden 32% van de sprekende rollen in film door vrouwen ingevuld. En een kleine 29% van de films had een vrouwelijke hoofdrol.

Opvallend was dat films geregisseerd en/of geschreven door vrouwen veel eerder een vrouwelijke protagonist in het verhaal hadden dan films door mannen gemaakt. Helaas werden er in 2016 slechts 7% van de 250 films die dat jaar in de bioscopen uitkwamen door vrouwen geregisseerd, wat zelfs 2% lager was dan het jaar ervoor. Daarom zijn initiatieven van vrouwen zoals Reese Witherspoon zo belangrijk. Vrouwen die eigen productiehuizen opzetten om meer rollen te creëren voor vrouwen achter en voor de camera.

Deel de verhalen!

Als onze wereld door media wordt geleid en een groot deel van de educatie in Amerika via film en tv plaatsvindt, dan is het nu belangrijker dan ooit om de gelijkheid tussen mannen en vrouwen te laten zien. Om vrouwen een platform te geven waarin ze krachtige strijders zijn, waarin ze hun kwetsbare verhalen mogen vertellen, waarin ze vrouw kunnen zijn zonder daarin ondermijnd te worden. Alle rottige en alle mooie verhalen over vrouw zijn moeten gedeeld worden.

column Nadine van AsbeckIk kan spreken over een wereld die ik ken, film en tv in de VS, waarin vrouwen standaard als kwetsbare poppetjes, mannenverslinders of huisvrouwen worden gecast (casting call: ‘she should wear an apron with flower print on it, to underline femininity’ of ‘harmless librarian who goes over to the dark side, topless’)… Waarbij de castingdirectors nog steeds zoeken naar ‘The dream of any teenage boy, sexy yet wholesome, perfect physique, and always eager to please her man.’

Vorige week is de dialoog geopend door vrouwen die zijn opgestaan om het tapijt onder machtige machtsmisbruikers vandaan te trekken. Nu is het belangrijk om daarbij de juiste taal te gaan gebruiken… (casting call: ‘slightly overweight and considered attractive in the face, however she is naturally funny so people do enjoy her company’).

Volg Girls in Film ook op Facebook of schrijf je in voor onze nieuwsbrief.

Door ‘the Celluloid Ceiling’

Op zaterdagavond zit ik met een jonge filmmaakster, Constance, in Ludlow House in de Lower East Side in New York. We bespreken een korte film die ze heeft geschreven en zal regisseren. Ze komt uit een immigrantengezin. Haar ouders komen uit Hongkong, haar vader is kunsthandelaar en haar moeder advocate. Ze vertelt me dat haar ouders het eerst moeilijk vonden om te wennen aan het feit dat de baan van haar dochter onzeker zou kunnen zijn. Filmmaakster in New York is geen 9-5 baan met een vast salaris en een pensioenfonds.

Maar hoe meer de verhalen die Constance wilde vertellen over sterke vrouwen, bijzondere meisjes en maatschappelijk interessante onderwerpen gaan, hoe meer haar ouders haar steunen en geloven in haar kracht als filmmaakster. 13% van alle films in Amerika worden door vrouwen geschreven, een luttele 3% zijn vrouwen met een etnische achtergrond. Constance is een voorbeeld, een strijder en een zogenaamde ‘trailblazer’ (baanbreker).

BTS snap 📷@joshuasarlo 😊

A post shared by Constance Tsang (@constance_tsang) on

Heropvoeding

En zo zijn er nog zoveel meer vrouwen die door het glazen plafond van de maatschappij aan het breken zijn (of zoals ze dat in de filmwereld noemen, The Celluloid Ceiling). Maar alleen een hashtag op Facebook delen is niet genoeg. Dit is het moment om door te pakken. Om het gesprek te openen en zorgvuldig te zijn in het gebruik van je woorden. Als vrouwen onder elkaar, als mannen onder elkaar en als maatschappij. Een kleine heropvoeding van de mens…

Een vriend van mij, Philip Huff, stelde in het NRC zelfs een cursus moderne masculiniteit voor: ‘Die cursus mannelijkheid moet er dus zeker komen. De titel? Simpel: ‘Hoe gedraag ik me als man?’ Thuis, op de werkvloer (dag, Harvey Weinstein), op de tv, als politicus (hé, Thierry), op het internet (hallo, reaguurders!), langs het sportveld (het gaat niet om die rokjes of die paardenstaart maar om het spel), in de kroeg, in de trein, in de spits, of op dat verlaten plein, als het donker is.’

Stappen worden ondernomen

Ik kijk om mij heen naar alle krachtige, mooie vrouwen die hun stem laten horen en die stappen ondernemen. Ze runnen bedrijven, hebben eigen merken, zijn advocaat, staan voor volle zalen om hun verhaal te delen, zijn actief in het onderwijs, politiek betrokken, werken met probleemgezinnen, strijden voor onrechtvaardigheid en voeden bijzondere, intelligente, sterke, bewuste kinderen op, misschien wel de zwaarste en belangrijkste job van al…

ps alle ‘casting calls’ in dit artikel zijn echte casting calls…

Vijf jaar geleden verhuisde de Nederlandse actrice Nadine van Asbeck van Amsterdam naar New York. Op Girls in Film vertelt Nadine over haar avonturen in Amerika in de serie Nadine vs NY. Alle blogs van Nadine lees je hier. Volg de avonturen van Nadine ook op Instagram.

Lees verder