Nadine vs NY: <i>het strijdtoneel op</i>
Nadine vs NY

Nadine vs NY: het strijdtoneel op

Met de woorden van Patti Smith in mijn hoofd: ‘No one expected me. Everything awaited me,’ loop ik op woensdag een castingbureau in Midtown NYC in. Na een zomerstop van twee maanden mag ik eindelijk weer ‘op’ auditie.

I’m looking fine

Na uren repeteren met een vriendin in Canada via Facetime stap ik het strijdtoneel op. Want zo is elke auditie toch weer een klein slagveld; harten worden gebroken, hoop verloren en dromen kapot gemaakt…  Vol goede moed loop ik de ruimte binnen, want ‘vol goede moed’ begint elke auditie. Ik trek nog even m’n spijkerrokje recht en knipoog naar mezelf in een spiegel op de gang. Iets wat mijn moeder mij van jongs af aan heeft geprobeerd mee te geven. Elke ochtend even een kleine duim naar jezelf en een ‘Jean Claude van Damme I’m looking fine’ om de dag goed te beginnen (en daarna een ijskoude douche, het enige ritueel dat wel is blijven hangen). En zo eens in de acht jaar doe ik dit ook daadwerkelijk, wanneer de nood aan de man is.

Inner Rachel uit Suits

De auditie gaat ok, gaat snel, gaat… ‘ik heb geen idee’! Na 3 minuten sta ik weer buiten. In complete verwarring, in 3 minuten kan ik mijn volledige naam nauwelijks uitspreken maar ik heb het voor elkaar gekregen om de scene maar liefst twee keer te doen en er een ‘thank you very much, have a wonderful day’ tegen aan te gooien. In blinde paniek bel ik mijn agent en smeek ik haar of ik de auditie nog een keer op tape mag zetten, thuis, zelf… Zij vindt dit zeer ‘inappropriate’, maar ik channel mijn inner Rachel uit Suits en doe een klein pleidooi over dat je soms gewoon moet vechten voor iets wat je echt heel graag wilt…

Nadine vs NY

Duimen, bidden en offeren

Uiteindelijk zwicht ze voor mijn overtuigende woorden en onschuldig fladderende wimpers; ‘Stuur maar door!’. Ik sjees naar huis en met klamme handjes schuif ik achter m’n camera. Die auditie moet en zal ik binnen halen. ‘Agent on board’ of niet! M’n vriendin in Montreal wordt weer opgetrommeld, de magie van technologie! Met een bordje knisperend granola doet ze haar werk. Mij tegenspel geven! Na 18 keer moet het er nu echt wel op staan. Een paar minuten later staat het op m’n computer en maak ik er een kort filmpje van met een ‘Hi my name is Nadine van Asbeck, I’m represented by the Lisa Lax Agency and I’m 5 foot 9’ als intro. Over dat laatste jok ik altijd want de Hollywood man komt vaak niet boven de 5’7 (1.72m).

Hup in de mail richting agent en nu maar duimen, bidden tot de goden van film, offeren waar en aan wie maar nodig is dat ik ooit nog iets over deze auditie hoor. Wordt het hem niet hoor ik nooit meer iets, maak ik wel een kans dan zou ik binnen een aantal dagen toch een berichtje vanuit Los Angeles moeten krijgen. Het enig wat ik op dit moment kan doen is doorgaan, next… wat volgt zijn een aantal slapeloze nachten.

Volg Girls in Film ook op Facebook of schrijf je in voor onze nieuwsbrief.

Een oeh, een aah en een hoog fluitje

Maar nadat ik met een kleine overdosis slaappillen, toch een nacht vol heb weten te maken komt er een volgende auditie binnen. Deze keer voor Colombia University. En zo vergeet ik snel mijn woensdag avontuur en stort ik mij op een volgend project. Op vrijdag einde middag zit ik in de trein naar de extravagante campus in de Upper West Side. De auditie is misschien van een iets ander kaliber dan mijn vorige auditie, maar dat maakt het niet minder leuk.

Voor een zaal vol filmliefhebbers en gepassioneerde verhalenvertellers doe ik een scene uit Donnie Brasco. Ook hier sta ik binnen 1,5 minuut weer buiten maar nu met een iets ander gevoel. Ik mijn fantasie worden er rozen naar me toe geworpen, krijg ik een staande ovatie en hoor veel gegier en gebrul. In de realiteit krijg ik een daverend applaus met hier en daar een ooooeeeehhh, aaahhhh en hoog fluitje. In ieder geval een stuk motiverender dan de bitse ‘thank you’ van woensdag.

Nadine vs NY

Nog eentje dan

Op een klein roze wolkje sta ik een uur later op een dakterras in Dumbo, met de skyline van New York op de achtergrond en een Apperol Spritz in mijn hand. De lichten van de stad flirten met mij en verleiden mij tot nog een drankje, en nog één, en nog één, ok dan nog ééntje… De nacht eindigt ergens in een meute van trompetterende artiesten in de Lower East Side waarbij ik weer moet denken aan de legende van de New Yorkse poëzie wereld, Patti Smith. ‘I wish for the same thing I’ve hoped for since the beginning. I wish for a life so brave, so unpredictable, so full of unexpected joys and unforgettable love that no box could possibly contain all my memories. Such a life won’t be perfect. It’ll be something better. It’ll be my own paradise.’ Thank you New York… (drops the mic).

Vijf jaar geleden verhuisde de Nederlandse actrice Nadine van Asbeck van Amsterdam naar New York. Op Girls in Film vertelt Nadine over haar avonturen in Amerika in de serie Nadine vs NY. Alle blogs van Nadine lees je hier. Volg de avonturen van Nadine ook op Instagram.

Lees verder