Nadine vs NY: ‘The past is present, the political is personal’

20.37 uur – Park City – Library Theater

‘The past is present, the political is personal’, deze woorden blijven in mijn gedachten nagalmen. Vanochtend werd ik wakker in een land waar een celebrity president heeft kunnen worden. Waar Brad Pitt mij aan de kant heeft gezet voor Kate Hudson, zo gaan de geruchten. En waar de elektriciteit in ons cosy huisje is uitgevallen. Geen verwarming, geen internet. Nu zou dat laatste geen ramp zijn geweest als we op een tropisch eiland zaten of als onze dag niet afhing van de Sundance 2017 app. Onze shortcut naar het verkrijgen van tickets. Maar geen paniek, ooit leefde de mens zonder telefoon of websites dus waarom zouden wij dat niet kunnen.

Women March 2017

Zodoende zaten we een uur later in de auto op weg naar het festival om vroeg kaarten te scoren. Voor een zaterdagochtend in Park City was het verdacht druk op de weg.

Ook interessant

Nadine vs NY: een vlotte babbel en stuntelend geluk

Het sneeuwde als nooit tevoren en nog steeds konden we geen website bereiken. Eenmaal in het centrum aangekomen, belandden we in de grootste vrouwenopstand in de geschiedenis van Amerika. Althans een deel ervan want het merendeel van de anti-Trump, pro women protest vond in Washington DC plaats. Heel Utah was uitgelopen voor deze vrouwen-optocht met aan het hoofd Chelsea Handler. De ooit-stand-up-comédienne die nu haar eigen talkshow op Netflix heeft. Zij beweerde vorig jaar het land te verlaten als Trump president zou worden. Haar beweegreden om dit nu niet te doen, naast dat ze een van de bestbetaalde banen in Amerika heeft, is dat haar stem belangrijk is. Dat haar status de mens kan bewegen om in actie te komen. En dat heeft ze gedaan. Naast haar liepen Charlize Theron, John Legend en Joshua Jackson. We liepen, we protesteerden en we verenigden ons. Maar na een uur door de straten van Park City te marcheren moesten we terug naar de orde van de dag, het filmfestival en kaarten bemachtigen. Waar een bekendheid of filmster elke film in kan lopen, moeten wij ons bezig houden met bussen, kaartjes, tijden, natte sokken en een budget.

Person to Person

We trippelen door de modder naar een deli om een bagel naar binnen te werken. Terwijl mijn filmmaatje in de rij staat voor de bestelling zit ik geplakt aan de telefoon voor een andere bestelling. Om ons aan te melden voor de wachtlijst van Person to Person met Michael Cera (Arrested Developement, Juno) en Abbi Jacobson (Broad City). Een film die een dag in NY vastlegt door de ogen van verschillende karakters. Een film waar veel van wordt verwacht. Wat in 2014 een korte film was met verschillende awards van oa Sundance gaat vandaag als full length film in première. De minuten slopen voorbij op mijn beeldscherm om vervolgens de knop, buy ticket, als een bezetenen te lijf te gaan.

Een cyber attack!

En toen gebeurde het onwerkelijke… de Sundance website liep vast, mijn scherm schoot op zwart en er verscheen een alarmerende boodschap op mijn scherm. ‘The Sundance Film Festival has been subject to a cyber attack, causing network outages that shut down our box offices.’ Dit is geen grap. Zonder een moment na te denken duik ik onder mijn koffietafeltje en trek mijn jas over mijn hoofd. Rusland valt aan, het einde van de mensheid zoals wij het kennen. Ze hebben me weten te vinden (ik had dat pakje kauwgom niet moeten ‘vergeten’ af te rekenen, karma!). Dan verschijnt het guitige hoofd van mijn vriend onder de tafel, mijn bagel is klaar. Wow, ik heb de cyberattack overleefd. Resultaat is wel dat ik geen kaarten heb weten te bemachtigen voor Person to Person. Alle kaartverkopen zijn uit de lucht. Maar de rij voor de niet-wachtlijst-rij-mensen-die-nog-wel-naar-binnen-willen is lang. Mijn tenen voel ik nu al niet meer en de gratis warme chocolademelk is op. Mijn dag zit niet mee. Is het Trump? Zijn het de Russen? Raakt mijn stuntelend geluk op?

Mijn geluk raakt op

Ik wens dat deze dag ten einde is totdat een vrijwilliger van het festival mij nadert en de wanhoop in mijn ogen herkent. Ze begeleidt mij naar het Base Camp waar ik op kan warmen. Ik doe mijn sokken en schoenen uit en maak het mezelf gemakkelijk in een soort plastic bubbel. Ik moet eerst opwarmen voordat ik een nieuwe poging ga wagen om een filmkaartje te bemachtigen. Ik dommel een beetje in totdat ik word gevraagd waar mijn kaartje voor de VIP party is, ik twijfel of ik moet bluffen. Maar met mijn geluk van vandaag vertel ik haar eerlijk dat ik naar binnen ben gesmokkeld. Ze lacht en geeft mij een polsbandje. Twee uur gratis wijnen drinken.

Geen vlees meer en nooit meer vloeken

Ok, er bestaat dan misschien toch een God. En niet zomaar een wijn, de Francis Ford Coppola wijn. De veelgeprezen regisseur (The Godfather, Lost In Translation) heeft niet alleen zijn eigen restaurant maar ook zijn eigen wijn. FullSizeRender-12Heerlijk weg te drinken, vooral als je onderkoelt en wanhopig bent. Met mijn derde glas wijn in de hand doe ik wederom een poging een film te gaan zien. Walking Out met Matt Bomer (White Collar, Magic Mike XXL, American Horror Stories) over een zoon die zijn vader in een verlaten dorp in Montana op gaat zoeken. Why not, iets is beter dan niets en vriendlief wil de film erg graag zien. 3,2,1, ik druk de knop van de wachtlijst in en binnen 15 seconden heb ik een nummer, het is werkelijk een wonder! En nog wel nummer 4 van de lijst, oftewel een garantie op een plekje. Als vervolgens Charlize Theron mij vraagt waar ik mijn jas heb gekocht, beloof ik de lieve Heer geen vlees meer te eten en nooit meer te vloeken. Ik drink vagelijk casual een wijntje met haar totdat ze zich excuseert, net voordat ik me wilde excuseren… right!

Van tijd tot tijd gesnotter

FullSizeRender-11
Q&A

Ik loop naar buiten en de bus staat klaar om ons naar de voorstelling te brengen. Een uur later zitten Ryan en ik tussen de grote filmbazen bij de première van Walking Out. De film is een schoolvoorbeeld van verhalen vertellen met beeld. Elk frame is een schilderij op zich maar de dialogen laten nog wat te wensen over. De film is langzaam en soms wat te grafisch. Het is een mooi portret van een vader en zoon maar de flashbacks naar een vorig leven verzwakken het verhaal. Goed geschreven films hebben juist minder poespas nodig en hebben genoeg aan de woorden en daden van de karakters. Toch lijkt de zaal mee te gaan in het verhaal. Op verschillende momenten komen de gepaste ‘oehs’ en ‘ahs’ en van tijd tot tijd gesnotter. De film krijgt een daverend applaus maar weinig blijven voor de Q&A met de makers en acteurs. Het praatje is zwak en de beweegredenen voor het maken van deze film onduidelijk. De film heeft mij de das omgedaan en met pandabeer ogen beweeg ik mij naar buiten.

Een Nederlander in Utah

Dan zie ik de man die de muziek bij de film componeerde, een van de sterkere factoren van deze film, Ernst Reijseger. Jawel een Nederlander in Park City, in Utah, in een film screening. Ik spreek hem aan en feliciteer hem met zijn succes. Hij is sympathiek en open, niet overdreven zoals het gros van de Amerikanen, maar oprecht. Hij verteld mij dat hij is gevraagd om bij The Public in NY te komen werken (een van de meest populaire theaters van de Big Apple). Of hij de muziek voor Hamlet met Oscar Izaac wil schrijven en spelen. Voor mij zou er geen grotere eer zijn dan met The Public te werken, maar de nuchtere Ernst vindt het nogal een opgave met vrouw en kind. We besluiten elkaar te contacten als de kogel door de kerk is en even voel ik thuis in een onpersoonlijke stad. Misschien wel het eerste en enige oprechte contact dat ik al deze dagen hier heb gehad. Sundance is niet meer een festival dat Robert Redford ooit begon voor filmmakers, door filmmakers. Sundance is een bijeenkomst van ego’s, van hitsige producers en wanhopige actrices. Toch wil ik blijven geloven in talent en passie. Ik wil blijven geloven in gelijke kansen voor mannen en vrouwen. Ik wil blijven geloven in karma en een goede daad. Ik wil blijven geloven in ‘Love Trumps Hate’.

Vijf jaar geleden verhuisde de Nederlandse actrice Nadine van Asbeck van Amsterdam naar New York. Op Girls in Film vertelt ze hoe ze haar weg probeert te vinden als poldermodelletje in girl-next-door Amerika in de serie Nadine vs NY. Deze week haar ervaringen voorafgaand aan en tijdens het Sundance Festival. Alle blogs van Nadine lees je hier. Volg de avonturen van Nadine ook op Instagram.

Lees verder