Nadine vs NY: <i>theater of film, that is the question…</i>

Nadine vs NY: theater of film, that is the question…

In een oogwenk zijn er vijf weken voorbij gevlogen waarin ik niet heb geacteerd, naar audities gesjeesd ben of een klasje gevolgd heb. De benarde, vaak wat onprettige realiteit van acteur zijn. Het is niet verwonderlijk dat 90% van de zogenaamde ‘artiesten’ zich geen acteur kunnen noemen als ze het grootste deel van hun werkende leven als serveerster, bijlesleraar of oppas doorbrengen.

De stoute schoenen

Daarom zijn er genoeg acteurs die hun eigen projecten maken, films schrijven of zichzelf tot cameraman omscholen. De Kickstarter, Crowdfunding, Indiegogo campagnes vliegen mij om de ‘Facebook oren’. Maar ik kan niets anders dan ze respecteren voor wat ze doen. Dat men de stoute schoenen aantrekt en niet zit te wachten op projecten maar ze zelf creëert. Dat ze hun passie blijven volgen en doorzetten.

Kiwi ja of nee?

En juist op dit soort momenten overheerst bij mij de twijfel. Of mijn hart dusdanig sneller gaat kloppen van één keer in de twee maanden een leuk klusje doen, dat je de rest van de tijd het prima vindt om in de supermarkt in twijfel boven de kiwi’s te hangen en je af te vragen of je deze ‘luxe’ vrucht kan permitteren. Om hooguit twee keer per week een echt goede auditie af te leggen of één keer in de maand een dag of drie op set te mogen staan.

Lees ook: Filmen in Tully

Extra suiker graag

En als je dan voor de camera staat. Dan ziet de tijdsverdeling er dusdanig uit dat je een uur in de make-up zit en zevenen-een-half uur mag wachten totdat jouw scene gedraaid wordt. Om dan vervolgens drie zinnen negen keer te herhalen en na 30 minuten klaar te zijn. Reken maar uit hoeveel vreugdevolle uren hiervan overblijven! En dan zit de echte uitdaging in het geloofwaardig overbrengen van ‘Mag ik wat extra suiker in mijn koffie?’. Niet in de emotionele scenes, de ruziënde dialogen of actiebeelden. Juist de meest simpele teksten zijn vaak het moeilijkst om zo natuurlijk mogelijk te laten overkomen. Ook wordt een film of serie vaak niet chronologische gefilmd. Dus vandaag kan je je sterfscène filmen terwijl je morgen de liefde van je leven op beeld ontmoet.

Me-no-muse

Maar vaak wordt een film op een leuke locatie gedraaid, ontstaan er hechte vriendschappen en soms spannende romances. En verdien je ook nog eens een aardig zakcentje met alleen al een lijk spelen in ‘Law and Order’. Ook bouw je zo je cv beetje bij beetje op. Totdat je de projecten mag maken waar je echt blij van wordt. Je jezelf de muse van Drake Doremus mag noemen (we zijn drie keer uit geweest, maar aan mijn lijf geen polonaise dus me-no-muse), een huisje in de pittoreske Hollywood Hills kan kopen en je kinderen naar private school kan brengen…

Theatre!

Wow I just got carried away… want voorlopig woon ik nog met een huisgenootje in een schoenendoos in New York, loopt de man van m’n dromen waarschijnlijk ergens op het Australische continent rond en mag ik blij zijn als ik op auditie voor een ‘transgender’ mag komen. Maar dan heb je nog het theater. Theatre…! (denk aan een wat zware, verrimpelde, grijze man die z’n arm in de lucht gooit en met een vuist ‘Theatre’ buldert’). Theater doet m’n hart sneller kloppen, voor theater kan ik uren in de meest onmogelijke houding als boom op het toneel staan, voor theater stel ik alles uit… Ik verafgood en idealiseer theater! In theater mag je weken aan één project werken om het vervolgens weer weken met een publiek te mogen delen. In theater speel je een stuk vaak chronologisch waardoor je personage een duidelijke ontwikkeling doormaakt binnen twee uur. In theater krijg je een ‘instant satisfaction’ van de reacties van het publiek. Theater geeft je een high die met niets te vergelijken is. In theater… In theater… In theater verdien je niets…

de muse van Van Gogh spelen in een off Broadway theaterstuk

Voor de kunst en meer

Theater doe je voor de kunsten, voor cultuur, voor je eigen ontwikkeling. Christoph Waltz deed het totdat hij op z’n 51ste de rol van Col. Hans Landa vertolkte in Inglorious Bastards en hiermee meteen een Oscar in de wacht sleepte. En zo deed ook Alan Rickman het totdat hij op z’n 46ste naast Bruce Willis verscheen in de kaskraker Die Hard. En zo doen onder andere Hugh Jackman, Daniel Craig en Jude Law (nu onder begeleiding van de Nederlandse Ivo van Hove) het ‘weer’ omdat theater voor de meeste acteurs de grootste uitdaging is waarbij ze het meest kwetsbaar zijn. Eén slechte avond kan fataal zijn voor hun carrière terwijl één slechte take gewoon gewist kan worden.

Never too old

Dus zal er over het hele film vs theater debacle nooit een eindconclusie worden getrokken. En focus ik mij voorlopig op het verhaal van Judi Dench die al jaren furore maakte in de mooiste stukken, grootste theaters en meest bijzondere personages in de toneelwereld van Engeland. Totdat ze op haar 61ste in Hollywood voet aan de grond kreeg met haar vertolking van M in James Bond’s GoldenEye! You’re never too old to…

GoldenEye (1995)

A post shared by Josh (@latenightjosh) on

Vijf jaar geleden verhuisde de Nederlandse actrice Nadine van Asbeck van Amsterdam naar New York. Op Girls in Film vertelt Nadine in Amerika in de serie Nadine vs NY. Alle blogs van Nadine lees je hier. Volg de avonturen van Nadine ook op Instagram.

Lees verder