Nadine vs NY: een vlotte babbel en stuntelend geluk

22.07 uur – Kamas – Airbnb

Ons Airbnb hutje, inclusief ouderwetse flipperkast, is warm en de maagjes zitten vol. Een uur geleden zijn we als ijsklompjes de kamer binnen geschuifeld na onze eerste dag Sundance. Toen we vanochtend hier de deur uitstapten was het een waar winter wonderland. Witte bergen, een beetje zon en niet kouder dan het vriespunt. Prima te doen met mijn Timberlandjes en spijkerbroekkie.

winter wonderland
winter wonderland

Na een stevig ontbijt en 30 minuten met de bus kwamen we in Park City aan. Het festival vindt voornamelijk plaats in Main street waar het wervelt van de boetiekjes, koffietentjes en theaters. Maar waar het in Kamas strakblauw is, is Park City vervloekt met een continue sneeuwregen. Ik trek mijn capuchon over mijn hoofd en zet mijn zonnebril op om nog iets te kunnen zien door de sneeuw.

De komst van Brad Pitt

Elke voorbijganger zou Johnny Depp of Nicole Kidman kunnen zijn. Iedereen lijkt op een undercover celebrity met bonte mutsen en grote brillen. Dan hoor ik een fotograaf naast mij zeggen dat Brad Pitt onderweg is. Ik moet mezelf eraan herinneren dat ik hier niet ben om meneer Pitt van me af te moeten slaan, maar om mij onder te dompelen in de filmwereld. Dus vlucht ik de CNN lounge in. Maar nog voordat ik de eerste stap de lounge in kan zetten, doemen twee grote bodyguards voor mij op. Ik begin te giechelen. Ik stotter: ‘are you guys related’? ‘We’re twins’ bulderen de kleerkasten in koor. ‘Ohhhh ok, awesome’, hun blikken zeggen genoeg, ik ben hier niet gewenst. En dit is het thema van het festival. Een festival gemaakt voor independent filmmakers, voor aanstormend talent en voor onontdekte geniën. Voor artiesten zonder een overweldigende bankrekening. Maar de filmliefhebbers zonder geld of juiste contacten komen nergens naar binnen.

Een beetje stuntelend geluk

Gelukkig ben ik gezegend met een vlotte babbel en voornamelijk veel stuntelend geluk. Terwijl ik het laatste slokje uit mijn soy chai latte in mijn gezicht giet, mijn hele neus zit diep in het bekertje, loop ik tegen Judd Apatow aan. De koning en meester van de independent film. Producent van projecten zoals Girls, Pineapple Express, Stepbrothers, Bridesmaids en nu zijn nieuwste film, The Big Sick. De film is gebaseerd op het liefdesleven van het schrijversduo, Kumail Nanjiani en Emily V. Gordon. Vandaag in première op Sundance met als genodigden onder andere Zoe Kazan, Ray Romano, Holly Hunter en NIET Nadine… Een film die ik dolgraag op dit festival in première had zien gaan maar waar ik niet voor in aanmerking kom.

De hoopvolle wachtlijst

Gelukkig heeft Sundance een systeem dat er toch voor zorgt dat de ‘gewone’ mens nog een handvol films kan bijwonen.

Wachtlijst-rij inde parkeergarage.
Wachtlijst-rij inde parkeergarage.

Twee uur voor het vertonen van een film, gaat er een digitale wachtlijst open waar je je dan per film voor kan aanmelden. Vervolgens moet je dan een uur van te voren in de fysieke wachtlijst-rij staan om een kans te maken de film te kunnen zien. Zo gezegd zijn we nummer 170 online voor Axolotl Overkill van Helen Hegemann. En staan we in een overdekte parkeergarage te wachten om naar binnen te kunnen. En als de tijd rijp is om de deuren voor de trappelende leken te openen, mogen er 25 man naar binnen. Wij dus niet… Toen we de moed opgaven en mijn stuntelende geluk mij in de steek trachtte te laten verscheen daar diezelfde Judd Apatow. Of iemand nog een kaartje wilde voor deze Duitse première. In vogelvlucht schiet ik naar voren en gooi me aan zijn voeten, please! Tien minuten later zitten we met tintelende tenen in een ouderwets theater.

Vertrouwen in Nederlandse ruwheid

De film wordt niet goed ontvangen. Misschien door juist die onregelmatige dynamiek. De Amerikaan houdt van structuur en logica. Van regels en schema’s. Ik twijfel of ik wel op mijn plek ben in Amerika als deze prachtige verhalen vanuit Europa komen. Ik voel me geïnspireerd om zelf de pen weer op te pakken en vertrouwen te hebben in de kracht van mijn Nederlandse ruwheid. Vertrouwen te hebben in mij stuntelende geluk en mijn on-Amerikaanse accent. En net als ik het theater uitstap gaat mijn telefoon. Mijn agent belt. Een auditie voor McGyver, de klassieke serie die nieuw leven is ingeblazen. Ik lach, ik zeg uit volle borst ja en ik loop de sneeuw in op weg naar de bus. De dag was lang, de dag was inspirerend en de dag bracht mij een beetje hoop voor de toekomst. In Amerika of Nederland, als ik met mooie projecten bezig mag zijn ben ik op mijn plek…

FullSizeRender-8
Q&A Axolotl Overkill

Vijf jaar geleden verhuisde de Nederlandse actrice Nadine van Asbeck van Amsterdam naar New York. Op Girls in Film vertelt ze hoe ze haar weg probeert te vinden als poldermodelletje in girl-next-door Amerika in de serie Nadine vs NY. Deze week haar ervaringen voorafgaand aan en tijdens het Sundance Festival. Alle blogs van Nadine lees je hier. Volg de avonturen van Nadine ook op Instagram.

Lees verder