Nadine vs NY
Nadine vs NY

Nadine vs NY: mijn weg, mijn manier

Met m’n benen gekruist zit ik op een rieten stoel met een uitgestrekt tropisch regenwoud voor me. Gisteren ben ik op de Dominicaanse Republiek aangekomen om een week op dit bounty eiland te vertoeven. Niet slecht vertoeven zou ik zo zeggen! Een leven van extremen; waar ik drie dagen geleden nog op een matrasje op de grond in een ijskoud New York lag, zit ik nu in een villa met een uitzicht dat je alleen op ansichtkaarten tegenkomt.

It’s a wrap!

Na twee weken in Syracuse te hebben ‘gewoond’ als Sydney Wynham zijn de opnames voor de film Scarlet Winter afgerond. Een groep van 30 ex-studenten, eerstejaars leerlingen van de universiteit en passievolle filmliefhebbers hebben zich weken uit de naad gewerkt om deze independent, low-budget film tot stand te laten komen. Het resultaat laat natuurlijk nog even op zich wachten, maar aan de inzet zal het niet liggen. De regisseur, een 35-jarige Indiase jongen wiens moeder haar hele leven al in Bollywood werkt, verhuisde 8 jaar geleden naar de US met grootse dromen. Eén ervan was een speelfilm maken. Maar voor een speelfilm heb je een ruim financieel plaatje nodig, dus is hij meerdere leningen aangegaan om z’n droom te realiseren. En ik mocht daar deel van uitmaken. Ik ben trots op zijn werk, ik ben geïnspireerd door zijn doorzettingsvermogen en ik ben onder de indruk van zijn positieve houding.

Nadine

Onmenselijke kater

Tijdens het draaien zag het er een aantal keer naar uit dat de film er niet zou komen. Sneeuwstorm Stella legde de productie 3 dagen stil, door het bijzondere dieet van de hoofdrolspeler stegen de kosten de pan uit en ook mijn bronchitis leek de film even te doen wankelen. Maar we zetten door en tot de laatst snik staan we op set lichten te verplaatsen en microfoons te verwisselen. En dan de wrap party. Een feest ter ere van de afronding van de film. Flessen tequila worden uit kasten getrokken, goedkope cocktails worden gebrouwen en one-night-stands komen tot stand. Met onmenselijke katers stappen we de volgende dag de bus in terug naar de bewoonde wereld. We beloven contact te houden, we hopen ooit weer met elkaar te mogen werken en wisselen nummers uit.

17362852_1297186000348325_2933087272930514913_n

Die andere passie

6 uur later kom ik in New York aan en neem ik de metro naar huis. Mijn huis, mijn stulpje waar ik mij terug kan trekken uit de hitsige stad. Bijna drie jaar geleden ben ik in dit huis komen wonen en heb het mijn thuis weten te maken. Alhoewel ik nog met een huisgenoot samenwoon, want prijzen in New York zijn onmenselijk, is het mijn privéterrein. Ik stap weer in een wereld waarin alleen New Yorkers zich thuis kunnen voelen. Waar artiesten van eind veertig op drie vierkante meter leven en als schoonmaakster/nanny/serveerster/Uberchauffeur werken om hun dromen na te jagen. Een vooruitzicht dat mij benauwt. Een vooruitzicht waardoor ik acteren misschien wel nooit een eerlijke kans wil geven. Nog op school werd er dagelijks gezegd ‘als je een andere passie hebt, volg die andere passie. Want acteren zal nooit iemand windeieren leggen en je bent maar een pionnetje van de regisseur’. En zo is het ook, je loopt van links naar rechts in beeld omdat een regisseur jou daar opdracht toe geeft.

2017-03-25-PHOTO-00000389

Tollen van twijfels

Totdat je genoeg credits hebt opgebouwd en je mening ertoe doet, je een bijzondere band hebt met het project en er daadwerkelijk ruimte is voor een gesprek over de rol of film. Maar op het moment dat je in de race zit van projecten najagen, verlies je een stukje van je ziel. Verlies je een stukje van wat echt belangrijk is, verlies je een stukje van je leven… Soms ren ik door en komt er een moment dat ik stil kom te staan en begin ik te tollen van twijfels. Wat is het waarvoor ik leef, is het een rol, is het een toneelstuk, zou het kinderen zijn, een gezin, vastigheid? Ik heb m’n relatie voor New York opgegeven, ik miste verjaardagen van dierbaren, bruiloften van verliefde vrienden, maar voor wat?

Mijn weg, mijn manier

Daarom besloot ik dit jaar mijn leven anders in te gaan delen. Te gaan en staan en doen wat mijn hart voedt. Niet meer te lange tijden uit Nederland om zo mijzelf een vlucht naar huis te ‘gunnen’. Mij niet vast te leggen aan een plek, een baan of een situatie. En zo doe ik PR voor een mooi merk uit Nederland in New York, Hotel Magique, spendeer ik twee middagen per week met een kinderen om zo een zakcentje bij te verdienen en loop ik zoveel mogelijk castings af. Er zijn veel mensen die niet zonder acteren kunnen leven. Die zich geen raad weten hoe ze hun leven op een andere manier in zouden moeten delen. Ik vraag me af of dat dan juist de beste manier is. Dat je gelooft in ‘the secret’ en zo de meest fantastische rollen voor je klaar liggen. Maar ik kan mij niet in dat plaatje vinden en doe het dan maar op mijn eigen manier. Welke manier dat precies is weet ik nog niet, maar misschien is dat wel juist dé manier. Ik zet mijn tanden in een Pina Colada terwijl de zee tegen de rotsen klettert. Volgende week begin ik aan de opnames voor een korte film over een jonge Kurt Cobain. Daarna speel ik in een nieuwe serie over een vrouwelijke bikergang. Vervolgens mag ik naar het Tribeca Film Festival om zoveel mogelijk films te zien en er mijn verhaal over te doen. Mijn ziel te voeden met een rits aan inspiratie. Ik ben gezegend met de projecten en ben verbaasd over de bijzondere films en stukken die toch elke keer weer op mijn pad komen. Misschien is dit dan toch mijn weg, op mijn manier…

Vijf jaar geleden verhuisde de Nederlandse actrice Nadine van Asbeck van Amsterdam naar New York. Op Girls in Film vertelt ze hoe ze haar weg probeert te vinden als poldermodelletje in girl-next-door Amerika in de serie Nadine vs NY. Alle blogs van Nadine lees je hier. Volg de avonturen van Nadine ook op Instagram.

Lees verder