Nadine vs NY: <i>what’s meant to be</i>
nadine vs nY

Nadine vs NY: what’s meant to be

Met opgezette ogen sta ik op het vliegveld om terug te gaan naar New York, naar een thuis, naar ‘werk’ tussen XL aanhalingstekens. Al 6 jaar lang reis ik op en neer en nog nooit is een terugkeer zo zwaar geweest.

Te kort en ook te lang

Te kort ben ik in Amsterdam geweest en toch te lang om te beseffen dat alles waar ik van houd in Nederland zit. Lang genoeg om erachter te komen dat ex-vriendjes doorgaan met hun eigen leven nadat ik ook door ben gegaan met mijn eigen leven. Idealist, romanticus, vrouw die ik ben, verlangt terug naar tijden die niet waren wat ik me inbeeld dat ze waren. En vervormt herinneringen om ze te maken naar wat ik wilde dat ze waren. Dan wordt de terugtocht naar een stad waar je verdwijnt in de massa, naar werk waar je een nummer bent, een beetje moeilijker. Want de ‘what if’s’ komen bovendrijven…

In elk stadje

Wat als ik in Nederland was gebleven. Was mijn relatie dan nog staande?!? Wat als ik in Nederland was gebleven, was mijn vader misschien niet ziek geworden en had ik allang carrière gemaakt. Dan werkte ik niet meer als oppas om rond te komen, maar was ik een gevierd actrice met een rij indrukwekkende films op haar naam en projecten voor het oprapen. De realiteit is dat ik bepaalde keuzes heb gemaakt en een ander pad op ben gegaan dat alleen bij mij past. Ik geloof in ‘what’s meant to be’. Ik geloof in de momenten waarop ik naar links ging terwijl de rest naar rechts ging. Maar ik kan het niet helpen om me af te vragen of het een vorm van vluchten is. Ik kwam niet meer uit mijn relatie dus ‘vluchtte’ ik terug naar New York? In elk stadje een ander schatje, is bij mij in elk stadje teveel herinneringen. Waardoor ¾ van de wereld onbegaanbaar is geworden als ik mijn hart niet nog een opdonder wil geven.

Crying on the kitchen floor

Op mijn twaalfde klom ik in bomen om gedichten over hartverscheurende liefdes en vervlogen romances te schrijven. Op mijn veertiende zei de jongen waar ik mijn leven voor wilde geven ‘nee’ op de vraag of hij met mijn een ijsje wilde gaan eten en was dit het begin van mijn ‘crying on the kitchen floor’ taferelen. Mijn moeder zei mij altijd ‘je lijkt Belle van Zuilen wel, die stierf aan liefdesverdriet’. Naarmate ik ouder word heeft mijn hart dusdanig veel krasjes dat ik het niet raar zou vinden als morgen in de rij bij de Starbucks mijn hart er pardoes mee op zou houden. Maar waarom laat een mens zich zo beïnvloeden door mannen, door de liefde, relaties, seks…

Volg Girls in Film op Facebook of schrijf je in voor onze nieuwsbrief.

Toosten op het leven

Vrijdag vierde ik een klein ‘hello, goodbye’ momentje waar een groep van m’n dierbare vrienden samen kwamen om te toosten op het leven, op de liefde en natuurlijk een beetje op mij… Daar moet ik mij aan vast houden. Er wordt nog altijd op mij geproost en dus kan ik maar beter zelf ook die fles champoepel opentrekken en fucking proosten.

Dankbaar

Ik mag weer terug naar een stad met een continue stroom aan inspiratie, naar een groep lieve vrienden, naar avontuur. Naar hopelijk een reeks aan audities en een fijn huis. Ik las een artikel dat de grootste factor voor een gelukkig leven dankbaarheid is. Daarom, op m’n stoeltje op de meest onmogelijke plek in het vliegtuig tussen wc deur en huilend kind, denk ik aan alles waar ik dankbaar voor ben. En dat is nog eens verrekte veel. So here we go again! New York here I ‘hell to the yes’ come! Get ready, it’s going to be a bumpy ride…

Vijf jaar geleden verhuisde de Nederlandse actrice Nadine van Asbeck van Amsterdam naar New York. Op Girls in Film vertelt Nadine in Amerika in de serie Nadine vs NY. Alle blogs van Nadine lees je hier. Volg de avonturen van Nadine ook op Instagram.

Lees verder