ROCKS | movies & wine met Emma&Julia

Wij zijn Emma&Julia, twee jonge creatieven uit Amsterdam. Wij gaan graag naar de film en houden ervan om onder het genot van een goed glas wijn, nog lekker door te kletsen over wat we net gezien hebben. Voor deze eerste editie van ‘movies & wine met Emma & Julia’ gingen we in de Filmhallen naar de film Rocks, geregisseerd door de Britse Sarah Gavron. Daarna dronken we een glas Premier Jus uit 2019 bij Bar Centraal!

J: Waar gaat de film over?

E: De film gaat over de 15-jarige Shola uit Londen; Rocks, zoals ze door haar vriendinnen wordt genoemd. Op school moet ze nadenken over haar toekomst. Maar al haar energie en aandacht gaan naar de zorg voor haar jongere broertje Emanuel. Haar vader is overleden en haar moeder besluit op een ochtend plotseling te vertrekken. Ze heeft ‘ruimte voor zichzelf nodig’. Ze laat Rocks achter met de zorg voor haar broertje en een klein beetje geld. Vanaf dat moment probeert de 15-jarige Rocks uit de handen van de jeugdzorg te blijven, zodat zij en haar broertje bij elkaar kunnen blijven.

Maar Juul, wat was je eerste indruk?

J: Nou.. Ik wilde jou de hele tijd aankijken en ‘wooooow’ fluisteren.

E: Haha, dat had ik dus ook! Op welke momenten precies?

J: Er waren ontelbaar veel momenten. Deze film was zo speciaal; het voelde echt alsof ik zelf onderdeel van deze documentaire-achtige fictiefilm was!

E: Ja hè, alsof je letterlijk dáár was en met de groep meiden door de straten van Londen zwierf. Zo knap gedaan.

Is er een scène die je het meest bij is gebleven?

J: Ja, dat is de scène dat Rocks, uit pure noodzaak, met haar broertje Emanuel in een hotel verblijft. Ondanks de benarde situatie waarin ze zich begeven – ze zijn op de vlucht voor de jeugdzorg, hebben geen geld etc. – hebben ze het heel gezellig met elkaar. Tussen alle misère door zien we een prachtige, liefdevolle broer-zus relatie. Ik vond dat zó ontroerend.  En welke scène kies jij?

E: Mm.. Ja. Dat was inderdaad een heel mooi beeld. Mij is de scène waarin Rocks ruzie krijgt met haar beste vriendin het meest bijgebleven. Daar kwam heel duidelijk naar voren dat Rocks echt niets heeft en gek wordt van haar vriendin die wél alles heeft, maar continu zeurt over allerlei zaken die relatief bullshit zijn. Dan zien we Rocks – voor de eerste keer in de hele film – écht breken. Ik pinkte toen wel een traantje weg. Voelde jij die ook zo?

J: Ik moest net niet huilen, maar die scène raakte me wel enorm. Wat een kracht zit er in die Rocks.

E: Vond jij ‘Rocks’ het meest catchy character?

J: Ik zou graag volmondig ja zeggen; ze is namelijk een ontzettend sterk en inspirerend personage. Maar eerlijk gezegd is het haar broertje, Emanuel, die mij met z’n lichtheid en humor echt wist te pakken. Hij is zo’n interessant gekozen karakter. Volgens mij hebben ze hem expres ingezet om het belang van humor in dramatische verhalen te tonen, want dat is ook hoe het echte leven eruit ziet. 

E: Ik vond hem ook echt heel slim gekozen.

J: Ja toch?! Maar wat bedoel je met ‘slim gekozen’ Em?

E: Het is een slimme, maar vooral bijzondere keuze om zoveel van het verhaal via zo’n jong karakter te vertellen, en dat in een bijrol! Maar het werkte erg goed. Door Emanuel, die een gewoon een ontzettend eerlijke flapuit is, komen we op een komische manier veel van hun verleden en afkomst te weten. En die is soms best wel schijnend.

J: *Lacht*, telkens als hij in beeld kwam dacht ik: “Yes! Emanuel is er. Nu komt er iets waardoor ik even kan lachen en op adem kan komen.”

E: Dus.. Ons catchy character is zeker het broertje van Rocks, Emanuel.

J: Oh, yes! Emanuel, we love you.

E: Überhaupt deze cast, wauw… Iedereen was echt bijzonder goed gekozen. Door de energie van die meidengroep leek het gewoon een échte vriendschap, zoveel integriteit. Misschien heb ik nog nooit een film gezien met zo’n ‘echte’ cast. Mag ik dat zeggen?

J: Ik ben nog steeds in war van het subtiele verschil tussen ‘fictie’ en ‘werkelijkheid’ in deze film – haha!

Het voelt echt alsof het hele verhaal zich ‘live’ voor mijn neus heeft afgespeeld.

E: Opvallend aan deze film is hoe het verhaal echt in samenwerking met deze groep meiden tot stand is gekomen. Wist je dat?

J: Nee, go on!

E: Ze hebben 30 jonge vrouwen verzameld en uitgenodigd om een jaar lang workshops mee te doen. Ze vertelden onder andere over hun relaties, thuis situaties en vriendschappen. Uiteindelijk bleven er 7 meiden over met wie ze verder het maakproces zijn in gegaan. En omdat de schrijvers al zo lang met deze groep meiden in contact was, kwam het script uiteindelijk op een hele orgnaische manier tot stand. Ik vond dit een bijzondere werkwijze, die ik nog niet eerder heb gezien. Zou jij ook op die manier een verhaal of film kunnen creëren?

J:  Echt the other way around, maar voor dit verhaal werkte het echt heel goed. Ik had nooit het gevoeld dat ik naar acteurs keek. Het waren echte meiden die ons meenamen in hun verhaal.

E: Ja, volgens mij werkt dat ook zo goed omdat zo ook alle karakters heel integer overkomen. Het is gewoon een totaal andere manier van film maken, want je werkt met mensen die nog nooit eerder hebben geacteerd. Ik denk dat er daarom ook best veel geïmproviseerd is in deze film.

Hoeveel uur aan film zouden ze wel niet hebben?

J: Dat heb ik toevallig ergens gelezen. Ze hadden 150 uur aan materiaal, wat de editor, Maya Maffioli, uiteindelijk naar deze anderhalf uur heeft weten te brengen. Ook mochten alle meiden tijdens de opnames hun eigen telefoon gebruiken om mee te filmen, zodat het echt een film van iedereen werd. Hiermee maakten ze ook meteen duidelijk dat je als jonge vrouwelijke maker altijd je eigen verhaal kan creëren.

E: Kortom: een hele bijzondere samenwerking tussen acteurs, en de gehele crew. Op de aftiteling vond ik dat ook bijzonder. Normaal heb je natuurlijk rolling credits, maar nu stonden alle namen naast elkaar. Iedereen was gelijk.

J: Ja, dat viel mij ook op. Echt een mooie toevoeging.

E: Wat is onze take away? Wat nemen we mee uit deze film?

J: Deze film gaf mij een enorm ‘never give up’ gevoel. Wat je doel in het leven ook is, als jij voelt dat het belangrijk voor je is, dan strijd je ervoor totdat je erbij neervalt à la Rocks. Zij strijdt als geen ander.

E: Ja he?

J: Ja she ‘rocked’ it. En voor jou?

E: Women empowerment. Een meidengroep die elkaar echt support. Ik denk dat elk meisje en elke vrouw deze film echt moet gaan zien. Je mag je beste vriendin af en toe best haten en boos op worden, maar in de basis steun je elkaar en ben je er altijd voor elkaar. Dat heb ik lang niet gezien in een film en vind ik een heel mooi voorbeeld voor de maatschappij.

J: Dan last but not least wil ik nog wat kwijt over Sarah Gavron, de regisseur van dit project.

Sarah is een 50-jarige vrouw uit Engeland. Ze heeft meerdere korte films en 3 lange fimls op haar naam staan. Ze was niet de initiator van dit project, maar werd erbij gevraagd omdat ze paste qua stijl. Wat mij opviel aan haar manier van regisseren is dat ze duidelijk heeft gekozen voor een intieme stijl, waarbij je de kijker deel uit laat maken van het verhaal en van de personages. Ik had echt het gevoel dat ik in de wereld van de personages zat.

En daarnaast vond ik het camerawerk ook heel een documentaire, het beeld zou nooit het verhaal overstijgen. Elke scène had andere type shots, om zo dat hele echte te creëren.

E: Dus ik denk dat we wel kunnen stellen dat deze regisseur het verhaal echt om haar karakters heen heeft gemaakt. In plaats van dat ze een verhaal heeft bedacht en hier vervolgens acteurs voor is gaan zoeken. De karakters zijn het verhaal.

J: En daar is ook al het camerawerk en de muziek op aangepast.

E: Alles is dienend aan de verhalen van de meiden.

J: Ze heeft haar eigen voorkeuren daarin ook aan de kant gezet denk ik, ze wilde veel meer kijken van ‘wat past bij jullie en hoe vertellen we samen dit verhaal’?

E: Dat is wel te gek. Love it. Super inspirerend. Doet mij ook denken aan de film van de Vlaamse regisseur Fien Troch: Home. Rocks en Home hebben veel overeenkomsten vind ik. Niet verhaaltechnisch, maar wel wat betreft vertelwijze en stijl.

J: Het lijkt mij een hele uitdagende en bijzondere manier om op deze manier een film te maken. Regisseren is natuurlijk iets waarin je het proces en het verhaal controleert en waarbij je je stijl als maker ook duidelijk neerzet, maar hier heeft ze dat allemaal los moeten maken.

J: Dus kortom; hou je van character driven movies? Dan moet je Rocks echt gaan zien.

E: O ja en van Britse meisjesscholen en female empowerment!

You will surely love it!

Liefs,

Emma&Julia.

Lees verder