interview Thessa Meijer
interview Thessa Meijer

Thessa Meijer; realistische verhalen met een magische twist #interview

Tijdens het onlangs gehouden Festival of Creativity in Cannes won Thessa Meijer de Special Jury Prize van de Young Directors Award voor haar productie The Walking Fish. Tijd dus voor een interview naar het verhaal achter de film en de maker de een voorkeur heeft voor realistische verhalen met een magische twist.

Once upon a time… Toen de jonge Thessa Meijer als hobby meedeed aan online prijsvragen en daarbij een keer een videocamera won (ze won normaal gesproken toiletverfrissers en andere curiosa), werd er een zaadje geplant die het begin van haar carrière zou bepalen. De videocamera werd een verlengstuk van haar leven, dag en nacht was ze in de weer met het filmen van haar vrienden, visuele trucjes uitproberen of maakte ze stopmotion video’s.

Het was dan ook vanzelfsprekend dat ze na haar middelbare school naar de HKU ging om videokunst te studeren. Het eerste jaar dompelde ze zich onder in het bouwen van hele werelden.  Al snel kwam ze erachter dat ze het schrijven en de film creëren eigenlijk leuker vond dan alleen de kunst-kant ervan. Ze wilde personages tot leven laten komen en de realiteit naar eigen hand kunnen zetten. Het liefst in samenwerking met een leuk team, want videokunst leek al snel een isolerend beroep. Ze liep stage bij haar idool Alex van Warmerdam en won met haar afstudeerfilm Erkhii Mergen, or Why the Marmot Doesn’t Have a Thumb in 2015 de Filmfonds Wildcard en de Dioraphte Award.

Magische twist

De carrière van Thessa was een waar sprookje ‘in de making’. Een thema dat ook lijkt terug te komen in al haar films. ‘Ik wil graag realistische verhalen vertellen met een magische twist en daarmee iets absurds herkenbaar maken. Ik leef elke dag al in de wereld die we allemaal kennen, daarom onderzoek ik liever alternatieve werelden in mijn films.” En zo haalt ze haar inspiratie uit muziek, beelden en zelfs tekst. Voor haar afstudeerfilm kwam Thessa op het idee nadat een vriendin van haar zei: ‘Je moet niet aan een dood paard trekken’. Waarna Thessa dacht, ‘waarom ook niet’ en ze een film maakte over een man die een dood paard door een stad trekt.

still uit Erkhii Mergen, or Why the Marmot Doesn’t Have a Thumb

‘Als ik een idee heb begint een verhaal vaak met een beeld in m’n hoofd van een personage of een plek. Ik moet geloven in het concept en dat ga ik dan verder uitvouwen. Om grip te krijgen op de personages schrijf ik eerst een aantal scènes uit. Ik verzamel beeld en geluid en zo groeit de film beetje bij beetje. Ik heb altijd veel meer ideeën dan ik kan gebruiken. Daarom moet ik altijd een heleboel schrappen voordat ik tot een plot kom en ik een eerste versie schrijf.’

BEKIJK OOK: ons interview met Thessa tijdens de première van De dag dat mijn huis viel.

Een wandelende vis

En zo begon het verhaal voor Thessa haar laatste film in een plaatsje in Japan, Saga, waar ze een artist residency deed. Voordat ze aan haar reis begon onderzocht ze de omgeving en ontdekte ze de ‘mutsugorou’, een soort lopende moddervis. “Het is een heel bijzonder beestje, een rare amfibievis. Ik was gefascineerd door de blauwe vlekjes en dat hij eruitziet als een beestje uit de Oudheid. Het lijkt wel of hij ergens in de evolutie is blijven hangen. Alsof het eigenlijk een vierpotig diertje wilde worden, maar het toch niet zo zagen zitten en gewoon zijn gebleven wat het is, een wandelende vis.

op de set van The Walking Fish

En dat is precies waar het verhaal zat. Want wat als de mutsugorou meer wil zijn dan wat het nu is? Ik ben zelf ook continue bezig met de balans te vinden tussen gezonde ambitie en obsessie en ook ik kan niet stoppen met altijd maar meer te willen. Dat lijkt de mutsugorou niet te hebben. Maar wat als hij die ambitie wel zou hebben, waar zou dat dan toe leiden?”  En zo ontstond het idee voor The Walking Fish. The Walking Fish gaat over een jonge, ambitieuze vis, Mutsumi, die klaar is voor een nieuw leven, uit het water stapt en mens wil worden. Mutsumi leert ademen en lopen als een mens, vindt een baan en een vriendje en werkt hard voor een mooi lichaam. Maar wanneer is het genoeg?

Vertrouwen op emotie

In Saga had Thessa twee maanden de tijd had om met een kleine internationale crew deze unieke korte film te maken. Het Nederlandse productiehuis, Halal zorgde voor een deel van de productie vanuit Nederland. In Japan vond ze een lokaal team waarmee ze op zoek ging naar locaties, onderhandelde met de gemeente en die haar hielpen bij de casting. “Ik sprak natuurlijk geen Japans dus dat was tijdens de casting nog weleens een uitdaging. Maar volgens mij heeft dat ergens ook geholpen, omdat ik puur op de emotie van de acteurs moest vertrouwen en niet zozeer op de tekst. Ik heb veel met de acteurs geïmproviseerd wat hele bijzondere momenten opleverde. Daar heb ik delen van opgeschreven en ook weer gebruikt in de definitieve versie van het script.”

Omdat haar artist residency door de gemeente werd gefinancierd moest elke stap die ze met haar filmcrew zette op papier staan en zo ook haar hele draaischema. Ze moest tot in detail aangeven waar de camera voor welk shot kwam te staan, waar de acteurs zouden staan en waar de leden van de crew zich tijdens het filmen zouden bevinden. “Maar ook juist hierdoor heb ik eigenlijk zoveel geleerd, dat je een film echt met een team maakt en het dan belangrijk is dat alle neuzen dezelfde kant op staan. Het is belangrijk om compromissen te kunnen sluiten, zeker ook omdat er cultuurverschillen waren.

Myrthe Mosterman

Thessa en Myrthe

We hebben zeven dagen in Japan gefilmd, wat langer was dan verwacht omdat we niet met kunstlicht werkte en we met een redelijk kleine crew alles moesten verplaatsen. Het geluk was wel dat mijn DOP (Director of Photography), Myrthe Mosterman met wie ik vaak heb samengewerkt, een camera met maar één lens mee had genomen en twee kleine ledlampjes, dus we reisden vrij licht.” Thessa werkte eerder samen met Myrthe aan De dag dat mijn huis viel, Erkhii Mergen, or Why the Marmot Doesn’t Have a Thumb.

Ook Thessa haar volgende film Bitch Fight heeft ze met Myrthe gemaakt. “We hebben voordat ze naar Japan kwam maar één keer geskypet om het over het verhaal en de shotlist te hebben. Het is daarom ook fijn dat we vaak samenwerken, we kennen elkaars stijl en manier van werken.”

Young Directors Award

Na twee maanden Japan kwam Thessa weer thuis. Terug in Amsterdam kreeg ze te horen dat ze genomineerd was voor een Young Directors Award in Cannes. Niet veel later reisde ze met Ine Kim van Halal af naar de Franse badplaats om daar de Special Jury Prize in ontvangst te nemen. Een groot gebaar voor deze jonge regisseuse, en een klein begin van een grootse carrière. “Ik ga met Halal nu m’n eerste speelfilm maken en hopelijk wat stappen op het commerciële gebied zetten.” Waar Mutsumi van wandelende vis naar mens transformeerde lijkt Thessa in een groeispurt te zitten van ambitieuze dromer naar invloedrijke regisseur. “Ook al ben ik nog nooit in Amerika geweest, is dat toch wel mijn droom, en dan zou ik het liefst een music video voor Beyonce willen maken.” Thessa is hard op weg om haar eigen sprookje werkelijkheid te maken… the end.

Lees verder